Parausan ni Angkol Carlos—POLY/SPG

WARNING: Naglalaman ng hindi ordinaryong s*x at mga salita ang kuwentong ito. Bawal sa mga minor at reader na hindi open-minded. Paki-skip na lang po kung hindi kayo fan ng Polygamy.  Rica’s POV “OHHH, angkol… ang laki talaga ng t*t* mo. Ang taba at ang haba pa. Ah, sige pa, angkol. Isagad mo pa.” Muntik ko nang mabitiwan ang tray na hawak ko nang tumigil ako sa tapat ng silid ni Angkol Carlos. Narinig ko kasi ang halinghing ng babae sa loob. Parang nasasaktan na nasasarapan. Ito ba talaga ang kuwarto niya? Inutusan lang kasi ako ng mayordoma na hatiran ko raw ng pagkain si Angkol Carlos. Sinabi niya sa’kin na dito raw sa second floor ng mansiyon ang kuwarto ni Angkol. Sa dulo. Kaya dito ako huminto. Unang araw ko rito sa mansiyon. At hindi ko pa alam kung ano ang magiging trabaho ko. Ang sabi kasi ni Angkol, kumpleto na raw ang mga kasambahay niya. Kay Angkol Carlos ako lumapit nang palayasin ako ni Tiyang Rosa sa Cebu. Ex-girlfriend siya ni Angkol. Three years na silang wala pero hindi ko pa rin nakalimutan ang mga kabaitan na ipinapakita sa’kin noon ni Angkol Carlos sa tuwing dumadalaw siya kay tiyang. Kaya nang tanggihan ako ng ibang kamag-anak ko, si Angkol Carlos agad ang naisip ko dahil ulilang lubos na ako. ‘Buti na lang at sikat na negosyante si Angkol kaya hindi ako nahirapang hanapin ang bahay niya rito sa Makati. Nagulat nga siya nang makita niya ako kahapon. ‘Buti nga natatandaan pa niya ako. Ayaw sana niya akong tanggapin dahil wala na raw siyang maiaalok na trabaho sa’kin dito sa bahay. Pero nagmakaawa ako sa kaniya. Kaya ang sabi ni Angkol, mamayang gabi raw kami mag-uusap. May iaalok daw siyang trabaho sa’kin. Pero tingnan ko raw muna kung interesado ako. Pero ngayon pa lang, tatanggapin ko na iyon kahit ano pa man. Sanay naman ako sa kahit anong trabaho. Kahit babae, naging kargador nga ako sa pier noong unang beses akong pinalayas ni Tiyang Rosa. Ngayon pa ba ako mag-iinarte kung kailan wala na talaga akong mapupuntahan at barya na lang ang laman ng wallet ko? Tapos bagong salta pa ako sa malaking siyudad na ito. Nasa ibang bansa na kasi ang childhood best friend ko na maaasahan ko sana. “Ohhh. Move your tongue, faster, Uncle.” Nanlaki ang aking mga mata nang marinig ko ang boses ng isang babae pa. Sigurado ako na ibang babae dahil Inglesera at medyo maarte magsalita kumpara sa isa kanina na parang sanay makipagbatuhan ng malalaswa na salita sa kanto. “Pucha! Basang-basa na ‘yang p*ke mo, Chelsea. Ipagduldulan mo pa ‘yan kay Angkol Carlos para lalo kang masarapan. At para ako naman ang makaupo diyan sa bibig niya,” narinig ko uli na sabi ng unang babae. “Ang tagal mo. Basang-basa na ako—ahhhh, Angkol! Sige paaa…. bayuhin mo pa ako.” Narinig ko na parang may pumalo sa kaniya. Sunod niyon ang boses ni Angkol Carlos. “Good girl, Maya. Ngayon, ikaw naman ang umupo dito sa bibig ko. Si Chelsea naman ang babayuhin ko…” Maling pinto yata ito! Napaatras ako. Nahulog ang kutsara sa sahig. Tumahimik sa loob. “Sinong nandiyan?” boses iyon ni Angkol Carlos. Hindi naman galit. Gusto kong tumakbo. Pero ayaw gumalaw ng mga paa ko. Paano kung paalisin niya ako? Bumukas ang pinto. Lumabas si Angkol na naka-polo at brief lang. Nakabukas ang dalawang butones. Pawisan siya at magulo ang buhok. Pero ang mga mata niya. Iyon ang mga mata na hindi ko makalimutan sa tuwing inaabutan niya ako noon ng limang libong pera bago siya umalis sa bahay ni Tiyang Rosa. Baon ko raw sa school at pambili ng mga kailangan ko. Sa likod ni Angkol, nakatayo ang dalawang babae. Parehong naka-bra at panty lang. Mestisa at morena. Parehong ngumunguya ng chewing gum. Nakasimangot sa’kin. “H-hatiran ko raw po kayo ng pagkain, Angkol. Sabi ni Manang Lumen,” mahinang bulong ko habang nakayuko. Hindi ko alam kung saan ako mahihiya. Sa hitsura ba ng dalawang babae at ni Angkol, o dahil nahuli nila ako na narinig ko sila. Birhen pa ako kaya para akong na-eskandalo. “Salamat, ineng.” Kinuha ni Angkol ang tray sa kamay ko. Tapos binalingan niya ang dalawang babae. “Sa guest room muna kayo. Tatawagin ko kayo mamaya.” Pagkasara ng pinto, kaming dalawa na lang ang naiwan. “Sumunod ka.” Dinala niya ang tray sa maliit na mesa, sa tabi ng kama. Napatingin ako sa higaan niya. Magulo at iba ang amoy. “Narinig mo?” diretsong tanong ni Angkol Carlos. Umupo siya sa gilid ng kama. Na-gets ko agad kaya tumango ako. Baka kasi lalo lang siyang magalit sa’kin kapag nagsinungaling pa ako. “P-pasensya na po, Angkol. Sabi po kasi ni Manang Lumen, dito ko raw ihatid.” Hinilot niya ang sentido. “Sinabi ko na sa’yo kahapon na walang bakanteng trabaho dito sa bahay, ineng. Totoo ‘yon. Nakita mo naman siguro na kumpleto na ang mga tao rito. At Rica… hindi normal ang takbo ng bahay na ‘to. May mga babae dito na… kapalit ng tirahan at pera, may inaasahan ako sa kanila. Araw man o gabi. Hindi linis. Hindi laba. Kundi sila mismo.” Lumunok ako. Na-gets ko agad ang ibig sabihin kahit hindi niya binigkas nang diretsahan. ‘Yong ‘may inaasahan ako sa kanila… araw man o gabi’ at ‘sila mismo’ ay klaro na sa’kin. Nanlamig ang mga kamay ko. “Alam kong naiintindihan mo ang sinasabi ko, ineng. At kung hindi mo kayang gawin, pasensiya na. Pero hindi kita mapapatira dito sa bahay ko. Puwede lang kitang tulungang maghanap ng ibang trabaho sa labas.” Ayoko sa labas! Takot pa akong mag-isa dito sa Maynila. Paano kung ma-r*pe ako? O mapag-trip-an ng mga adik? Tulad ng nababalitaan ko sa TV. Lumuhod ako sa harapan niya. “Angkol, kahit anong trabaho lang po. Maglalaba, magpupunas. Kahit walang sahod muna, okay lang po. Wala po akong ibang pupuntahan. Ayoko sa labas.” Tumingin siya sa’kin nang matagal. “Kaya nga kita pinapili, ineng. Kasi kung papayag ka sa alok ko, hindi ka na ordinaryong kasambahay. Ibig sabihin, katawan mo ang magiging kapalit ng bubong at pagkain mo dito. Araw-araw. Gabi-gabi. Kaya mo ba ‘yon? Kasi ‘pag pumayag ka, wala nang atrasan. At ‘pag nagsisi ka, huli na.” Tumahimik ako. Kumabog ang dibdib ko. Naalala ko ang Tiyang Rosa na palaging nagsasabi na pabigat daw ako kaya pinalayas na niya. Alam kong hindi na niya ako tatanggapin kapag bumalik ako sa Cebu. Ayaw ko na ring bumalik sa pier. Maraming manyakis doon. Delikado ngayong dalagang dalaga na ako. “Dahil mabait kang bata kaya bibigyan kita ng isang linggo para manatili nang libre sa bahay ko, wala kang ibang gagawin maliban sa pag-isipan mo ang inaalok ko,” sabi uli ni Angkol Carlos. Seryoso talaga siya. “At kapag oo ang sagot mo, buo ang loob mo dapat. “Kasi gagamitin kita, ineng. Gagamitin kita para sa sarap at ginhawa ko. At wala kang karapatang tumanggi ‘pag nandito ka na sa loob ng kuwarto ko.” Namanhid yata ang buong katawan ko. Hindi ako nakapagsalita. Tumayo siya. “At isang bagay pa. Kung mananatili ka, bulag at bingi ka habang nandito ka sa bahay ko. Wala kang nakita, wala kang narinig. Kaya mo ba?” Tumango ako kahit lumulutang ang isip ko. “O-opo, Angkol.” “Good.” Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. “Dalagang dalaga ka na. Ilang taon ka nga lang nang huli tayong nagkita?” “N-nineteen po.” “Naka-graduate ka?” Malungkot akong napailing. “H-hindi na po ako pinapasok ni Tiyang Rosa. Hanggang first year high school lang po ang tinapos ko.” Tumahimik siya. Tinitigan niya ako nang matagal. Iyong magiliw na tingin na dati nag-aabot sa’kin ng pera, ngayon parang nanghuhusga na. “May boyfriend? O may nanliligaw sayo?” “NBSB po ako, Angkol. No boyfriend since birth,” mahinang sagot ko. Nahihiya ako sa itinatakbo ng usapan namin. “Mahigpit ho kasi si Tiyang. Bawal ako makipag-usap sa mga lalaki. Bawal ding magsinungaling.” Ngumisi siya. “Kaya pala prangka ka sumagot. Hindi ka sanay magsinungaling.” Napayuko ako. Hindi ko alam ang isasagot. Hindi ko kayang tagalan ang mga titig ni Angkol. Tumayo siya at lumapit ng isang hakbang. Hindi naman siya dumikit. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng presensya niya. Mas matanda siya sa’kin, mayaman, at halos nakahubad na. First time kong malapitan ng lalaking tulad ni Angkol Carlos. “Kung kaya mong pag-isipan hanggang bukas ‘yong inaalok ko,” sabi niya, dahan-dahan ang bawat salita, “sabihin mo lang sakin. Ipapahanda ko kay Manang Lumen ‘yong katabing kuwarto ko. Doon ka titira. Para mabilis lang… ‘pag kailangan kita.” Hindi niya binanggit kung para saan. Hindi na kailangan. Pareho namin alam. At doon ako nasampal ng realidad. Hindi trabaho ang inaalok niya. Transaksiyon. Bahay at pera ang kapalit ng sarili ko. Araw man o gabi. At kapag pumayag ako, wala na akong karapatang magreklamo sa kahit ano mang gawin ni Angkol sa katawan ko. Katulad ng mga narinig ko kanina. Para akong hinubaran sa harapan niya kahit nakadamit naman ako. Gusto kong matunaw sa hiya. Isang segundo lang, naalala ko ang sarili ko sa pier dati, nagkakarga ng kahit ano. Mas mabigat ‘yon sa katawan. Pero ito… itong inaalok ni Angkol Carlos? Mas mabigat sa kaluluwa. “Sige na. Lumabas ka na,” sabi niya. Lumingon siya sa pinto ng kuwarto niya. “May naghihintay pa sa’kin sa guest room. Mahirap mabitin ang mga iyon, nanunungit.” Kaya pala ang sama ng tingin sa’kin ng mga babaeng iyon kanina. “S-sige po, Angkol.” Pagkalabas ko, hindi na ako lumingon. Pagbaba ko ng hagdan, nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Hindi sa takot kundi sa tanong: Tama ba talaga ang desisyon ko na kay Angkol Carlos humingi ng tulong?