คุณหนูอินฟลูฯกับครูบ้านนา

พัดพารัดชา เจมม่า กาญจนอำนวย เป็นชื่อจริง ชื่อกลาง นามสกุลของสาวน้อยคนหนึ่ง เธอมีแม่เป็นชาวไทยส่วนพ่อเป็นชาวแคนาดา แน่นอนเธอจึงเป็นลูกครึ่ง เธอมีนัยน์ตาสีเขียวจางเหมือนใบไม้แรกผลิ ผมสีน้ำตาลอ่อนเหมือนแดดยามเช้า ผิวขาวนวลเนียนราวน้ำนม ริมฝีปากและพวงแก้มแดงระเรื่อ เธอเกิดที่ประเทศไทยและใช้ชีวิตอยู่ที่ไทยหลายปีแต่เมื่อถึงเวลาต้องเข้าเรียน พ่อกับแม่เห็นตรงกันว่าลูกสาวคนเดียวควรไปเรียนที่แคนาดาน่าจะดีกว่า ทั้งสามจะกลับมาประเทศไทยปีละหนึ่งครั้งเพื่อให้ลูกสาวได้กลับมาเยี่ยมญาติทางฝั่งแม่ แต่ปีนี้พิเศษกว่าปีไหนๆ เพราะสาวน้อยไม่ได้มาแค่เยี่ยมเยียนญาติผู้ใหญ่แต่จะออกงานครั้งแรกแถมได้เงินค่าขนมด้วย ด้วยหน้าตาสวยโดดเด่น พูดได้สามภาษาคือ ไทย อังกฤษ ฝรั่งเศส การเรียนยอดเยี่ยม กีฬาก็ไม่แพ้ใครแถมชื่อยังแปลกหูยาวเหยียด ทั้งหมดทั้งมวลทำให้สาวน้อยกลายเป็นบล็อกเกอร์ตั้งแต่เรียนไฮสคูล งานอดิเรกของเธอคือถ่ายแบบและมีช่องออนไลน์ของตัวเอง มีผู้ติดตามสามแสนคน นับว่ามากพอดูสำหรับสาวน้อยคนหนึ่งที่ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่มีผู้ช่วย ไม่มีผู้จัดการ เธอจบไฮสคูลแล้วปีนี้จึงเป็นปีแห่งการค้นหาตัวเองหรือทางฝั่งยุโปรเรียกว่า Gap Year เธอยังตัดสินใจไม่ได้ว่าอยากเป็นอะไรกันแน่เพราะชอบหลายอย่างเหลือเกิน การลองออกมาใช้ชีวิต มาเห็นโลกกว้าง อาจทำให้มองเห็นตัวเองชัดขึ้น ส่วนที่ว่าพิเศษก็คือเธอได้งานครั้งแรกหลังจากคุยกันมาหลายเดือนเพราะเวลาไม่ลงตัวแต่ก็สำเร็จในที่สุด เธอกำลังไปงานเปิดร้านเสื้อผ้า เธอเดินทางคนเดียวด้วยการขึ้นเครื่องบินที่สนามบินดอนเมือง เมื่อถึงปลายทางก็มีรถตู้ของบริษัทมารับและพาไปแต่งตัวตามที่นัดหมายเป๊ะๆ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีตอนนี้เธออยู่บนรถตู้เพื่อเดินทางไปสนามบินแล้วกลับกรุงเทพ “ขอโทษนะครับ ผมว่ากูเกิลแมพพามาผิดทางแน่ๆ มันบอกว่าเป็นทางลัดไปสนามบินผมเลยขับมา” “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอบอกเพราะคิดว่ามีเวลาเหลือเฟือแล้วเธอก็เพิ่งเห็นว่าคนขับรถเป็นคนละคนกับที่ไปรับมาจากสนามบิน คนนี้ดูแก่กว่าแต่เธอไม่ได้สังเกตเพราะเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน คือชุดสีน้ำเงินทั้งตัว “ผมขับกลับไปทางเก่าดีกว่า” “ไปทางนี้ก็ได้ค่ะ วิวสวยดี ถ้าแมพบอกว่าไปได้ก็ไปเลยค่ะ” เธอมองทุ่งข้าวเขียวขจีกับท้องฟ้าแจ่มใสด้วยจิตใจเบิกบาน งานแรกผ่านไปด้วยดีจะไม่ให้อารมณ์ดีได้ยังไง “ได้ครับ” คนขับรถค่อยโล่งใจที่ไม่โดนตำหนิ บอกตามตรงว่าเขาดูไอ้แมพๆ อะไรนี่ไม่คล่องเท่าไหร่ “ขอโทษนะคะ หนูอยากเขาห้องน้ำ พอจะมีปั๊มน้ำมันใกล้ๆ แถวนี้บ้างไหมคะ” ผ่านไปพักใหญ่ เธอก็หมดความอดทนจึงเอ่ยปากบอกคนขับรถ “ในแมพบอกว่าข้างหน้าอีกสองกิโลมีโรงเรียนครับ น่าจะขอเข้าได้” “ดีเลยค่ะ รบกวนแวะให้หน่อยนะคะ” “นี่โรงเรียนเหรอคะ” คนขับรถดับเครื่องยนต์ เธอคิดว่าเขาพูดเล่นหรือน่าจะเข้าใจผิดแน่ๆ “โรงเรียน” ไม่มีสภาพแบบนี้แน่นอน โรงเรียนในความคิดของเธอและที่พบเห็นมาตลอดชีวิตคืออาคารหลังใหญ่รูปทรงทันสมัย มีไฟฟ้าสว่างไสว มีสนามกว้าง มีรั้วรอบขอบชิดเพื่อป้องกันคนภายนอกและพวกโรคจิตใคร่เด็กมาตามส่องทางช่องต่างๆ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคืออาคารไม้เก่าๆ ชั้นเดียว ไม่มีลานที่ปูด้วยพื้นเรียบๆ มีแต่ดินแดงฝุ่นเขรอะและไม่มีคนแม้แต่คนเดียว แผนที่คงยังไม่ได้อัปเดตข้อมูล ตึกผุๆ แห่งนี้ไม่ใช่โรงเรียนแน่นอน “นั่นครับ … เด็กๆ มากันแล้ว” คนขับรถชี้มือไปทางต้นไม้ใหญ่ห่างจากอาคารผุๆ ไม่ไกลนัก “โรงเรียนจริงๆ เหรอเนี่ย” เธอพูดเบาๆ กับตัวเอง “คุณจะเข้าห้องน้ำไหมครับ” “เข้าค่ะ” “ให้ผมลงไปด้วยไหมครับ” “ไม่เป็นไรค่ะ” “ขอโทษนะคะ … ขอเข้าห้องน้ำได้ไหมคะ” เธอเดินมาถึงกลุ่มคนเล็กๆ ตอนที่พวกเขาจะเดินเข้าอาคารพอดี ผู้ชายที่อยู่หน้าสุดจึงหันกลับมา “ได้ครับ อยู่ด้านหลัง” “ขอบคุณค่ะ คือฉันหลงทางมาค่ะ” “มีคนหลงมาบ่อยๆ เชิญตามสบายครับ” ผู้ชายคนนั้นบอกแล้วพาเด็กๆ หน้าตามอมแมมเข้าไปในอาคารเก่าๆ ที่มอมแมมไม่ต่างกัน เธอแอบมองเร็วๆ เข้าไปด้านในก็ไม่พบสิ่งของใหม่ๆ สักชิ้น โทรทัศน์ยังเป็นแบบเก่าไม่ใช่จอแบนแถมหน้าจอเล็กนิดเดียว โต๊ะเก้าอี้ไม้ผุกร่อน ไม่มีอะไรสมบูรณ์สักอย่าง เมื่อเห็นเครื่องเล่นวิดีโอกับตลับวิดีโอก็ยิ่งตกใจ มันเป็นของตกรุ่นที่คนสมัยนี้ไม่ใช้กันแล้วไม่ใช่หรือ “กรี้ด !!!” “ฉิบหายแล้ว …” เด็กๆ ในห้องตาโตหูผึ่งกันเป็นแถวเมื่อได้ยินเสียงกรี้ดของผู้หญิง ครูบอกให้เด็กๆ นั่งติดที่ห้ามออกมาเด็ดขาดแล้ววิ่งออกไป “คุณครับ ! เป็นอะไรครับ” วรกรตะโกนถาม “ฉันออกไปไม่ได้” “ทำไมครับ กลอนพังเหรอครับ” “มีตุ๊กแกเกาะอยู่ ฉันเพิ่งเห็นตอนปิดประตู” “อ้อ ! ไอ้พร้อยครับ ไม่ต้องกลัว” “พร้อย ! ตั้งชื่อให้ตุ๊กแกเนี่ยนะ !!!” “คุณอยู่เฉยๆ นะ เดี๋ยวผมเรียกมันออกมา” “เรียกตุ๊กแกเนี่ยนะ !” เธอถามปนคำรามฟ่อๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ยแต่แล้วเธอก็ต้องอ้าปากค้างเพราะตุ๊กแกต่อยๆ ไต่ออกไปเมื่อผู้ชายคนนั้นผิวปาก อาจเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้แต่ยังไงก็ช่างเถอะ ขอบคุณแล้วกันที่บังเอิญได้ถูกเวลา “ขอบคุณค่ะ” เธอบอกเมื่อรอดชีวิตออกมาจากส้วมนั่งยองและตุ๊กแกตัวโต ถ้านั่งนานกว่านั้นคงหน้ามืดหัวทิ่มแน่นอนเพราะขาชา “ไม่เป็นไรครับ เดินทางปลอดภัยครับ” วรกรบอก “เดี๋ยวสิ คุณเป็นครูใช่ไหม” “ใช่ครับ” “ที่นี่เป็นโรงเรียนจริงๆ เหรอ” “จริงครับ มันดูไม่เหมือนใช่ไหม” วรกรถามพร้อมอมยิ้ม “ค่ะ ป้ายก็ไม่เห็นมี” “เคยมีครับ แต่โดนพายุพัดไป” “ทำไมโรงเรียนถึงอยู่ในสภาพนี้คะ ขอโทษที่ต้องถามตรงๆ ฉันไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้เลย” “งบไม่พอครับ ยิ่งโรงเรียนเล็กๆ แบบนี้กว่าจะเบิกงบได้แต่ละที รอกันข้ามปี” “แล้วอยู่กันยังไงเหรอคะ อยู่ได้ยังไง” “ก็อยู่กันไปแบบนี้แหละครับ ตราบใดที่ยังมีนักเรียนมาเข้าเรียนก็สอนกันไป ผมขอตัวก่อนนะครับ เด็กๆ รออยู่” “ฉันชื่อพลอย คุณชื่ออะไรคะ” “แวนครับ ขอตัวนะครับ” “ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” เธอมองตามผู้ชายคนนั้นส่วนในใจมีความรู้สึกมากมาย อย่างแรกเขาไม่ทำท่าประหลาดใจเมื่อเห็นเธอ เธอเคยชินกับความประหลาดใจเสมอโดยเฉพาะผู้ชายจะออกอาการชัดมาก บางคนถึงขั้นห้ามตัวเองไม่อยู่ทำกิริยาต่ำๆ ใส่ก็มี แต่กับคนนี้ไม่มีเลย เขามองผู้หญิงแบบเธอที่มีตาสีเขียวผมสีน้ำตาลตัวขาวสูงโปร่งเป็นคนปกติทั่วไปไม่ใช่ตัวประหลาดหรือโดดเด่นกว่าคนอื่นจนต้องมองตาค้าง แล้วเธอก็ยังรู้สึกสงสาร เสียใจ เศร้าใจ มันปนเปกันไปหมดเมื่อเห็นว่าเด็กๆ นับสิบคนต้องอยู่ในโรงเรียนสภาพผุพัง เธอยืนมองอาคารหลังนั้นแล้วถอนใจเพราะรู้ว่าทำอะไรไม่ได้และที่สำคัญมันก็แค่สถานที่แห่งหนึ่งที่เธอแวะพักไม่กี่นาที อีกไม่กี่วันเธอก็จะลืมเลือนมันไป “รถสตาร์ทไม่ติดครับ” คนขับบอกเมื่อเดินมาถึงรถ เธอหันกลับไปมองอาคารหลังนั้นแล้วยิ้มน้อยๆ