“กรี๊ดด!!!” แรงดึงข้อเท้าฉันเข้าหาตัวเขาจนฉันนอนราบกับเตียง พร้อมร่างหนาที่ถาโถมเข้าใส่ฉันอย่างเร็วพร้อมกับจับมือฉันล็อกไว้เหนือหัวทั้งสองข้างทำให้ฉันไม่สามารถช่วยตัวเองได้
“ร้องทำไมฮึ ทำเหมือนไม่เคยไปได้” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานุ่มกว่าตอนแรก แต่รอยยิ้มร้ายยังคงปรากฏออกมาให้เห็น
“ปล่อยนะพี่ดิน ศรไม่ได้ทำอะไรผิด ศรไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ” ฉันเถียงเขากลับไปอย่างไม่ยอม
ก็เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุ แถมเจ็บทั้งสองคนด้วย ทำไมฉันต้องรับผิดชอบล่ะ
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะเธออิจฉาแก้มบุ๋ม” พี่แผ่นดินพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างจับผิด
“ศรอิจฉาอะไรแก้มบุ๋ม พี่พูดอะไรของพี่” อยู่ๆ ก็มาใส่ร้ายฉันแบบนี้ได้ยังไง ฉันนี่เหรอที่อิจฉาแก้มบุ๋มจนต้องทำให้เธอและตัวเองเจ็บตัว
“ก็อิจฉาที่ฉันเป็นห่วงแก้มบุ๋ม อย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากฉันไง”
จึก! เจ็บเหมือนถูกหอกแหลมทิ่มแทงที่หน้าอ
