Scarred Heart

Page 12

Page 12

*****

IGINIYA ako ng katulong paakyat sa second floor ng mansyon hanggang sa isang room na nalaman kong office pala. Naabutan ko si Donya Felicia na nakaupo sa gitna ng isang pahabang sofa habang nakatingin sa lamesita at tila malalim ang iniisip.

"Madam, pinatawag nyo po ako," sapat na boses na wika ko.

Agad naman itong tumingin sa akin at napangiti, "Annielle, halika, hija, maupo ka sa tabi ko."

Alanganin naman akong kumilos para sumunod.

Ngumiti siya, "Sige na."

Hindi pa rin ako nakakilos.

Susunod ba ako? I feel so awkward. It just doesn't feel right.

Marahang tumayo si Donya Felicia at dahan dahang lumapit sa akin. Gusto ko sanang umatras pero hindi ako makakilos. Tila napako ako sa kinatatayuan ko.

Kinakabahan ako. Ito sana iyong iniiwasan ko na mangyari. Dapat ay hindi na pumayag si Jared na mag-stay kami dito.

"You don't have to feel distant," wika niya sa napaka-gaan na boses. Hanggang nasa harapan ko na siya. Marahan niyang hinawakan ang dalawa kong kamay at may pagsuyong pinisil. "Akala ko namamalikmata lang ako ng makita kita. I thought i was seeing a ghost. You.... you look exactly like her."

Hindi kaagad ako nakasagot, "Madame?"

"No. No," iling niya. Her eyes started to filled with tears. "You used to call me Mama Fely. I am your Mama Fely."

"Nagkakamali po kayo...." papahinang wika ko.

"Hindi ako maaaring magkamali. Nagbago man ang itsura mo pero nadama ko pa rin na kilala kita. Tama ako."

"Ahm, hindi ko po alam kung ano ang sinasabi niyo. Baka kamukha ko lang po iyon. Marami po akong nakakamukha." Sinubukan kong bawiin ang mga kamay ko pero lalo lamang humigpit ang pagkakahawak nito.

"No. I know in my heart i am not wrong. Ikaw iyon."

"Madame?"

"Francheska?" lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa mga kamay ko tapos ay tuluyan na siyang napaiyak. "Ikaw si Francheska. Ang nag iisang anak ng matalik kong kaibigan. Si Laura. Alam ko dahil hawig na hawig mo siya noong kanyang kabataan."

Napaiwas ako ng tingin at mabigat na napabuga ng hangin.

"Saan ka nagpunta France? Bakit bigla kang nawala noon? Bigla kang umalis? Bakit hindi mo man lang ako pinuntahan? Hindi ko kaagad nalaman ang nangyari kay Laura. Sana pinuntahan mo ako." Tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata at habang tumatagal ay tila kinukurot ng madiin at paulit-ulit ang puso ko.

"Sorry po pero hindi ko po alam kung ano ang sinasabi niyo," muli ko siyang tinignan sa mukha, "Pasensya na po."

Mataman niya akong tinitigan nang ilang saglit. Napahikbi siya at dahan-dahang binitiwan ang aking mga kamay.

"Madame, sorry po."

"It's okay," pinahid niya ang mga luhang nasa kanyang mukha. "Maybe I over reacted. Tama ka. Paanong magiging ikaw si Francheska kung higit isang dekada na siyang nawawala. "

Lihim akong napakagat ng ibabang labi.

"Pasensya ka na sa akin. Namiss ko na siguro ang batang iyon kaya ng makita kita ay akala ko'y nagbalik na siya. Napaka malapit sa akin ni France. Ako ang kanyang Ninang. Pero hindi ko man lang siya naprotektahan noong kailangan niya ako. Noong kailangang kailangan niya ako."

Hindi naman ako nakapagsalita.

"Wala ako noong nahihirapan siya. Napabayaan ko siya," malungkot na malungkot niyang wika.

"Sor....ry po," mahinang wika ko.

Pilit siyang ngumiti habang nakatingin sa akin, "No. Patawad. Patawad. Napagkamalan kita. Pasensya ka na."

*****

Pagbaba ko mula sa second floor ay agad tumayo si Jared mula sa pagkakaupo sa sofa. Tinignan niya ako ng sandali pero walang sinabi.

Lihim akong napabuga ng hangin. "Pinahiram lang ako ni Madame ng pamalit na damit."

"Alright," lumapit siya, "Halika na. Pwede na daw tayong pumunta sa resthouse."

Mahina akong tumango bilang pagsang-ayon.

Ginamit namin ang dala naming car para makarating sa resthouse ng mga Acosta. Kabaligtaran sa sinabi ni Madame Felicia, may kalakihan din ang resthouse nila. Nalaman namin na may tatlong bedroom roon na may kanya-kanyang restroom. It was a modern bahay kubo style house. At hindi lang isa iyong resthouse kundi tatlo. Dahil natanawan namin pagdating iyong dalawa pa.

Sabagay, sabi nga ni Madame, inookupa ni Allen ang isa sa resthouse.

Malamig ang hangin at dinig namin ang bawat hampas ng alon sa buhanginan tanda na hindi kami malayo sa dagat. The sound of the waves are too calming. Pero hindi pa rin sapat para pakalmahin ang mabilis na pintig ng puso ko.

"I'll take a quick shower first," wika ni Jared.

Napatingin lang ako sa kanya at mahinang tumango. Pumasok siya sa unang pinto sa second floor at sa sumunod na pinto naman ako tumuloy. Katulad ng sinabi ni Jared, nag shower din ako agad. Umaasa ako na kahit paano ay mabawasan ang nararamdaman ko. Nabawasan naman. Na preskuhan ang pakiramdam ko, pero hindi sapat.

May ilang oras akong nag-stay sa room bago ko naisipang lumabas muna.

Maybe the sea might calm me.

Lumabas ako sa beranda at naupo sa tila duyan na kahoy na naroon. I was facing the sea, pero hindi ko ito makita dahil madilim. Mangilan ngilan din ang bituin sa langit pero compare sa nakikita sa lungsod, i think mas marami sila dito.

"Kamukhang kamukha mo siya......" Madam Felicia's words ring again in my head. Kumirot ang puso ko. Pinong kurot na nagpapikit sa akin.

It pains me to hear that. It just.... hurt.

My mother died when I was sixteen. Dito sa probinsyang ito. She was terminally ill pero kahit sinabi niyang huwag akong mag alala ay pinili ko na manatili sa tabi niya. My father never care about her. He never even bother to visit her, or us. Lagi siyang busy. Busy sa business. Busy sa pagpunta kung saan-saan. Wala siya noong namatay si Mommy at sa huling lamay na rin siya nagpakita.

Sobra-sobra ang galit ko sa kanya noon.

Bakit? Bakit niya kami pinabayaan? I felt so alone ever since then.

Kahit wala na si Mommy, pinili ko pa rin na manatili sa probinsyang ito until I graduated high school. Even so he never visit or congratulated me. Sobrang sama niya. I hate him so much and everyday lalo lang iyong lumalala.

Then came one day, he came, pero hindi nag-iisa kasi may kasama na siyang ibang babae. Ang masaklap pa, may bonus na isa pang anak. Ipinakilala ito ni Daddy sa akin bilang bago niyang asawa. Sobrang galit ko noon. Iyong galit ko ay naging pagkamuhi na. My life became miserable. Parang cinderella ang naging buhay ko. My Dad didn't know how cruel his new wife and new daughter to me. They made my everyday miserable. Hindi na ako nakakalabas ng bahay. They locked me away from the world. Ultimo ang nag iisang alagang aso ko ay pinapatay nila para lang wala na akong kasama. Kinimkim kong lahat ng sama ng loob at galit ko sa kanila. Wala na akong companion. And i still remember what that evil witch said to me when we are left alone once.

"You have no place in this family anymore. Run."

And so i did..... I run away.

Umalis ako hindi dahil natakot ako sa evil witch na iyon. Hindi dahil pakiramdam ko ay naitakwil na ako ng sarili kong pamilya. I run because i wanted to be free and do things i wanted to do. I was so suffocated that I wanted to breathe.

I feel so lost after that. But then I am glad that somebody found me.

Somebody who is not even related to me, helped me.

I owe him my life now.

"Nandito ka pala."

Sa lalim ng pag iisip ko ay hindi ko na namalayang naroon na pala si Jared. Napatingin ako sa kanya at agad kong napansin ang hawak niyang isang bote ng wine at dalawang wine glass.

"Saan mo nakuha yan?" kunot-noo kong tanong.

"Sa loob. Donya Felicia said we can take whatever we like to here," sinenyasan niya ako na umusog ng upuan at ginawa ko naman. Naupo siya sa tabi ko.

Nailing na lang ako at nagkibit-balikat.

"Here," ibinigay niya iyong isang baso. "Mas magandang mag-isip kapag may alcohol na kasama."

"Seriously? Hindi ko alam na alcoholic ka na."

"Moderate drinker lang," in-open niya iyong wine at sinalinan ang baso ko. "Ayokong pangunahan ka pero gusto ko talagang tanungin kanina pa."

"Ano 'yon?" taka kong tanong.

"Are you alright?"

Natigilan naman ako sa tanong na iyon.

"Okay ka pa noong dumating tayo pero pagtagal ay hindi na. Ah, no. Noong nasa biyahe pa lang tayo alam ko na hindi ka na masyadong okay."

Nagulat ako pero hindi ko pinahalata, "Paano mo naman nasabi?"

"Naramdaman ko lang."

Naramdaman niya?

How come?

"You don't like the idea of staying here pero hindi ka rin naman tumanggi. I feel something is off pero hinihintay lang kita na magsabi. Hindi mo naman ginawa."

"O-okay lang naman ako."

"Noong bumaba ka galing sa pakikipag-usap kay Donya Felicia, hindi na maganda ang face expression mo. Alam kong may nangyari o may sinabi siya sa iyo."

"Stop!"

Napatitig siya sa mukha ko.

"Why do you keep analysing my actions?"

"Bawal ba?"

"Stop making conclusions please. You don't even know the real story."

"Then tell me so I would know."

Natigilan ako.

Tinitigan niya ako sa mga mata at kahit gusto kong umiwas, hindi ko magawa. Para akong nahipnotismo sa titig niya.

"Tell me everything Nielle. I want to know everything about you," masuyo niyang wika.

Sandaling pumagitan ang katahimikan sa amin.

"Bakit?" mahinang boses na tanong ko. "Bakit gusto mong malaman? Sekretarya mo lang ako. Hindi mo kailangang magbigay ng atensyon sa nararamdaman o iniisip ko. Hindi mo kailangang mag-alala."

Nagbawi siya ng tingin at mabigat na napabuga ng hangin. Sandali siyang tumitig sa malayo bago sumagot. "Mahalaga ka kay Lolo. Never ka niyang itinuring na sekretarya lang, Nielle. Hindi ko alam kung bakit pero alam kong may dahilan. Even so, hindi ko rin inisip na sekratarya ka lang. No. You are more of that."

"Huh?"

He look at me again. Straight into my eyes, "I like you."

Tila huminto panandali ang oras.

Hindi ako nakaimik kaagad at siya naman ay nanatiling nakatitig sa mga mata ko.

"Wa-what?" hindi makapaniwalang bulalas ko.

"I like you. I mean it," he said in a very soft voice.

That was like a bomb na dalawang beses na sumabog sa mukha ko.

Wait!! Is this a joke or a prank?!

Why would he like me?

"Anong klaseng like ba yan? Like na secretary? Like na kaibigan? Like na maikama?"

"I have no other ulterior motive, Nielle. I really like you. As you. Kahit minsan ay mahirap kang intindihin. I still wanted to know you more and better. I want to understand you."

Napaiwas ako ng tingin at mabilis na tinungga iyong wine na nasa baso ko.

My heart is beating too fast. Para akong inaatake sa puso na hindi naman.

Hindi ito ang unang beses na may nag-confess sa akin pero ibang iba ang pakiramdam ngayon.

"I didn't like you at first. Just to let you know. You are too stiff and straight. Whenever i see you I felt bored with the life you have. You only look at Lolo and follow whatever he said. But then..... I know there's a reason for it. And I wanted to know those reasons."

Saglit akong natahimik.

"You wouldn't like me if you know who I am," wika ko.

"I can't tell. Unless you will."

"Baka naman curious ka lang sa akin."

"Maybe. Maybe not."

Tinignan ko siya at muling nag-connect ang mga mata namin.

Sandaling magkahinang ang mga paningin namin. Pakiramdam ko ay lumulutang ako sa pwesto or is it my head.

Dahan-dahan lumapit ang mukha niya sa akin. I know that he will kiss me but I didn't dare to move away. Isang napaka-gaan na halik ang iginawad niya sa aking labi. It felt like a butterfly touched my lips.

Nagkatitigan kami after.

"You wanna sleep with me?" mahinang wika ko.

"I won't say no," then he kissed me again. This time mas matagal na. Mas mainit at mapang-angkin.

I kissed him back favorably and unconciously wrapped my arms around his neck. He then kissed me deeper. Naramdaman ko rin ang mainit niyang palad na humahagod sa likod at balakang ko. The fire between us burned more. Hindi na namin dama ang lamig ng hangin o ang lamig ng gabi. I found myself wanting more and more at tila ganun din naman ang gusto niya.

Marahan akong iginiya ni Jared paupo sa kanyang hita. I folded my knees so that i can seat above him. Gumalaw ang kinauupuan namin na swing kaya napakapit ako sa isang gilid nito and Jared supported me on my back. Nagkatinginan kami at mahinang natawa. We kissed again. Dama ko iyong katigasan niya na lalong nagpa-init sa nararamdaman kong pagnanasa. I grind above him once that made him moan. Binitiwan niya ang labi ko sandali.

"Let's make love properly," mahinang anas niya sa tapat ng aking tenga tapos ay hinalikan ako doon.

"How... proper?" halos pabulong kong sagot habang habol ko ang sariling paghinga.

"I want to be above you," tapos ay sinapo niya ang aking puwetan, tumayo at binuhat ako ng walang hirap.

We ended up in bed. Pagkalapag pa lang niya sa akin sa kama ay isa-isa na niyang tinanggal ang aking suot pati na rin ang sa kanya. Wala na siyang tinira. Tapos ay pinagsawa niya ang kanyang mga mata sa pagtitig sa aking kahubdan.

Nabigla din ako sa kabuoan niya. Oo, nakikita ko siyang madalas na topless pero hindi naked. Napalunok ako ng makita ang kanyang pag-aari. He was long and large and it turns me on more. Nawala na ako ng tuluyan sa huwisyo.

We made love all night. Hanggang madaling araw. Hindi ko na alam kung ilang beses niya akong inangkin but it feels so good. It feels good to be love by him. Sobrang galing niya.

*****