“คุณ!”
เสิ่นเฉียวหน้าซีดไปเล็กน้อย มองไปที่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ ลู่ซุนฉางเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
“ฉันพูดอะไรผิดไป พวกเธอไม่ได้กิ๊กกันอยู่เหรอ แม้ว่าเย่ม่อเซินจะพิการ พวกคุณก็อาจจะกิ๊กกันได้”
ได้ยินคนพูดถึงเย่ม่อเซินว่าเป็นคนพิการ เสิ่นเฉียวก็หัวลุกเป็นไฟขึ้นมา เธอกำช้อนกาแฟในมือแน่น
“ประธานลู่ นี่ไม่ได้เป็นการพูดจาดูถูกเหยียดหยามกันอยู่ใช่ไหมคะ”
“ว่าไงนะ”
ลู่ซุนฉางแบมือออกอย่างไร้ค่า แล้วเอนตัวลงไปข้างหลังหัวเราะออกมา
“นี่เป็นเรื่องที่ใครๆเขาก็รู้กันไม่ใช่เหรอ เย่ม่อเซินนั้นไม่ใช่ว่าเขานกเขาไม่ขันแล้วเหรอไง ไม่งั้นท่านประธานเย่จะเร่งรีบหาผู้หญิงไปให้เขาทำไมกันล่ะ หามาก็ไม่มีประโยชน์ เขามันทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว คนพิการคนหนึ่งจะแต่งเมียไปทำไมกัน นี่เหมือนเป็นการทำลายชีวิตคนอื่นเลยไม่ใช่เหรอไง แต่เธอจะเป็นตัวแทนไปป่าวประกาศก็ได้นะ ถ้าเขานักเขาไม่ขันจริงๆ ฉันก็ไม่ถือสานะ ถ้าจะให้ฉันทำแท
