เย่ม่อเซินยิ้มอย่างกระหายเลือดขึ้นมา
“จัดการมันซะ”
เซียวซู่แสดงสีหน้าแปลกๆออกมาในทันที
“คุณชายเย่เราต้องตัดไฟแต่ต้นลมเลยจริงๆเหรอครับ”
“นายคิดว่าฉันล้อเล่นกับนายอยู่งั้นเหรอ”
เย่ม่อเซินกวาดสายตามองไปที่เขา เซียวซู่ขนลุกชัน เสียวสันหลังวาบขึ้นมาในทันที
“เข้าใจแล้วครับ”
จากนั้นลู่ซุนฉางก็ถูกลากออกไปจากในร้าน
“เย่ม่อเซิน คนพิการที่นั่งอยู่บนวีลแชร์อย่างแก กล้ามาแตะต้องน้องชายของฉัน นายท่านเย่ต้องชดใช้กับสิ่งที่แกทำลงไปอย่างแน่นอน”
เซียวซู่ฟังเพียงแต่คำสั่งของเย่ม่อเซิน และไม่ได้กังวลถึงชื่อเสียงเรียงนามที่เขาเอ่ยขึ้นมาถึงนายท่านเย่ ยังคงลากเขาออกไปข้างนอก ไปให้พ้นจากสายตาของผู้คน เสิ่นเฉียวที่ยืนอยู่ข้างๆดูอย่างใจเต้นรัว อดไม่ไหวที่จะเดินเข้าไปหาเย่ม่อเซินในทันที
“นั่น……”
“หากเธอกล้าขอร้องแทนมัน เธอก็เตรียมตัวตายตามมันไปได้เลย”
เจอคำพูดแบบนั้น คำพูดที่กำลังจะออกจากปากของเสิ่นเฉียว
