ฟาร์ม
ผมมองตามไพลินที่วิ่งเข้าห้องพร้อมกับน้ำตา ผมรู้ว่าเธอเสียใจที่ต้องเสียลูกไป ผมรู้ว่ามันเป็นความผิดของผมผมก็เสียใจไม่ต่างกัน แต่ตอนนี้ผมแก้ไขมันไม่ได้แล้ว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วผมย้อนกลับไปวันนั้นไม่ได้ ผมถึงอยากแก้ไขอีกครั้งไง
ผมเดินไปไขประตูห้องนอนเข้าไปข้างในเงียบๆ ก่อนจะเห็นไพลินนอนคว่ำหน้าร้องไห้ออกมาเบาๆ แต่ไหล่เธอสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น ผมเลยเดินขึ้นไปอีกฝั่งของเตียงแล้วเอื้อมมือไปจับไหล่ไพลินอย่างแผ่วเบา
“ลิน พี่ขอโทษ” ถึงแม้ว่าคำนี้มันจะดูเห็นแก่ตัว ดูง่ายเกินไป แต่ผมก็ต้องพูดมันออกมา ผมสำนึกผิดจริงๆเห็นผมไม่แสดงออกมากไม่ใช่ไม่คิด ไม่ใช่ไม่สำนึก
ไพลินไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ยังคงนอนอยู่ท่าเดิม และมันทำให้ผมทนไม่ไหวที่เห็นเธอเป็นแบบนี้
“ลิน ที่ผ่านมาพี่รู้ว่าลินเจ็บปวด แต่ตอนนี้พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ลินเอาความเจ็บปวดมาให้พี่คนเดียวนะ พี่จะเป็นคนรับทุกอย่างไว้เอง” ผมจับไพลินยกขึ้นม
