แผ่นดิน
“โถ่เว้ย! อย่าให้รู้นะลูกศร ว่าเธอหนีฉันไปไหน ถ้าฉันหาตัวเธอเจอเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่” ผมพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด
หลังจากวันที่ผมให้แก้มบุ๋มนัดลูกศรมาเจอแต่เธอปฏิเสธผม วันนั้นจนวันนี้ผมก็ยังไม่เจอลูกศรเลย ยิ่งทุกวันนี้แก้มบุ๋มตัวติดผมมาก ไม่ว่าจะไปไหนเธอก็ไปด้วย เธอมาอยู่กับผมที่คอนโดทุกวัน แม้แต่ผมเอ่ยปากบอกว่าผมไม่ว่างให้เธอกลับไปอยู่คอนโดเธอ เธอก็ยังยืนยันจะรอผมคนเดียวได้
แต่ดีที่วันนี้เธอบอกว่าไม่ว่างจะกลับบ้าน ทำให้ผมได้พักหายใจหายคอ ถามว่าเบื่อไหม มันเบื่อ และรำคาญด้วย โดยเฉพาะผมอยากได้เวลาไปตามหายัยเด็กดื้อของผม แต่กลับไปไม่ได้ มันเลยทำให้ผมรำคาญคนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างเธอไปด้วย
ส่วนเพื่อนของลูกศรเหรอ อย่าหวังเลยว่าผมจะความช่วยเหลือจากพวกเธอ เพราะพวกเธอรู้ดีว่าผมร้ายกับลูกศรแค่ไหน ทำให้พวกเธอพลอยเกลียดผมไปด้วย แล้วไม่ใช่ว่าผมไม่ลอง ผมลองมาแล้ว แต่สิ่งที่ได้กลับมา...อย่
