Hamza'nın gidişinden sonra günlerce kafamı toparlayamadım. O gitmişti... Geri dönme ihtimali dönememe ihtimalinden bile düşüktü belki de. Şimdilerde kınalımın suratsızlığını çok daha iyi anlayabiliyordum. Bu dünyada gülmeye değer pek fazla şey yoktu gerçekten. Müphem bir bekleyiş içindeyseniz özellikle, gülmeye mecaliniz kalmıyormuş. Yine de başım dik durmaya çalışıyordum. Geceleri yastığımı, her namaz sonunda seccademi sırılsıklam etse de içimde biriken derya, gündüzleri insanlara tevekkül içinde olduğumu göstermeye çalışıyordum kendimce. Hamza'nın döneceğine olan inancım imanımı sarsacak kadar azalsa da vatan için diyordum, bayrak için, en önemlisi Allah için. Benim kocam şerefi ve onuru ile düşmana karşı savaşırken ben daha nefsime söz geçiremezsem döndüğünde nasıl yüzüne bakardım hem?
