Chapter 3
539 Words
Matapos ang operasyon at pakikipag-usap sa pamilya ng pasyente.
Ngayo‘y akin ng tinataha ang daan papunta sa akinng opisina, may mga nurse aking nadadaan ang iba‘y binabati ako at ang iba‘y nagbubulongan, wari mo‘y hindi ko rinig.
“Nakita niyo iyun? Napanood niyo? Grabe walang kupas pag dating sa ganong operasyon si Doc. Lei” may halong kamanghaan na saad ng isa sa mga nurse kung di nagkakamali ay si nurse Ethan iyun.
“Kaya maraming nagkakagusto kay Doc. Lei ih sa galing ba naman” saad pa ng isang nurse at babae na ito ngayon
“Swerte ni Atty. my Doc Lei siya sa buhay niya” tugon pa balik ng isang nurse sa unang nagsalita.
Hindi ko na lamang sila pinansin at binigyang tuon ng atensyon ang aking tinatahak. Di pa man ako tuluyang nakakabalik sa opisina matapos ng isang mahaba at nakakapagod na operasyon, napansin ko na agad ang kaguluhan sa dulo ng hallway.
Malayo pa lang, tanaw ko na ang nagkakagulong mga nurse. Mabilis ang kilos nila, bagay na alam mong may pasyente na nanamang nag-aagaw buhay.
“Anong nangyayari?" tanong ko habang papalapit. Alam ko na ano agad ito malamang doctor ako pero tinanong ko ulit ito sa isa mga nurse ang sumalubong sa akin, nanginginig ang boses.
I was the one leading on the way to the operation room. As I was about to shout, the nurse stopped me.
“Doc Lei... you need to see this. The patient’s being transferred now to the monitoring room, pero kailangan natin siyang operahan kaagad. Critical po.”
Tumango ako nang walang lingon lingon at agad na binigyan ng heads-up ang mga nurse na kasama ko kanina. “Prep the OR. I’ll assist—”
Pero bago pa ako makapagsalita ng tuluyan, narinig ko ang boses ni Nurse Santos habang nagtatanong sa kabilang nurse.
“Sino ang pasyente? Nurse Ivan, get the record book and right down the details.”
“Binaril siya malapit sa puso. Sobrang daming dugo ang nawala... ginawa namin ang lahat para ma-stabilize siya bago dalhin dito.”
Tumigil ang mundo ko nang marinig ko ang sunod na sinabi niya.
“Si Atty. Reyes... asawa ni Doc Lei.”
Napakapit ako sa gilid ng pader. Para akong binagsakan ng langit at lupa. Hindi ako makapaniwala. Napiling ako habang iniisip ang mga pangyayari kanina.
“No, no, no, this can’t be. We were just happy a while ago! Ang asawa ko si Zach!” I whispered.
Sandaling katahimikan. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko habang sinusubukang huminga nang maayos. Pero wala nang oras para magpaka-sentimental. Isa siyang pasyente ngayon—at ako ang doktor ngayon. Nasa akin nakasalay ang buhay ng asawa ko. Isinantabi ko ang lahat ng aking iniisip bago huminga ng malim.
Maya-maya pa, dumating si Doc Migs kasama ko sa surgery. Agad siyang lumapit sa akin sa kung saan ako nakapwesto, hawak ang braso ko.
“Lei… kung di mo kaya, ako na. I can take over.”
Umiling ako. Pinunasan ko ang luha sa gilid ng mata ko na di ko namalayang tumulo na pala.
“No… asawa ko siya. I have to do this. For him… for us.”
- Writer
