O gün akşama kadar heyecanlı bir bekleyişle bekledim kınalımı. Eve sığamıyordum. Oturduğum yerde duramıyordum. Defalarca kıyafetimi değiştirdim. Evi topladım. Gece yatana kadar ellerimin ayağımın titremesine engel olamamıştım. Ha geldi ha gelecek derken gece yarısına kadar telaş yapmıştım ama sonra bir anda ümidimi taşımaktan bezgin düşüp kuytu bir kenara bıraktım ve umutsuzca yorganın altına sakladım kendimi. O kadar özlemiştim ki kınalımı İstanbul'da görünce eve de gelir sanmıştım. Ama o görevdeydi yani gelmişken uğrayayım diyemezdi demek ki. İmkânı olsa gelir miydi acaba? Gelmezdi, biliyorum. Zaten benden kaçmak için gitmişti apar topar. Ve İstanbul'a kadar gelip evine de uğramamıştı yine benim yüzümden. Ben neymişim be arkadaş! Koskoca adamı yerinden yurdundan ettim evine, parasına kur
