Should I blame the fate for not giving me a chance to love him even more? Or should I blame myself for letting him go? I was mad to the world where I had forgotten how to live and I choose to destroy my life every single day.
Akala ko na ang buhay ko ay magiging maayos kung magiging palaban ako. kung magiging matapang ako. Pero habang lumalaki ako, iba na pala ang depinisyon ko ng palaban.
Matapang ako sa lahat ng bagay pero umaayaw na kapag natatalo.
Ang buhay ko noon ay parang hiram lamang. Na sa bawat pagdurusa ko ay nabubuhay ako sa ibang pagkatao at mas nagiging malala ako.
And here in heaven, I could finally restore my memories from the past. From the beginning of my life. Kaya pala sa tuwing nasasaktan ako, awtomatiko ko ng nakakalimutan ang mga naranasan ko dahil sa therapy
