บทที่ 9.2 ความลับยัยเปี๊ยก
มือเล็กเปิดเพลงจากโทรศัพท์มือถือของตนเองแล้วโยนมันลงบนเตียง จากนั้นก็เริ่มขยับตัว โยกย้าย ส่ายสะโพกตามจังหวะ
ซ่อนรูปชะมัด..
ทั้งหน้าอกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่วที่รับกับสะโพกเด้งกลมกลึงที่กำลังส่ายไปมามันทำให้เขาไม่อยากหลับตาลงสักวินาที จนบางสิ่งมันดุนดันเป้ากางเกงออกมา
ให้ตายเถอะ... นี่นายเป็นพวกถ้ำมองตั้งแต่เมื่อไหร่ เกิดมามีแต่มอง แต่จับเคล้นซึ่ง ๆ หน้า ไม่เคยต้องมาทำตัววิตถารแบบนี้มาก่อน
เมื่อต่อมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกระตุกขึ้นไทเกอร์ที่พยายามเบือนหน้าหนีและจะปิดตาลงอีกครั้ง ทว่าสายตาร้ายก็พลันเหลือบไปเห็นเข้ากับรอยสักที่ตรงสะโพกของเธอที่มันโผล่พ้นขอบจีสตริง
‘กูไม่ได้แกล้ง ถ้าไม่ลากไปว่ายน้ำด้วยกันวันนี้ ก็คงจะปิดกันอีกนาน ก็ลิลลี่น่ะสิ แอบไปสักมาด้วย’
‘ก็เพราะร่มผ้าไง กูก็เลยเห็นไม่ชัด’
คำพูดของลีโอย้อนกลับมาในความคิดอีกครั้ง ทว่าเมื่อเขาเพ่งมองมันดูดี ๆ
