ลูกศร
ตอนนี้ฉันอยู่จังหวัดหนึ่งที่ถือว่าค่อนข้างไกลจากกรุงเทพพอสมควร แล้วพอมาถึงตัวจังหวัดแล้วยังต้องนั่งรถออกมานอกตัวเมืองค่อนข้างไกลมาก จนมาหยุดที่บ้านสวนแห่งหนึ่ง เป็นบ้านปูนสองชั้นขนาดพอดีกับครอบครัวหนึ่ง และบริเวณรอบๆ ก็มีต้นไม้เต็มไปหมด
“พี่ทินจะบอกศรได้หรือยังคะ ว่าที่นี่บ้านใครแล้วทำไมถึงได้พาศรมาที่นี่” จนตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าพี่ทินพาฉันมาที่นี่ทำไม มาหาใคร
“เข้าไปข้างในกันดีกว่า เดี๋ยวศรจะได้รู้ทุกอย่างเอง” พี่ทินยิ้มให้ฉันบางๆ ก่อนจะชวนฉันเดินเข้าไปข้างในบ้าน
นี่ถ้าไม่ใช่พี่ทินพามานะ ฉันคงคิดว่าถูกหลอกมาขายหรือฆ่าทิ้งแล้วแหละ เพราะเขาไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย ดูมีพิรุธไปทุกอย่างเลย แต่ฉันก็ไว้ใจเขาเนอะ
“มากันแล้วเหรอ” พอเดินเข้าไปข้างใน ก็มีชายวัยกลางคนทักขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง และยังมีหญิงวัยกลางคนนั่งส่งยิ้มใจดีมาให้ฉันด้วย
แต่ฉันรู้สึกว่าหน้าพวกท่านทั้งสองคนนี
