DEBT PAYMENT

LOAN 5

WARNING: s****l, VIOLENCE, AND LANGUAGE.

R/18!

#DINAKIPANGANTEHMO

Madilim ang paligid.

Hindi alam ni Dionne kung nasaan siya.

Ang hangin ay malamig at mabigat, at ang kalsada sa ilalim ng kanyang paa ay basa na parang bagong ulan. Tanging ang mahinang ilaw ng streetlamp ang nagbibigay ng liwanag sa tahimik na kalye.

Huminga siya nang mabigat.

"Dionne..."

Isang mahinang bulong ang dumaan sa hangin.

Napalingon siya agad.

"Sinong nand'yan?" nanginginig niyang tanong.

Walang sumagot.

Ngunit naramdaman niya na may nakatingin sa kanya.

Unti-unti siyang naglakad paatras, habang mabilis na tumitibok ang kanyang puso. Ang bawat hakbang niya ay may kasamang kaba na parang may paparating na masama.

Pagkatapos—

May nakita siyang isang pigura sa dulo ng kalye.

Isang lalaki.

Nakatayo lamang ito roon, hindi gumagalaw.

Hindi niya makita ang mukha nito dahil sa dilim.

Ngunit habang unti-unting lumalapit ang lalaki sa ilaw ng streetlamp, may isang bagay na nagpakaba sa buong katawan ni Dionne.

Isang puting maskara.

Makintab. Malinis.

At may nakapintang malaking ngiti.

Isang ngiting hindi masaya—

kundi nakakatakot.

Biglang nanlamig ang katawan ni Dionne.

Humakbang siya paatras.

"Ano... sino ka?" nanginginig niyang tanong.

Hindi sumagot ang lalaki.

Sa halip, bahagya lamang itong yumuko ang ulo, na parang pinagmamasdan siya.

Pagkatapos ay dahan-dahan itong naglakad palapit.

Isang hakbang.

Dalawang hakbang.

Tatlong hakbang.

"Dionne..."

bulong muli ng boses, mas malinaw ngayon.

Biglang naramdaman ni Dionne ang kamay na may humawak sa kanyang braso mula sa likod.

Napahiyaw siya.

Sinubukan niyang kumawala, ngunit parang nawalan ng lakas ang katawan niya.

Ang lalaking may puting maskara ay tumigil sa harap niya.

Malapit na.

Sobrang lapit.

Sa ilaw ng streetlamp, mas malinaw niyang nakita ang maskara.

Isang puting mukha na may malapad na nakapintang ngiti.

At sa likod nito—

parang may mga mata na nakatitig sa kanya.

Tila ba natutuwa sa takot niya.

Biglang may dumaan na sasakyan sa gilid ng kalsada.

Isang itim na van.

Huminto ito.

Bumukas ang pinto.

At bago pa siya makasigaw—

Biglang hinila siya ng mga kamay sa dilim.

"Tulong—!"

—

Biglang napabangon si Dionne sa kama.

Humihingal siya.

Basang-basa ng pawis ang kanyang noo at nanginginig ang kanyang mga kamay.

Madilim pa rin ang kwarto, at tanging ang mahinang ilaw mula sa bintana ang pumapasok sa silid.

Panaginip lang.

Panaginip lang iyon.

Ngunit kahit pilitin niyang pakalmahin ang sarili—

may isang imahe na hindi mawala sa isip niya.

Ang puting maskara.

At ang nakakatakot na ngiti nito sa dilim.

Napahawak siya sa dibdib habang pilit pinapakalma ang t***k ng puso.

Hindi niya alam kung bakit, pero may pakiramdam siyang hindi maipaliwanag.

Parang ang panaginip na iyon ay hindi lang basta panaginip.

Parang isang babala.

Makulay ang ilaw sa loob ng club.

Nagpapalit-palit ang pula, asul, at lila na parang sumasayaw sa dingding habang malakas na bumabayo ang musika sa buong lugar.

Puno ang dance floor ng mga taong lasing sa alak at saya, habang ang usok mula sa vape at sigarilyo ay unti-unting pumupuno sa hangin.

Ngunit sa gitna ng ingay at saya ng lahat—

parang wala si Dionne roon.

Tulala siyang nakatayo sa likod ng counter, hawak ang tray na may laman na mga baso.

Nakatingin siya sa kawalan habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang panaginip niya kagabi.

Ang madilim na kalye.

Ang itim na van.

At higit sa lahat—

ang puting maskarang nakangiti.

Napapikit siya sandali, pilit itinataboy ang alaala.

Hindi niya alam kung bakit hindi niya ito maalis sa isip niya.

Buong magdamag niyang inisip iyon kagabi.

Halos hindi siya nakatulog.

Sa tuwing ipipikit niya ang mga mata niya, parang bumabalik ang imahe ng lalaking may maskara—nakatingin, nakangiti, naghihintay.

"Dionne!"

Napakurap siya.

Napatingin siya sa katrabaho niyang si Liza na nakakunot ang noo habang nakatayo sa harap niya.

"Kanina pa kita tinatawag. Table three yung order!"

"A-ah... sorry," mahina niyang sagot.

Mabilis niyang kinuha ang mga baso sa tray, ngunit ramdam niya ang bigat ng katawan niya.

Mabigat ang mga mata niya at parang wala siyang lakas.

Dahil sa puya't at pag-iisip.

Habang naglalakad siya papunta sa mesa, napansin niya ang sarili niyang repleksyon sa salamin sa gilid ng club.

Mukha siyang pagod.

Maputla.

Parang may sakit.

Huminga siya nang malalim bago inilapag ang inumin sa mesa ng mga customer.

Ngunit habang ginagawa niya iyon—

may kakaibang pakiramdam siyang gumapang sa batok niya.

Parang may nakatingin sa kanya.

Dahan-dahan siyang napalingon sa paligid.

Mga taong sumasayaw.

Mga lalaking umiinom.

Mga babaeng nagtatawanan.

Normal lang ang lahat.

Ngunit sa isang sulok ng club—

may isang lalaking nakaupo sa madilim na bahagi ng lugar.

Hindi niya makita nang malinaw ang mukha nito dahil sa anino.

Ngunit pakiramdam niya...

nakatingin ito sa kanya.

Napakunot ang noo ni Dionne.

At sa sandaling iyon, hindi niya alam kung bakit—

pero muling bumalik sa isip niya ang puting maskarang nakangiti sa panaginip niya.

Biglang nanlamig ang kanyang katawan.

Napailing siya agad.

"Panaginip lang yun..." mahina niyang bulong sa sarili.

Ngunit kahit sabihin niya iyon—

hindi mawala ang pakiramdam na parang may masamang mangyayari.

Unti-unting humina ang ingay sa loob ng club habang nagsisimula nang magsiuwian ang mga tao. Isa-isa nang pinapatay ang ibang ilaw, at ang dating masiglang lugar ay unti-unting nilamon ng katahimikan.

Pagod na pagod si Dionne.

Mabigat ang kanyang mga mata habang tinatanggal ang apron at inaayos ang gamit niya. Halos buong magdamag siyang lutang sa trabaho, dala ng puyat at ang panaginip na hindi niya maalis sa isip.

Ang madilim na kalye.

Ang itim na van.

At ang puting maskarang nakangiti.

Napabuntong-hininga siya at isinukbit ang bag sa balikat.

"Uwi na ako," paalam niya sa kasamahan bago tuluyang lumabas ng club.

Paglabas niya, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi.

Tahimik ang kalye.

Kaunti na lamang ang dumadaang sasakyan, at ang ilaw ng mga streetlamp ay kumikislap sa basang kalsada.

Nagsimula siyang maglakad pauwi.

Habang naglalakad siya sa madilim na kalsada, hindi niya maiwasang maalala muli ang panaginip niya kagabi.

Parang totoo.

Parang hindi lamang iyon isang panaginip.

Napailing siya, pilit inaalis ang kaba sa dibdib.

Ngunit habang naglalakad siya—

may kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang likod.

Parang may nakasunod sa kanya.

Napahinto siya sandali.

Dahan-dahan siyang lumingon sa likod niya.

Wala.

Tahimik lamang ang kalye, at ang mahinang ilaw ng streetlamp ang tanging nagbibigay liwanag sa paligid.

Napabuntong-hininga siya.

"Nag-o-overthink lang ako..." bulong niya sa sarili.

Nagpatuloy siya sa paglalakad.

Ngunit hindi pa man siya nakakalayo—

biglang may malakas na preno ng sasakyan ang narinig niya sa harap niya.

Napatingin siya agad.

Isang itim na van ang huminto sa mismong tapat niya.

Nanlamig ang kanyang katawan.

Biglang bumalik sa isip niya ang eksena sa kanyang panaginip.

Ang parehong van.

Bumukas ang pinto nito.

Bago pa siya makareaksyon—

may dalawang lalaking mabilis na lumabas.

"Hoy—!"

Wala siyang nagawa nang bigla siyang hinila ng isa sa kanila.

Napahiyaw siya.

"Bitawan niyo ako!"

Nagpumiglas siya habang pilit kumakawala sa mahigpit na kapit sa kanya.

Ngunit masyadong malakas ang mga ito.

Tinakpan ng isang lalaki ang bibig niya habang pilit siyang hinihila papunta sa van.

Nang sandaling iyon—

may nakita siyang isang bagay sa mukha ng lalaking humahawak sa kanya.

Sa ilalim ng ilaw ng streetlamp—

isang puting maskara.

At ang nakapintang ngiti na nakita niya sa panaginip.

Nanlaki ang mga mata ni Dionne.

"Hmmm—!"

Ngunit bago pa siya makasigaw—

malakas siyang itinulak papasok sa loob ng van.

Bumagsak ang katawan niya sa malamig na sahig ng sasakyan.

At bago tuluyang magsara ang pinto—

ang huling nakita niya ay ang madilim na kalye na unti-unting lumalayo habang umaandar ang van.