Emir Çelik
Defne “Hamileyim..” dediği an donup kaldım. Dudaklarımdan çıkan tek kelime bile olmadı. Sanki dünya bir anlığına sessizliğe gömüldü, nefesim bile yarım kaldı. Hamile… Defne’nin ağzından çıkan o kelime beynimde yankılanıp duruyordu.
İçimde birbirine zıt binlerce duygu çarpışıyordu; şaşkınlık, sevinç, korku, hatta biraz da çaresizlik… Kalbim göğsümü yumrukluyor, zihnim hızla cevap arıyordu: Ben baba olabilir miyim?
Bir yanım sevinçten çığlık atmak istiyordu; Defne’den bir parça… bizden bir parça… Diğer yanım ise, ben bu bebeğe iyi bir baba olabilir miyim? diye düşünmeden edemiyordu.
“Gerçek mi?” diye fısıldadım sonunda. Sesim titremişti. Defne başını salladığında boğazıma koca bir düğüm oturdu.
Ayağa fırladım, sandalyenin gıcırtısı kafede yankılandı. Kalbim göğsümden fırlaya
