บทที่ 2.2 ความลับ
668 Words
บทที่ 2.2 ความลับ
สองมือเล็กจับชายกระโปรงตัวเองแน่น ขนกายลุกชันไปทั้งร่าง อาจเพราะความกลัวที่มีในใจ หรือเพราะเครื่องปรับอากาศภายในรถบวกกับเสื้อผ้าเปียกชื้นของเธอในตอนนี้ ทำให้ร่างเล็กสั่นเทิ้มไปหมด
เขาจะพาเธอไปไหนกันนะ...
ถ้าอยากจะคุยอะไรทำไมไม่พูดกันเสียตอนนี้เลยล่ะ ทว่ากลับไม่กล้าตั้งคำถามออกไป เธอไม่เคยมีความกล้าอะไรเลยกับผู้ชายคนนี้..
“พะ พี่จะพาลี่ไปไหนคะ”
เธอถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเส้นทางเริ่มห่างจากบ้านออกไปเรื่อย ๆ ก่อนจะเลี้ยวเข้าคอนโดหนึ่งที่ตั้งตระหง่านใจกลางกรุง
“ลงไป ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูไอ้ลีโอกับลีออน”
สั่งเสร็จไทเกอร์ก็ลงจากรถไปพร้อมกับถุงยาที่ยึดได้จากลิลลี่ก่อนหน้า ดูท่าชะตาขาดแน่แล้ว เมื่อไม่มีทางเลือกหญิงสาวจึงลงจากรถแล้วเดินตามเข้าไปด้านในอย่างว่าง่าย
ถุงยาถูกโยนลงบนโต๊ะกลางห้องรับแขกทันทีที่ทั้งคู่เข้ามาภายในห้อง อารมณ์ของไทเกอร์ชัดเจนว่าทั้งโมโหและหัวเสียแค่ไหนกับสิ่งที่เขาเพิ่งโยนทิ้ง
“ลี่..มีแฟนเหรอ?”
“...”
ธีรตาก้มหน้าเงียบไปราวสองนาที ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ ให้แทนคำตอบ
“มะ หมายความว่าไง”
คำถามตะกุกตะกักพร้อมกับร่างสูงที่เดินมานั่งลงตรงหน้า ลิลลี่เอาแต่นั่งมองฝ่ามือตนเองที่กำลังถูอยู่ ก่อนที่น้ำตาจะร่วง
เผาะ
เธอไม่เคยอยากให้ไทเกอร์ผิดหวังในตัวเธอเลย เวลานี้แม้แต่จะเงยหน้ามองเขายังไม่กล้า
“ลี่ ไม่มีแฟนหรอกค่ะพี่เสือ มะ ไม่เคยมี”
“ไม่เคยมี แล้วยานั่นมันหมายความว่าไง เธอคงไม่ใช่พวก...”
“......”
ใช่สิ..สายตาของเขาตอนนี้ คงมองเธอเป็นเด็กใจแตกไปแล้ว
“ลิลลี่ แล้วอย่าบอกนะว่าเย็นวันศุกร์ที่เธอขอกลับเอง เพราะ..”
เกิดความเงียบ ความอึดอัดขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กจะพยักหน้าให้
“ให้ตายสิ ทำไมเหลวไหลแบบนี้”
“ฮึก...”
ก็ไม่อยากให้เขาดูถูกและเข้าใจผิด ธีรตาส่ายหัวและเริ่มสะอื้น
“คิดบ้างมั้ยถ้าพี่ชายเรารู้จะเกิดอะไรขึ้น ทำไม.. มันเป็นใคร”
ทันทีที่น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเงียบลง ใบหน้าสวยที่นองไปด้วยน้ำตาก็ค่อย ๆ เงยขึ้น และนี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอกล้าสู้สบตาเขาได้นานกว่าทุกครั้ง
แต่จะให้บอกไปอย่างไรล่ะ
เรื่องของผู้ชายคนนั้น มันไม่มีอะไรให้บอกเลยสักนิด และมันก็จะกลายเป็นความลับที่จะตายไปพร้อมกับเธอ ถ้าไม่ถูกไทเกอร์จับได้เสียก่อน..
“ฮึก ฮือ”
มือหนายื่นมาซับน้ำตาให้ที่สองแก้มขาว ลิลลี่ได้แต่ส่ายหน้าออกไป
“ลิลลี่”
ลำแขนแกร่งของไทเกอร์ดึงร่างบางที่กำลังสั่นเทิ้มมากอดไว้แน่น ตั้งแต่เล็กจนโต ‘ลิลลี่’ คือมนุษย์ที่น่ารำคาญที่สุดในสายตาไทเกอร์ หรือก็คือภาระ! ที่เขาอยากจะสลัดทิ้งที่สุด
ด้วยความที่แก๊งของเขาสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ลิลลี่ก็คือของแถมที่พ่อแม่ของสองแฝดมอบให้ ไม่ว่าพวกเด็กผู้ชายจะไปซุกซนที่ไหน ก็ต้องมีอันกระเตงลิลลี่ไปด้วยทุกครา
ถึงจะรำคาญแต่เธอก็เหมือนน้องสาวของทุกคน เวลานี้นอกจากจะไม่รำคาญแล้ว เขายังรู้สึกสงสารคนตัวเล็กเสียด้วยซ้ำ ในใจก็อยากให้เธอปริปากบอกออกมาว่า..ไอ้ระยำนั่นเป็นใคร
ในเมื่อบอกใครไม่ได้.. เขานี่แหละจะลุยเดี่ยวไปกระทืบมันเอง
“แม่งอย่าให้กูเจอนะ..”
- Writer
