แกร๊ก!!!
เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับหัวใจของฉันที่หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม มือที่กำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารยังสั่นไม่หาย ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่ฉันไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้... คนที่เป็นดั่งฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนสถานะ "เด็กของเขา" อย่างฉันมาตลอด
....: "สวัสดี"
เรา: "หวาน!!! ทำไม..."
ฉันพูดไม่ออก ความจุกมันแล่นขึ้นมาถึงลำคอจนปวดหนึบ ทันทีที่เปิดประตูออกไปก็เจอหวานที่มาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ หลายใบวางกองอยู่ข้างตัวเธอ สภาพของเธอเหมือนคนที่ตั้งใจจะมาปักหลักอยู่ที่นี่ถาวร ไม่ใช่แค่มาเยี่ยมเยียน หรือมาคุยธุระเพียงชั่วคราว
หวาน: "รอถามพี่คลาสเองดีกว่านะคะ"
เธอยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ดูถูกฉันอย่างชัดเจน สายตาที่เธอมองมามันบอกว่าฉันเป็นเพียงแค่สิ่งของชั่วคราวในห้องนี้ แล้วเธอก็เดินลากกระเป๋าผ่านหน้าเราเข้าห้องไปเลย กลิ่นน้ำหอมของเธอ
