Uyumak istiyordum ama acı fazla olduğu için uyuyamıyordum. Saatlerdir battaniyeye sıkıca sarılmış ağlıyordum ve sesimde kısılmıştı. Alex hala ortalarda yoktu. Üşüyordum ve ağrılarıma bir de titreme ekleniyordu. Kısaca acı çekiyordum. İlk defa bu kadar parçalanmış hissediyordum. Saatler geçmişti ve ben yerimden bile kalkamıyordum. Karnıma sancılar girerken daha da çok üşüyordum. Gözlerimi açacak halde değilken sadece hafifçe aralamıştım. Boğazımdaki kuruluk bile beni ısıtamıyordu.
Kapının açılma sesini bile nasıl algıladığımı bilmiyorum. O derece halsizdim. Işığın açılmasıyla gözlerimi hafifçe araladım. Başımı çevirince arşımda duran şaşkın ve endişeli Alex ile karşılaştım. Öylece durmuş bana bakıyordu. "Peri" dedi endişeli bir sesle. Hemen ardından hızlıca yanıma geldi. Battaniyeyi üzerim
