Lucianda Solero
NARAMDAMAN KO ang lamig sa buong katawan ko. Gayundin ang panunuyo sa aking lalamunan.
“Stop trembling. Hindi ako sanay na ganyan ka,” usal niya at tinitigan ang labi ko. “Don’t worry, I am not mad at you.”
Tila nahulog ang puso ko sa sahig at nadurog iyun sa narinig. Napayuko ako sa kahihiyan at malalim na bumuntong hininga, puno ng bigat ang aking nararamdaman. I saw his bloodshot eyes. Mukhang nasa malalim na pag-iisip pa rin hanggang ngayon.
“You know why our relationship didn’t work out?” he whispered hoarsely. Hindi ako nakaimik. “Because it’s always been difficult for us to be honest. To tell the truth.” Lumamig ang titig niya sa akin.
I sniffed not from the coldness inside of the house, but the coldness of a space in my heart. Napalunok ako at sinubukan siy
