The pain he never knew (Book 1)

3

Chapter 3

"Zy? Hey! Wake up" someone whispered on my ear, and it sent tingles on me. "Zy. It's already 6 in the evening. I have to get you home"

I grunted. Inaantok na kinusot ko ang nanlalabong mata sabay unat ng buong katawan. Nang tuluyang maimulat ang mga mata, awtomatikong nanlaki ang mga iyon dahil sa sobrang lapit ng mukha namin ni kage. Agad akong luminga-linga at napagtanto kong hindi ako pamilyar sa aking kinaruruonan ngayon.

The wide glass windows were telling me that this isn't a house. And not to mention the blurry city lights that were manifesting in every tall buildings, those were all seen through that large glass. The furnitures, paintings, choice of color palette of the whole place screams masculinity. The color black, white and grey was all that i can feast my eyes upon. The yellow lights makes the whole place looked dim. Pagkatapos obserbahan ang buong lugar ay ibinalik ko ang tingin sa lalaking nasa harapan ko na hindi man lang nag-abalang lumayo sa akin ng kaunti. He was so close that i can even smell his manly scent.

"W-where am i?" I finally uttered.

"You're in my condo." He stated in a low voice.

"B-bakit ako nandito? Why did you bring me here? M-may plano ka bang gawin sa akin? You said that you would bring me home! This isn't home! Iuwi mo na ako!" Ani ko sabay takip ng aking dibdib gamit ang mga braso. It made him amused and chuckle.

"Zy. Wala akong gagawing masama say—"

"Then why did you bring me here!? Is this the reason why kung bakit mo ako sinusundan? You were waiting for the right time na kung saan ay malungkot ako. So that way you can approach me, and bring me here. You took advantage of my weakness!" I obviously overreacted.

"Zy. Calm down. Iuuwi naman talaga kita eh. I wasn't planning anything. My intentions were pure." Natatawa niyang saad.

"S-so...bakit ako nandito? All i remember is that pinauwi mo 'yung driver ko. And then you insisted na sa kotse mo ako sasakay dahil ikaw na mismo ang hahatid sa akin pauwi. And then while you were driving silently, i dozed off to sleep." Pag-aalala ako sa nangyari kanina. Or was it kanina? Oh no!

"Exactly my point zy. Nakatulog ka, so i didn't have the chance to ask you your address. So i decided to just drop you here." napatawa siya ng mahina, tila inaalala ang pangit kong mukha na natutulog kanina. Bigla akong tinubuan ng hiya dahil sa pinagsasabi ko sa kaniya.

"Then, bakit hindi mo ko ginising? And you were the one who insisted na ihatid ako. You should've known where i live! I mean...who does that?" Tiningnan niya na ako, tumayo na siya at hindi na nakipagbangayan sa akin. He handed me a thick sweatshirt na napagtaka sa akin.

"Uhh?.. anong gagawin ko dito?" I asked hesistantly. Rasing the clothing he just handed.

"Wear it. It's cold outside. Ihahatid na kita pauwi." He simply said. Napaawang naman ang mga labi ko ng may magpagtanto. Agad-agad kong sinuot ang binigay niya at nauna na sa pintuan.

"Si dad? He might be worried sick! He was expecting me for lunch! s**t! What time is it? Is it already late?" Ani ko at hinila na siya palabas ng condo niya.

"It's 6:30 in the evening." Sunod-sunod akong napamura ng mahina at binilisan pa ang paglakad na tila alam na alam ko kung saan ako pupunta.

"Relax zy. No need to worry. I already called your dad. Sinabi kong nandito ka sa co—"

"You texted my what!?" I shouted, horrified at his statement. He leaned cooly on the elevator's wall while arms crossed. "Bakit?"

"Like what your reason might be, i didn't want him worrie—"

"More reason to be worried kage! Gosh!" Frustrated kong ginulo ang aking buhok. "Ano na lang ang iisipin ni dad? Na ang unica hija niya, kakamatay lang ng asawa niya at nandoon na kumekerengkeng?"

He scoffed. "Nice choice of words babe". Mas lalong kumulo ang dugo ko.

"Nananadiya ka ba!?" Pikon kong singhal. Kalmang nagkibit balikat lamang siya at lumabas na ng bumukas ang pintuan ng elevator.

"Doon mo na lang ako ibaba" turo ko sa may bandang gate namin. "Dito na lang ako. Salamat sa paghatid." Ani ko pero hindi pa muna bumaba. Napakunot ang noo niya dahil do'n. Tumikhim ako.

"Uhh.. about sa nangyari kanina?"

"It's no big deal. It's just a normal reaction from you. I already expected it. If i were to wake up in a place I wasn't familiar with, i would also be confused and worried" Kibit balikat niya.

Kinagat ko ang labi ko bago umiling. "H-hindi. Hindi 'yon ang tinutukoy ko." Yuko ko.

"Eh ano pala?"

"About sa pagyakap ko kanina sayo?" May pag-aalinlangan kong tukoy.

"Oh"

"Yeah. Sorry huh? Nadala lang ako sa damdamin ko. Sorry din dahil nasigawan kita. Pasensya ka na talaga" nahihiya kong sambit.

"Hindi, okay lang. No need to apologize. Ako naman ang nag initiate ng yakap na 'yun eh. Don't be bothered by it." He assured. Tumango ako at umusog na para mabuksan ang pinto.

"Okay. Salamat ah? At sorry ulit dahil sobrang naging abala pa ako sayo ngayong araw."

"As I've said, i got you" he flashed a smile at me. I did the same bago tumango at binuksan na ang pintuan ng kaniyang sasakyan.

"Dad! I'm home!" Anunsiyo ko nang makapasok na sa bahay ngunit walang daddy ang sumalubong sa akin. Bagkus ay nang makalapit sa sala ay may naririnig akong nag-uusap kaya bahagya akong lumapit doon. Nagulat ako nang makita ang mom at dad ni kage.

"Da—"

"—this isn't just for our company eduardo...This is also for our children's future. Please reconsider" ani ni tita bianca banayad na boses.

"I already told you countless times. Ayoko na. I'm done with the deal. My daughter is still so young. She's barely in college."

"Again? How many times do you must reject us? And what does that have to do with our deal? If she wants to continue college...we would let her do so. We won't stop her." Bumuntong hininga si tito. "No'ng sinabi mong hindi pa natin muna pag-uusapan eduardo dahil kakamatay lang ng asawa mo, we gladly obliged. We let you be. Even though we knew na that was just your alibi to escape."

"Eduardo, pag-isipan mo ng mabuti ha? No'ng nabubuhay pa ang asawa mo, she also wanted this, remember? Because this isn't just for us and our company, alam niyang para iyon sa ikabubuti ng nag-iisa niyang anak".

Natigilan ng ilang segundo si dad, siguro inaalala ang tinutukoy ni tita na sinabi ni mommy noon. It made me more curious kung tungkol saan ang pinag-uusapan nila.

"This wouldn't change my decision. My princess—my daughter hadn't start with her own journey yet. She had so many things planned for herself. She would have a brighter future ahead of her. And this... this would just—"

"Your princess' future would be a piece of blank when you reject our offer...once again. Just like what happened to your...wife." May diin na sabi ni tito pero maya't-maya pa ay lumambot din ang mukha na tinitigan nito si dad. "Eduardo—we've been friends since we were kids. And as your best friend, I'm also concerned about your daughter. Take note, Binilin din siya ni zara sa akin—sa amin." Malumanay na sabi niyo sabay pormal na tumayo. "I really hope you'd consider. But for now..."

Tumayo din si tita at ngumiti kay dad. "I heard that zeph was in our son's condo earlier. Seems that kage had already accepted our request, ikaw na lang talaga ang hinihintay namin." She lightly bowed then left to the front door. Doon na lang ako lumabas sa pinagtataguan.

"Dad!" I joyfully approached him like I haven't heard nothing. "I just arrived. Nai-text naman siguro ni kage sayo kung saan ako galing at kung bakit ako nandoon? Or do i have to explain myself?" Ani ko sabay tabi sa kaniya ng upo. Umiling siya sabay ngiti ng malamya sa akin. Ilang segundo lang ay muli siyang tumayo at nagpaalam na para umakyat sa taas.

"Dad?" I called. He stopped mid way. "Wala ka bang sasabihin sa akin? Or ipagtatapat?" Nakatalikod pa din ay natigilan siya. Ilang segundo pa ay maliit na ngiting humarap siya sa akin sabay iling. I just stared at him as he descended upstairs quietly. I knew that something is bothering him. And it has to do with me...again. Napakagat labi ako. I'm really becoming more of a head ache to my father. It sucks...

"It's friday already! Ano? Bar tayo?" Panyaya ni tas sa akin. Nandito na naman ako ngayon sa school na kung saan ay sinamahan ko itong dalawang 'to na suyuin ang teacher namin na ibigay na ang kanilang report card.

"Naku magtigil ka! Eh hindi mo pa nga nakukuha ang cards niyo! Mamaya maubusan pa kayo ng slots niyan! Hindi pa tayo maging magkaklase." Saway ko.

"Girl! It's friday funyey! We usually go bar hopping every once a week. What's happening to you?"

"Not anymore tas...Not anymore" ani ko Na nagpasimangot sa kaniya, "tsaka, bakit hindi mo gayahin itong kakambal mo? Ang study-oriented!" Turo ko kay yassy.

"At kelan ka lang nagplano na maging madre?" Nakapameywang niyang ngiwi. Sinamaan naman siya ng tingin ng kakambal.

"Wala akong sinabi." I shrugged.

Umirap siya. "Ewan ko sainyo! Diyan na nga kayo! Ang boboring niyo!" Aniya at nag walk out na. Tinawanan lamang namin siya. Pagkatapos no'n iminuwestra ko na kay yas na sundan niya ang kaniyang kakambal na agad niya namang ginawa. Now i was left alone seating on a circle table near our caf.

I was busy scrolling on my cellphone nang may maramdaman akong nakatingin sa akin, kaya luminga-linga ako only to find out na wala naman pala. It felt unusual dahil nararamdaman ko talagang may nagmamasid sa akin. Sa pag-iisip na guni-guni lamang iyon ay ibinalik ko ang tingin ko sa aking phone. Pero bago iyon ay napadako ang tingin ko sa mga babaeng nakatingin sa akin sa kabilang table. They were the same girls na nag-uusap usap tungkol sa akin no'ng isang araw. When they saw me looking ay natatakot na binawi nila ang kanilang mga tingin. Napakunot ako ng noo. No'ng isang araw lang ay halos isumbat nila sa mukha ko ang mga kamalian ko tapos ngayon para silang tuta na napagalitan o ano. Ano bang nangyayari?

Isang oras pa ang lumipas ay hindi pa din bumabalik sila tas kaya napagdesisyunan kong mag snacks na lang muna sa malapit na cafe. Tinext ko na lang sila na kung gusto nilang sumama ay magkikita-kita na lang kami doon. And since i didn't bring my car and my driver with me dahil may inutos si dad sa kaniya, i decided na mag taxi na lang. Pagkatapos mabayaran ang taxi ay agad na akong bumababa at naglakad patungo sa entrance ng cafe.

Ilang metro na lang ang layo ay may naramdaman akong may sumusunod sa akin. Nang lumingon ako, i saw an unfamiliar guy wearing a black cap and a jacket. He looked like someone who can't be trusted lalo na't walang tunog ang kaniyang bawat hakbang. Agad na humalagpos ang kaba sa aking dibdib. Especially when i decided to fasten my pace ay 'yon din ang kaniyang ginagawa. The grip on my purse and phone seemed to tighten as my breath hasten. I looked around, hoping that there would be some people that would help me if things go worse pero sadyang ang malas ko ngayon dahil bukod sa hindi ako makatakbo dahil sa suot na heels ay wala din masyadong tao.

Sumikdo ang kaba sa aking dibdib nang maramdam kong nahawakan na ng estranghero ang aking mga kamay. Before i could even shout for help, natabunan niya na ang bibig ko. I kept mumbling words on his hands. Nagpumiglas ako pero masyado siyang malakas para mabitawan ako. His grip on me just tightened kasabay no'n ay may naramdaman akong malamig at matulis na bagay sa aking tagiliran.

" 'wag kang sumigaw dahil kung hindi ay hindi ako magdadalawang isip na saksakin ka!" Marahas na bulong niya sa aking tenga na nagpakawala ng hikbi sa aking bibig.

"Bitawan mo 'ko! Parang awa mo na." I mumbled and cried on the same time. Sadyang hindi niya iyon pinakinggan at hinila na ako papunta sa makitid at hindi masyadong matao, sa gilid ng cafe. "Saan mo 'ko dadalhin?!"

He let go of me, malakas niya akong tinulak at muntikan pa akong mapasubsob, but still... it got me hopeful. Thinking that i could just take off my heels and outrun him, i felt a gun pointed at my head, mas lalo akong kinabahan. With a trembling lips, i turned around and i saw three more guys with the same outfit. They dressed up like the bad guys i saw on movies.

"S-sino kayo? A-anong kailangan n-niyo sa akin?"

"Siya na ba 'to? Sigurado na ba kayo dito? Mga gago! I-check niyo!" Utos ng lalaki at yung isa naman ay hindi magkaugaga na nilabas ang cellphone sa bulsa, nagpindo-pindot ito ng ilang segundo bago hinarap ito sa mga kasama. Hinarap niya din ito sa banda ko para makita ng kasamahan niyang nasa likod ko. Bahagyang nanlaki ang aking mga mata at napaawang ang labi ng makita ang litrato ko sa kaniyang phone.

"A-ako 'yan..." Wala sa sariling sambit ko. "Bakit may picture ako sa phone niyo ha!?"

"Siya na mismo nag kumpirma mga pre! Siya na nga 'yan!" Ngisi nito sabay tutok ng baril sa akin.

Ngumisi ang isang lalaki nang makita niyang unti-unti kong tinaas ang dalawang kamay sa ere.

"W-what do you want from mme? Gusto niyo ng pera? Alahas? Itong phone ko? J-just let me go then I'll give you guys anything you want!" Nanginginig na inilahad ko sa kanila ang relo, kwintas, phone at wallet ko pero nagngisian lang sila sabay mala demonyong nagtawanan.

"Miss. Hindi namin kailangan ang kahit anong galing sa'yo."

"T-then wh—"

Bigla akong nanlamig ng hawakan ako sa balikat ng lalaking nasa likod ko. My hair was in a high ponytail kaya nararamdaman ko ang pagtama ng hininga niya sa aking batok. It made me shiver in fear.

"Hindi naman lahat pre! Ang ganda mo pala ms no? Tapos ang kinis-kinis mo pa" bulong niya nagpangiwi sa akin. I felt disgusted.

"N-no. Please. 'W-wag! Maawa ka..."

"Gago! Umayos ka nga! Napapaghalataan ka! Ipaamoy mo na sa kaniya 'to bilis!" Ani ng isa sabay taas ng puting panyo at sa tingin ko ay alam ko kung anong kemikal ang nahalo diyan. Naluluhang Umiling-iling ako.

"Bilisan niyo na! Mapapagalitan tayo!"

"Bilisan niyo na nang masakay na yan sa sasakyan!"

"Gago! 'Wag mong galawin 'yan pare! Kabilin-bilinan ni boss na 'wag galawin 'yan!"

"Pucha! Isa lang e! Sikreto lang natin 'to. Pag tapos na tayo ay tsaka na natin dalhin kay boss."

"Putangina! Sabing 'wag eh! Papatayin tayo ni boss 'pag nalaman niya! 'Wag mo kaming idamay sa kababuyan mo!" Galit na sigaw ng isang mas malaking lalaki sabay tungo nito papunta sa akin dala-dala ang panyo. Bago pa ako makahakbang paatras ay malakas na pinatalikod niya na ako sabay hawak sa batok ko, pagkatapos no'n ay pinaamoy na nito sa akin ang panyong hawak. And i was right, may kemikal nga silang nilagay doon dahil unti-unting nanlabo ang aking mga mata kasabay no'n ang paghilo na nararamdaman. As i get to smell more, it only makes my conscious state worsen.

My grip on the guy's arms started to loose. Ang talukap ng aking mga mata ay unti-unti ng bumibigat at hindi ko na mapigilan ang paglabo ng mga ito. Before i could finally close my eyes, i heard a couple of gunshots at kasabay no'n ay ang unti-unting pagkalas ng braso ng lalaki sa akin dahilan ng pagbagksak ko sa sahig. With eyes forced to open, i saw a familiar figure of a guy running towards me, sa likod niya ay ilang mga armadong lalaki na nakakulay itim. And that's was the last image i saw before everything went black.