“ทำไมถึงได้ยอมมันตลอด” เสียงของพี่ทินถามออกมาหลังจากขับรถมาส่งฉัน
“พี่ทินก็รู้ ว่าเขาโมโหร้ายแค่ไหน” ฉันตอบกลับไปตามตรง ซึ่งพี่ทินก็รู้ดี
“ศรไม่คิดจะเลิกรักมันเหรอ” พี่ทินถามออกมา
“คนเราก็มีเวลาของตัวเองทั้งนั้น แต่เวลาของศรอาจจะนานไปหน่อย” นานจนปล่อยให้เขาได้รังแกและแกล้งมาเป็นเวลาถึงสิบปีแบบนี้
แต่ที่ผ่านมามันก็ไม่ได้หนักหนาอะไร ยิ่งตอนเด็กเขาก็แกล้งฉันเหมือนเด็กทั่วไปแค่นั้น พึ่งมาตอนโตที่ได้มาใช้ชีวิตอยู่กันสองคนในคอนโดนั่นแหละ ที่เขาเริ่มรุนแรงขึ้น
“เฮ้อ! แต่เราเป็นคู่หมั้นมัน ทำไมไม่ใช้สิทธิ์ของตัวเอง บอกป้ารวีก็ได้” พี่ทินยังคงเป็นห่วงฉันเหมือนเดิม
“สิทธิ์เหรอคะ ศรเรียกไป เขาก็ไม่เคยให้ศร” ฉันไม่ได้มีสิทธิ์เลย ต่อให้ฉันเรียกร้องจนตาย คนอย่างพี่แผ่นดิน เขาก็ให้ฉันได้แค่ความเจ็บปวดแค่นั้นแหละ
“ถ้าทนไม่ไหวเมื่อไหร่ จำไว้ว่าพี่อยู่ข้างศร” พี่ทินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น นั
