ยอดตำรับรักข้ามภพ

ตอนที่ 1 ตื่นขึ้นในอดีต

ตอนที่

1

ตื่นขึ้นในอดีต

ณ หมู่บ้านหลีซาน

เสียงไก่ขันแผดก้องปลุกลีน่าให้ตื่นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรูหรือเสียงรถไฟฟ้าที่แล่นผ่านตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่นางคุ้นเคย หากแต่เป็นเสียงธรรมชาติที่บริสุทธิ์ ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดแต่ก็แฝงไว้ด้วยความสงบ นางปรือตาขึ้นช้า ๆ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดช่องว่างของฝาไม้เก่า ๆ เข้ามาภายในกระท่อมกลิ่นดินชื้น ๆ และกลิ่นฟืนที่กำลังเผาไหม้ลอยเข้ามาเตะจมูก แทนที่กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดที่นางชอบดื่มทุกเช้า

สมองของลีน่าว่างเปล่าไปชั่วขณะ นางจำได้แค่เพียงอุบัติเหตุครั้งนั้น แสงไฟที่สว่างจ้า เสียงเบรกที่ดังสนั่นและความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงไป หวังว่านางจะไม่ต้องนอนโรงพยาบาลนานหลายวันนัก นางคิดในใจพลางพยายามจะขยับตัวแต่ทว่าร่างกายกลับอ่อนแรงราวกับไร้เรี่ยวแรงเส้นเอ็นทุกส่วนเจ็บแปลบไปหมดเมื่อขยับเล็กน้อย

“โอ๊ย!!! เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดจากลำคอของนางนั่นไม่ใช่เสียงของนาง เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าและเล็กแหลมกว่าที่นางเคยมีนางรีบยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้า ผิวพรรณที่เคยหยาบกร้านจากการทำงานออฟฟิศกลับเนียนละเอียด ใบหน้าเล็กเรียว ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้นภาพสะท้อนของเด็กสาววัยแรกรุ่นในอ่างน้ำไม้เก่า ๆ ข้างเตียง ทำให้ลีน่าถึงกับผงะ!!! นี่มันอะไรกันนางไม่ได้อยู่ในร่างของลีน่าอีกต่อไปแล้ว!!!

ขณะที่ความคิดนับร้อยพันตีรวนอยู่ในสมอง ประตูไม้เก่า ๆ ก็ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายก้าวเข้ามา ดวงตาของนางฉายแววโล่งอกเมื่อเห็นลีน่า (ในร่างใหม่) ลืมตาตื่น

“เจ้าฟื้นแล้ว!!! ซูหลิง!!! ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยภาษาจีนสำเนียงท้องถิ่นที่ฟังดูโบราณ แต่ลีน่ากลับเข้าใจได้อย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับว่านางพูดภาษานี้มาตั้งแต่เกิด หญิงสาวตรงหน้าวางชามข้าวต้มที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นลงข้างเตียง แล้วรีบเข้ามาประคองลีน่าขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง

“ซูหลิง”

หญิงสาวตรงหน้าพยักหน้าสีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ “ใช่แล้ว ซูหลิง เจ้าเองนั่นแหละ เจ้าคงจะยังมึน ๆ เพราะพิษไข้ ท่านหมอบอกว่าเจ้าไข้ขึ้นสูงมาก และสลบไปตั้งสามวันเต็ม ๆ ข้าแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยนะ เจ้าคงจะยังจำอะไรไม่ได้ใช่ไหม”

ลีน่าส่ายหน้าช้า ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสับสน นางจ้องมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ นางดูเป็นมิตรและเป็นห่วงนางอย่างจริงใจ

“ข้าชื่อซูเม่ย เป็นเพื่อนบ้านของเจ้า” ซูเม่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง “ตั้งแต่พ่อแม่ของเจ้าเสียไป เจ้าก็อยู่คนเดียวในกระท่อมหลังนี้ ถึงแม้เราจะไม่ใช่พี่น้องกัน แต่ข้าก็ดูแลเจ้ามาตลอด”

คำบอกเล่าของซูเม่ยทำให้ลีน่าเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น นางไม่ได้แค่ย้อนเวลาแต่ยังมาอยู่ในร่างของเด็กสาวกำพร้าอีกด้วย ความยากลำบากคงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในโลกใบใหม่นี้

ซูเม่ยเริ่มป้อนข้าวต้มให้ลีน่าอย่างอ่อนโยน ข้าวต้มเนื้อหยาบ ๆ ที่มีแต่ข้าวกับน้ำ แต่รสชาติกลับอร่อยอย่างน่าประหลาด หรืออาจจะเป็นเพราะความหิวโหยที่ถาโถมเข้ามาหลังจากสลบไปหลายวัน ลีน่ารับรู้ถึงความโอบอ้อมอารีของซูเม่ยได้อย่างชัดเจน

“เจ้าต้องกินให้เยอะ ๆ จะได้มีแรงฟื้นไข้” ซูเม่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “ช่วงนี้ชาวบ้านก็ลำบากกันถ้วนหน้า ข้าวปลาอาหารหายากเย็นนัก”

ลีน่าพยายามรวบรวมสติ นางจ้องมองไปรอบ ๆ กระท่อมอีกครั้ง มันเล็กและโทรมกว่าที่นางคิดนัก มีเพียงเตียงไม้เก่า ๆ โต๊ะไม้เล็ก ๆ หนึ่งตัว และภาชนะดินเผาไม่กี่ชิ้น นี่คือสภาพความเป็นอยู่ของคนในยุคนี้จริง ๆ หรือไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางเคยมีในโลกปัจจุบันล้วนหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

ซูเม่ยสังเกตเห็นแววตาที่สับสนของซูหลิงจึงเล่าเรื่องราวของหมู่บ้านแห่งนี้ให้ฟังอย่างละเอียด “เราอยู่ในหมู่บ้านหลีซาน เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาแห่งหนึ่งผู้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านทำมาหากินด้วยการเพาะปลูกและหาของป่า บ้างก็ออกไปหาปลาในลำธารใหญ่ท้ายหมู่บ้าน”

“หมู่บ้านหลีซาน ไม่ได้อยู่ใกล้เมืองหลวงหรือ” ลีน่าถามออกไปโดยไม่ทันคิด

ซูเม่ยเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “เมืองหลวง” เจ้าคงไข้ขึ้นจนเพ้อไปแล้วกระมัง หมู่บ้านเราอยู่ห่างไกลจากวังหลวงนักหนา ต้องเดินทางเป็นวัน ๆ เลยนะ”

ลีน่ารีบหัวเราะกลบเกลื่อน “ข้าคงยังไม่หายดีสินะ” นางตอบพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ ในใจนั้นกำลังคิดหาทางปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยที่นางมาอยู่ให้ได้มากที่สุด “แล้วเรื่องราวของข้าเล่า ข้าเป็นใครมาจากไหนกันแน่”

ซูเม่ยถอนหายใจ “เจ้าคือซูหลิงนั่นแหละ เด็กสาวกำพร้า ที่อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่เจ้าจากไปตั้งแต่เจ้ายังเล็ก ๆ ด้วยโรคระบาดในหมู่บ้าน ไม่มีญาติพี่น้องคนไหนเหลืออยู่เลย” นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แต่เจ้าก็เข้มแข็งเสมอมานะ ถึงแม้จะตัวเล็กแค่นี้ แต่ก็พยายามหาเลี้ยงตัวเองมาตลอด”

หลังจากซูหลิงอาการดีขึ้นบ้าง ซูเม่ยก็พานางออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้าน เพื่อให้นางคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป ทุกก้าวย่างของซูหลิงเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

บ้านเรือนทำจากไม้และดินเรียบง่าย ผู้คนสวมเสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายและป่าน สีสันเรียบง่าย ไม่ฉูดฉาดเหมือนโลกที่นางจากมา เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานด้วยของเล่นง่าย ๆ ที่ทำจากไม้หรือเชือก เสียงหัวเราะสดใสไร้เดียงสาบ่งบอกถึงความสุขที่เรียบง่ายในชีวิตประจำวัน

ซูเม่ยต้องแนะนำซูหลิงในเรื่องต่าง ๆ ใหม่อีกครั้งเพราะซูหลิงบอกกับซูเม่ยว่านางจำอะไรไม่ได้เลย ทุกคนต่างก็ทักทายซูหลิงด้วยรอยยิ้มและแววตาเป็นห่วง ซูหลิงรู้สึกถึงความอบอุ่นและน้ำใจที่นางไม่เคยได้รับในโลกปัจจุบันที่ผู้คนต่างห่างเหินและเห็นแก่ตัว

“นี่คือคุณป้าหลี่ แม่ค้าใจดีในตลาดของเรา” ซูเม่ยพาซูหลิงมาหยุดที่ร้านแผงลอยเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยผักสดและเนื้อสัตว์ที่เพิ่งหามาได้ คุณป้าหลี่ยิ้มแย้มต้อนรับด้วยใบหน้าใจดีที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลา

“โอ้!!! ซูหลิงน้อยของป้า ฟื้นแล้วหรือนี่!!! ป้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่”คุณป้าหลี่เดินเข้ามาลูบศีรษะซูหลิงอย่างเอ็นดู “ไข้ขึ้นสูงตัวร้อนจี๋เลยนะ ดีแล้วที่ฟื้นขึ้นมาได้”

ลีน่า (ในร่างซูหลิง) พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณคุณป้าที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ” นางรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของคนในหมู่บ้านนี้อย่างแท้จริง

คุณป้าหลี่เริ่มเล่าเรื่องราวของตลาดและวิถีชีวิตของชาวบ้านให้ซูหลิงฟัง “ตลาดแห่งนี้เป็นศูนย์รวมของหมู่บ้าน ผู้คนมาแลกเปลี่ยนสินค้า ซื้อขายของกินของใช้กันที่นี่แหละหนู ช่วงนี้ของป่าหายาก พืชผลก็ไม่ค่อยดีนัก ทำให้พวกเราลำบากกันถ้วนหน้า”

คำบอกเล่าของคุณป้าหลี่ตอกย้ำให้ลีน่ารู้ว่า ชีวิตในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การอยู่รอดเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แต่ในความยากลำบากนั้น นางเห็นประกายแห่งความหวังบางอย่าง ความรู้และทักษะการทำอาหารที่นางมีติดตัวมาจะสามารถช่วยเหลือนางและอาจจะช่วยเหลือคนอื่นๆ ได้ด้วย

หลังจากกลับมาที่กระท่อม ซูหลิงนั่งคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด นางต้องยอมรับว่านางได้ย้อนเวลามาอยู่ในอีกโลกหนึ่งจริงๆ โลกที่เรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความท้าทาย นางต้องหาเลี้ยงตัวเอง และที่สำคัญคือนางต้องปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตในยุคนี้ให้ได้

ซูเม่ยเข้ามาพร้อมกับน้ำชาอุ่น ๆ “เจ้าคิดอะไรอยู่หรือซูหลิง ดูเหม่อลอยไปนะ”

“ข้ากำลังคิดว่าข้าจะหาเลี้ยงตัวเองได้อย่างไร” ซูหลิงเอ่ยขึ้นตรง ๆ “ข้าไม่อยากเป็นภาระของเจ้าและชาวบ้านอีกต่อไปแล้ว”

ซูเม่ยยิ้มบาง ๆ “เจ้าไม่ใช่ภาระหรอกซูหลิง พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน ถึงแม้ไม่มีสายเลือดผูกพันก็ตาม”

คำพูดของซูเม่ยทำให้ซูหลิงรู้สึกอบอุ่นในใจ นางไม่เคยรู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นเช่นนี้มาก่อนในชีวิตที่ผ่านมาในโลกปัจจุบัน

“ข้ามีความสามารถในการทำอาหาร” ซูหลิงพูดออกไปอย่างมั่นใจ “แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าทำได้ดีแค่ไหนในร่างนี้ แต่ข้าคิดว่าข้าจะลองทำอาหารขายดู”

ซูเม่ยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ทำอาหารขายรึ เจ้าจะทำอะไร และจะเอาเงินที่ไหนไปลงทุนล่ะ”

ซูหลิงยิ้ม “เรื่องเงินทุนอาจจะต้องเก็บเล็กผสมน้อยไปก่อน ส่วนเรื่องอาหาร ข้าจะลองทำอาหารง่าย ๆ ที่ใช้วัตถุดิบในท้องถิ่นนี่แหละ แต่จะปรุงในแบบที่ไม่เหมือนใคร ข้าเชื่อว่ารสชาติจะทำให้ผู้คนติดใจ”

ซูเม่ยยังคงลังเล “แต่... เจ้าเคยทำอาหารที่ไหนเล่าและร้านอาหารในหมู่บ้านเราก็มีน้อยนัก ส่วนใหญ่เป็นโรงน้ำชาของท่านหวังต้าหงที่ค่อนข้างมีอิทธิพล”

“ข้าจะลองดู!!!” ซูหลิงยืนยันหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นางคิดถึงความฝันของลีน่าในโลกปัจจุบัน ที่อยากมีร้านอาหารเป็นของตัวเอง นี่คือโอกาสที่สวรรค์มอบให้นางได้สานฝันนั้นให้เป็นจริง แม้จะอยู่ในยุคสมัยที่แตกต่างออกไปก็ตาม “ข้าจะเริ่มต้นเล็ก ๆ ก่อน อาจจะลองทำขนมหรืออาหารง่าย ๆ ไปขายที่ตลาดดู”

ซูเม่ยเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของเพื่อน ก็อดที่จะสนับสนุนไม่ได้ “เอาเถิด ถ้าเจ้าตัดสินใจเช่นนั้น ข้าจะช่วยเจ้าเอง ข้าจะช่วยเจ้าหาวัตถุดิบเท่าที่หาได้ และช่วยจัดเตรียมของให้”

“ขอบคุณเจ้ามากนะซูเม่ย” ซูหลิงกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ นางรู้ว่าการมีซูเม่ยอยู่เคียงข้างจะทำให้นางรู้สึกอุ่นใจมากขึ้นในโลกที่แปลกประหลาดใบนี้

คืนนั้นซูหลิงหลับไปด้วยความคิดมากมาย นางคิดถึงสูตรอาหารจีนโบราณต่าง ๆ ที่นางเคยเรียนรู้และทดลองทำในโลกปัจจุบัน นางจินตนาการถึงกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยไปทั่วตลาด และรอยยิ้มของผู้คนที่ได้ลิ้มลอง ลีน่าในร่างซูหลิงไม่ได้รู้สึกท้อแท้กับโชคชะตาที่พลิกผัน หากแต่กลับมองเห็นมันเป็นโอกาสครั้งสำคัญ โอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตในแบบที่นางใฝ่ฝันมาตลอด และสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้กับโลกใบใหม่นี้

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในกระท่อมเล็ก ๆ ส่องให้เห็นใบหน้าของซูหลิงที่เปื้อนรอยยิ้ม นางพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้าและเริ่มต้นตำนานบทใหม่ในฐานะซูหลิงเชฟสาวผู้มาจากต่างภพ