On beş gün... Tam on beş gündür soğuk yatağımda, tek başıma, saatlerce düşünüp bildiğim tüm duaları ettikten sonra ancak dalıyorum uykuya. Yaz sıcağında bile bir buzhaneden farksız olan evimin içinde dolaşıyorum isteksizce. Tam on beş gündür nefesim cennet kokusuna hasret bir şekilde doluyor ciğerlerime, acı bir zehri solur gibiS. Tam on beş gündür gözüm haberlerde bir elim bağrımda yaşıyorum. Alışılır sanmıştım bu duyguya. Zamanla geçer, hafifler sanmıştım sızısı. Yanılmışım. Alışılmıyormuş kalp ağrısına. İlacı da yokmuş bunun üstelik. Keskin sancılarla kavrulan geceler, gözyaşları ile ıslanan yastıklar, kına kokusunun sindiği özellikle geceleri üzerime gelen duvarlar vazgeçmeyecek bana içimdeki boşluğu hatırlatmaktan. Mıh gibi yapışacak ayrılığın sızısı yüreğime. Artık biliyorum. Kalbimd
