คนที่ไม่ถูกรัก

หมวย สวัสดีค่ะ! เช้าที่แสนสดใสสสสสสส นี่คือเสียงที่พยายามปลุกตัวเองให้ตื่นจากความเหนื่อยล้าสะสม วันนี้เป็นวันศุกร์สุดท้ายของการเรียนในอาทิตย์นี้ สำหรับเราแล้ว วันศุกร์มีความหมายพิเศษ เพราะมันคือ จุดสิ้นสุดของความเรียบร้อย และเป็น จุดเริ่มต้นของโลกอีกใบ ที่เราต้องเผชิญหน้า เราเพิ่งเข้าเรียน ปี 1 ในคณะที่เราใฝ่ฝัน ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ชีวิตการเป็นนักศึกษาใหม่ควรจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกิจกรรมสนุกสนาน แต่สำหรับเราแล้ว มันเต็มไปด้วยความเร่งรีบและความเคร่งเครียดในการบริหารเวลา เรากำลังอยู่ในช่วงปรับตัวกับการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่เพียงลำพัง และต้องแบกรับภาระที่หนักเกินกว่าวัย 19 ปีจะรับไหว นาฬิกาปลุกดังตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เราต้องตื่นแต่เช้ากว่าเพื่อนคนอื่น ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน เรามองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ของคอนโดที่เราเช่าอยู่ คอนโดนี้ดูหรูหราเกินฐานะที่แท้จริงของเราไปมาก ซึ่งเป็นผลจากการพยายามกัดฟันทำงานอย่างหนัก การอยู่ที่นี่คือการลงทุนใน "ภาพลักษณ์" ที่จำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตทั้งสองด้านของเรา เราอาบน้ำแต่งตัวใน ชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยที่สุด เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกรีดอย่างประณีต กระโปรงพลีทสะอาดสะอ้าน เราผูกไทด์ประจำมหาวิทยาลัยอย่างถูกระเบียบ ทุกรายละเอียดต้องสมบูรณ์แบบ เพราะในรั้วมหาวิทยาลัย เราคือ "หมวย" เด็กสาวใสซื่อที่มาจากต่างจังหวัดและตั้งใจเรียน เราขับรถยนต์ส่วนตัวออกจากคอนโด การจราจรในกรุงเทพฯ ยามเช้าเป็นบททดสอบความอดทนชั้นดี แต่วันนี้มีเรียนแค่ครึ่งวัน ทำให้เราสามารถวางแผนการพักผ่อนในช่วงบ่ายก่อนเริ่มงานกลางคืนได้ เมื่อขับรถมาถึงมหาวิทยาลัยและจอดรถเรียบร้อย เราตรงไปยัง ซุ้มประจำ ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่พวกเราชอบใช้เป็นที่รวมตัว มันคือสถานที่ที่เราจะได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่ และไม่ต้องระแวงใคร พอมาถึงก็เจอเพื่อนรักสามคนนั่งรออยู่แล้ว: บาส ที่บุคลิกสดใสและเสียงหัวเราะดัง, บิว ที่มักจะเงียบแต่สังเกตทุกอย่าง และ ฟ้า ที่มีสไตล์จัดจ้านและชอบบ่นเรื่องการเรียน บาส: (รีบลุกเดินเข้ามาทักทายและโอบไหล่เราอย่างสนิทสนม) "ที่รักมาแล้ว กินข้าวเช้ามายังคะที่รัก แหม วันนี้หน้าดูโทรม ๆ นะเมื่อคืนคงอ่านหนังสือดึกแน่เลย" บาสจะชอบเรียกเราว่าที่รักอย่างติดปาก เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนางนะ เพราะรู้ว่ามันเป็นเพียงคำพูดติดตลกของเพื่อนสนิท นางไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย นางมีแฟนแล้วจ้า เป็นหนุ่มคณะนิติฯ ที่ตามหึงตามหวงนางจนน่าเอ็นดู หมวย: (ถอนหายใจเล็กน้อย) "ยังเลย ๆ รีบมากลัวเข้าเรียนวิชาอาจารย์แม่ไม่ทันน่ะสิ วันนี้ต้องเป๊ะ" บิว: (ยื่นถุงอาหารเช้าที่เตรียมมาให้เป็นประจำ) "นี่เราซื้อมาให้แล้ว รีบกิน ๆ เดี๋ยวจะได้เวลาขึ้นเรียนแล้วนะ หมวยต้องกินนะ เมื่อวานเห็นกินน้อยมาก" บิวเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเรามีภาระหนักต้องทำงานตอนกลางคืน แต่เขาไม่เคยซักถามรายละเอียด แค่คอยดูแลเราอย่างเงียบ ๆ ฟ้า: (ทำหน้าเบื่อโลก) "วิชาอาจารย์แม่ด้วย อึ้ยยย แค่คิดว่าใครสอนก็อยากหยุดแล้ว เรียนตั้งสามชั่วโมงแหนะ แถมวิชานี้คะแนนเก็บโหดสุดในคณะ" พวกเรา: (หัวเราะพร้อมกัน เสียงหัวเราะดังกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อได้อยู่ด้วยกัน) "555555" เราแกะถุงอาหารออก เป็นแซนด์วิชกับกาแฟเย็นที่เราชอบ เรากินข้าวกินน้ำที่บิวซื้อมาให้จนเสร็จอย่างรวดเร็ว พยายามเก็บเกี่ยวความรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะรู้ว่าโลกภายนอกรั้วมหาวิทยาลัยนั้นโหดร้ายเพียงใด พวกเรานั่งพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อย บาส: "หมวย เมื่อวานกูเห็นเสื้อผ้าที่มึงใส่ไปซักแล้ว ชุดนั้นสวยมากเลยนะ ซื้อจากไหนอะ มึงดูเป็นผู้ใหญ่กว่าชุดอื่น ๆ ของมึงเลย" เราใจหายวาบเมื่อบาสพูดถึงชุดทำงาน เราใช้ผงซักฟอกที่มีกลิ่นหอมแรงกลบกลิ่นควันบุหรี่และเหล้าเสมอ โชคดีที่เธอไม่สงสัยอะไร หมวย: "อ๋อ ชุดนั้น... อืมมม... ซื้อที่ห้างแถวบ้านน่ะ ช่วงลดราคา" (โกหกอย่างแนบเนียน) ฟ้า: "เนี่ย! หมวยอ่ะแต่งตัวเก่งนะ แต่ไม่ยอมแต่งตัวแซ่บ ๆ เหมือนกูเลย วันนี้ก็ยังใส่เสื้อเชิ้ตปกปิดมิดชิด" หมวย: "ก็ฉันต้องไปฝึกงานหลังเลิกเรียนไง ต้องรักษาภาพลักษณ์หน่อย" (ใช้คำว่า 'ฝึกงาน' แทน 'ทำงานที่ผับ') บิว: "หมวย อย่าหักโหมนะ ช่วงนี้ดูผอมลงไปมาก" หมวย: "รู้แล้วน่าาา" (ยิ้มให้บิวอย่างซาบซึ้ง) จนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียน เราเดินเข้าตึกเรียนพร้อมกัน วิชาหลักการบัญชีเบื้องต้น ที่ต้องใช้สมาธิสูงสุด เราพยายามตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ เพราะรู้ว่าเวลาเรียนคือเวลาเดียวที่เราได้เป็นนักศึกษาอย่างเต็มตัว การเรียนที่ดีคือใบเบิกทางเดียวที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากชีวิตกลางคืนนี้ได้ เราต้องทำทุกอย่างให้คุ้มค่าที่สุด คาบเรียนสามชั่วโมงผ่านไปอย่างทรมาน แต่สุดท้ายก็ถึงเวลาเลิกเรียน เราเก็บกระเป๋าด้วยความโล่งอก บาส: (เดินเข้ามาประชิดตัวเรา) "หมวย วันนี้ไปทำงานป่ะ คืนนี้วันศุกร์นี่นา" หมวย: "ไป ๆ ทำไมหรอ บาสมีอะไรจะให้ช่วยซื้อของฝากแม่รึเปล่า" ฟ้า: (หัวเราะเยาะ) "หมวยมันก็ทำทุกวันป่ะ ยังจะถามอีก 555 ถามเหมือนหมวยมีเวลาว่างไปเดินเที่ยวสยามเลย" บาส: "เออว่ะ 555 ลืมไปเลยว่าเพื่อนขยันยิ่งกว่าบิวอีก" บิว: (มองอย่างเป็นห่วง) "งั้นหมวยรีบกลับคอนโดไปพักผ่อนเถอะนะ อย่าลืมกินวิตามินด้วย เดี๋ยวต้องไปทำงานอีก คืนนี้ลูกค้าคงเยอะมากแน่ ๆ" คำว่า "ลูกค้าคงเยอะ" ของบิว ทำให้เรานึกถึงความวุ่นวายและกลิ่นคาวต่าง ๆ ที่ต้องเจอ หมวย: "เคร ๆ งั้นเรากลับก่อนน่าา บายยย ไว้เจอกันวันจันทร์นะทุกคน" เพื่อน ๆ: "บายจ้า!" เราเดินออกจากกลุ่มและตรงไปยังลานจอดรถ บิดกุญแจสตาร์ทรถยนต์และขับกลับคอนโดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เวลา 12:40 น. เรามาถึงห้องอย่างปลอดภัย ความเงียบสงบในคอนโดหรูเป็นเหมือนฉากกั้นระหว่างชีวิตกลางวันกับชีวิตกลางคืนของเรา เราปลดชุดนักศึกษาออกและทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนล้า เราทำอาหารเที่ยงง่าย ๆ กินคนเดียวเงียบ ๆ ในครัว มองวิวเมืองที่พลุกพล่านอยู่เบื้องล่าง กินเสร็จเราไม่รอช้า เราเข้านอนพักทันที โดยตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนสี่โมงเย็น การงีบหลับสั้น ๆ นี้คือการชาร์จแบตเตอรี่ที่สำคัญที่สุด ก่อนที่ชีวิตอีกด้านของเราจะเริ่มต้นขึ้น เราต้องพักผ่อนให้เพียงพอที่สุด... เพราะคืนนี้คือ วันศุกร์ คืนที่ลูกค้าจะเยอะที่สุด และนั่นหมายถึงงานที่หนักที่สุดรอเราอยู่ งานที่แลกมาด้วยศักดิ์ศรีเล็กน้อย เพื่อให้ได้เงินจำนวนมากมาจ่ายค่าเทอมและค่าเช่าคอนโดราคาแพง เราต้องทำเพื่ออนาคตที่ดีกว่าของตัวเองและครอบครัว เราท่องคำนี้ซ้ำ ๆ ในใจก่อนจะหลับตาลง