Lucianda Solero WHEN ALEJANDRO opened the door of his condo, I immediately hugged him and started bursting out crying. Hindi ko na napigilan ang sarili ko sa sobrang sakit na nararamdaman. “Lucy…” he whispered, a bit alarmed. Hindi ko siya pinakawalan at mas lalo lang hinigpitan ang yakap. I buried my face on his neck. I was sobbing, tears were rolling down my cheeks. “What’s wrong?” malambing niyang tanong maski may pag-aalala. Nanatili pa rin siyang kalmado at banayad. He brushed my hair using his palm, ang isa naman ay nasa likod ko at marahang humahaplos doon. “Please, tell me what’s the problem…” ang palad niyang nasa likod ko ay pumadaos dos sa aking baywang. Pilit niyang kinakalas ang pagkakayakap ko sa kanya. I shook my head and just cried, walang tigil ang pag-agos ng aki

