Eda
Bütün gece yatakta döndüm durdum.
Çarşaflar tenime ipek gibi tenimi yapışıyor, yastık başımı içine alıyordu ama zihnim hiçbir yere sığmıyordu. Ben bu eve sığamıyorum. Yatağım rahattı; ben değildim. Huzurumu bir yerde unutmuş olmalıydım, ama nerede? Hangi odada kaldığını bile hatırlamıyordum artık. Yanı başımdaki küçük kare camdan gökyüzünü izledim saatlerce. Yıldızlar yerli yerindeydi. Sabit, kararlı, kıpırtısız. Hepsi bir karar almış gibiydi.
Keşke ben de bir kararda durabilseydim.
Düşüncelerim durmadan yer değiştiriyordu. Bir kapıyı kapatmadan ötekine koşuyor, arkalarında cereyan bırakıyordu. Sabaha karşı bedenim pes etti. Uyku değildi bu; daha çok bilincin fişinin çekilmesi gibiydi.
Güneş gözlerimin içine dolduğunda irkilerek uyandım. Işık rahatsız ediciydi. Çünkü gece boyunc
