Sabah uyandığımda gözlerimi henüz tam açmamıştım ki, elim yanımdaki boşluğa çarptı. Yanımda olması gereken kişi—Emir—orada değildi. Yavaşça yatağın kenarına oturup sabahlığımı üzerime aldım ve boş odalara seslendim:
“Emir…”
Ama cevap yoktu. O an odaları tek tek gezdim; anladım ki Emir gitmişti. Kendimi salondaki kanepede bıraktım, göğsümde bir boşluk hissiyle. “Ne bekliyordun ki Defne…” diye kendi kendime mırıldandım. “Emir… yine yaptı yapacağını.”
Biraz olsun kendimi toparlamak için mutfağa yöneldim, atıştırmalık bir şeyler almak amacıyla. Sabahları hâlâ midemde bir bulantı vardı; dikkatle dolabı açtım ama gözlerim hemen kahve makinesinin önünde duran bir notu fark etti. Elimi uzattım, aldım ve okudum:
“Gitmiş olduğumu düşünmen üzdü. Bugün seninle yeniden tanışacağız. Geçen gün Mehmet
