22 EYLÜL 2025 Akşam yemeğinin ardından Sadık Bey bahçeye çıktı. Havanın serinliğine aldırmadan, verandadaki iki koltuğa yöneldi. Elini işaret ederek Beste’ye oturmasını söyledi. Birlikte sessizce koltuklara oturdular. Gecenin sessizliği, hafifçe esen rüzgâr ve uzaklardan gelen köpek havlamaları konuşmanın ağırlığını hissettiriyordu. Sadık Bey, derin bir nefes aldıktan sonra söze girdi: “Cemal’le birbirimize bir söz verdik. Siz daha küçücükken… Çocuklarımız büyüdüğünde onları evlendireceğiz diye anlaştık. Şimdi büyüdünüz ve biz de verdiğimiz sözü yerine getirmek istiyoruz. Sen ne dersin?” Beste, bakışlarını yerdeki taşlara dikti. Daha önce annesinden bu hikâyeyi duymuştu. O zamanlar kalbinde tatlı bir heyecan, çocukça bir mutluluk vardı. Ama artık o günler geride kalmıştı. Sessizce başı

