LOAN 1
1243 Words
WARNING: s****l, VIOLENCE, AND LANGUAGE.
R/18!
#FIRSTMEETNIANTEHATANGKOL
Magulo, madilim, nakakasulasok, at mabaho ang sumalubong kay Dionne nang buksan niya ang pinto ng kanilang maliit na apartment.
Hindi na bago sa kanya ang ganitong tanawin.
Sa katunayan, halos araw-araw na niyang naaamoy ang halo-halong amoy ng sigarilyo, beer, at mga pagkaing naiwan sa mesa hanggang sa tuluyang mabulok. Minsan naiisip niya kung kailan pa huling naging maayos ang lugar na ito.
Tahimik siyang napahinga nang malalim.
Pagod na pagod ang katawan niya.
Galing siya sa tatlong trabaho, at pakiramdam niya ay halos bumigay na ang bawat buto sa katawan niya sa pagod. Parang bawat araw ay isang laban na kailangan niyang pagtagumpayan kahit wala na siyang lakas.
At ang salitang pahinga?
Parang alamat na lamang iyon sa buhay niya.
"Oh, nakauwi ka na pala."
Hindi man lang lumingon si Jade, ang nobyo niyang nakahiga sa maruming sofa sa sala. May sigarilyo ito sa isang kamay at isang bote ng beer sa kabila. Nakatuon ang mga mata nito sa TV, na para bang wala itong pakialam sa mundong nasa paligid niya.
Sandaling napatitig si Dionne sa kanya.
Hindi niya maintindihan kung paano niya minahal ang lalaking ito.
O baka—
mas tama sigurong sabihin na minahal niya ang lalaking akala niyang si Jade noon.
Hindi siya nagsalita.
Tahimik siyang dumiretso sa kusina.
Ngunit nang makita niya ang kalagayan nito ay napahinto siya.
Tambak ang mga hugasin sa lababo.
May mga basurang nakakalat sa mesa.
At sa isang sulok ay may mga pagkaing nagsisimula nang mabulok.
Para bang ilang linggo nang walang naglinis sa lugar na iyon.
Pero kagabi lang niya ito iniwan.
Marahan niyang itinali ang nakabuhaghag niyang buhok habang pinipilit pigilan ang galit na unti-unting kumukulo sa dibdib niya.
Sinindihan niya ang ilaw sa kusina at binuksan ang gripo.
Walang lumabas na tubig.
Kahit isang patak.
Napakapit siya sa gilid ng lababo at mariing pumikit.
Dahan-dahan siyang lumingon sa refrigerator.
Punong-puno iyon ng notice of disconnection.
Tubig.
Kuryente.
Parehong hindi nabayaran.
May pera siya para doon.
Ibinigay niya iyon kay Jade para bayaran.
At tulad ng inaasahan niya—
wala itong ginawa.
"HINDI MO NA NAMAN BINAYARAN 'TO!"
Napuno ng galit ang boses niya.
Nanlaki ang mata ni Jade sa sigaw niya. Hindi nito inaasahan ang biglang pagtaas ng boses ni Dionne.
Sa loob ng ilang segundo ay bumalikwas ito mula sa sofa.
Bago pa makapaghanda si Dionne—
SMACK.
Tumama ang likod ng palad ni Jade sa pisngi niya.
Napahampas siya sa sahig.
Hindi pa siya nakakabangon nang sundan iyon ng isang malakas na suntok sa sikmura.
Parang tinakasan siya ng hangin.
Nandilim ang paningin niya.
Namamanhid ang mga tenga niya habang pilit siyang humihinga.
Tahimik na tumulo ang luha sa mga mata niya habang nakahiga sa sahig.
Sanay na siya.
Hindi na ito ang unang beses.
At marahil—
hindi rin ito ang huli.
Nang lumipas ang sandaling iyon, parang walang nangyari sa kanilang dalawa.
Kinabukasan ay sabay pa rin silang nag-almusal.
Sabay pa rin silang lumabas ng bahay.
Habang si Dionne ay nagtatrabaho—
si Jade naman ay winawaldas ang pinaghirapan niya sa sugal at pambababae.
Suot ni Dionne ang jacket niya habang naglalakad papasok sa trabaho.
Hindi dahil malamig.
Kundi dahil kailangan niyang itago ang mga pasa sa braso at leeg niya.
Buti na lamang at long sleeve ang uniform sa fine dining restaurant na pinapasukan niya.
Maganda si Dionne.
Maputi.
Matangkad.
May natural na kurba ang katawan.
Ngunit ang pagod sa ilalim ng mga mata niya ay hindi kayang itago ng kahit anong makeup.
Sa umaga ay waitress siya.
Sa tanghali ay kahera sa grocery.
Sa gabi naman ay waitress sa isang club.
Tatlong trabaho.
Isang katawan.
"Alam mo," sambit ng isang lasing na customer habang tinatanaw siya mula ulo hanggang dibdib.
"Maganda ka sana... kaso losyang ka manamit."
Hindi siya sumagot.
Sanay na siya sa mga ganitong salita.
Bata pa lamang siya ay nakakarinig na siya ng masasakit na salita mula sa mga taong dapat sana'y nagmamahal sa kanya.
At sa buong buhay niya—
kay Jade lang niya akala natagpuan ang pagmamahal na hinahanap niya.
Kahit na mali.
Kahit na masakit.
Nang matapos ang shift niya sa club, kinuha niya ang gamit niya at lumabas sa backdoor ng building.
Makipot ang eskinita sa likod nito.
Madilim.
At puno ng mga basurang itinapon ng iba't ibang establisyimento.
Habang naglalakad siya ay may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.
Parang may nakatingin sa kanya.
Parang may nagmamasid.
Ngunit hindi siya huminto.
Sanay na siya sa pakiramdam na iyon.
Hanggang sa—
may nabangga siyang tao.
Napaatras siya ng isang hakbang.
Nang itaas niya ang tingin, dibdib lamang ng lalaki ang nakita niya.
Kailangan pa niyang tumingala para makita ang mukha nito.
Nakatayo sa harap niya ang isang lalaking nakasuot ng bowler hat.
Halata ang yaman nito sa suot, sa tindig, at sa kakaibang aura na nakapaligid dito.
May toothpick sa gilid ng labi nito habang nakangiti.
Matangos ang ilong nito at maganda ang mga mata.
May misteryong nakatago sa ngiti niya.
Hindi siya basta-basta pumupuri ng lalaki.
Pero hindi niya maikakaila—
gwapo ito.
Ilang segundo silang nagtitigan.
Hanggang sa biglang bumuhos ang ulan.
Naputol ang sandaling iyon.
Dali-dali siyang naglakad palabas ng eskinita.
Ngunit bago siya tuluyang makalayo ay napalingon siya.
Nakatayo pa rin ang lalaki sa pwesto nito.
Hindi gumagalaw.
Parang nakatingin pa rin sa kanya.
Basang-basa siyang nakauwi sa apartment.
Hindi na siya nagulat nang makita si Jade.
Sigawan na naman.
Galit na naman.
Hanggang sa pabagsak nitong isinara ang pinto habang umaalis.
Iniwan siyang mag-isa.
Hindi nagtagal ay lumabas din si Dionne.
Hindi niya kayang manatili sa loob ng apartment.
Hindi niya kayang makita si Jade.
Habang naglalakad siya sa gilid ng kalsada, bumubuhos pa rin ang ulan.
Basang-basa na siya.
Ngunit hindi niya na halos maramdaman ang lamig.
Mas mabigat ang sakit sa dibdib niya.
Hindi niya alam kung saan siya pupunta.
Hanggang sa—
may isang itim na kotse ang huminto sa tabi niya.
Mabagal na bumaba ang bintana.
Napatigil siya.
At doon niya nakita ang lalaking nakabangga niya kanina sa eskinita.
Tahimik itong nakatingin sa kanya.
Parang matagal na siyang pinagmamasdan.
"Sumakay ka."
Malalim at kalmadong boses.
Hindi gumalaw si Dionne.
"Hindi kita kilala," sagot niya.
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
"Pero kilala kita."
Kumunot ang noo niya.
"Ano?"
Binuksan ng lalaki ang pinto ng kotse.
"Dionne Clemente."
Biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
"P-paano mo—"
"Sumakay ka muna," putol ng lalaki.
"Malamig."
"At mukhang wala ka namang uuwian ngayon."
Tahimik si Dionne.
Pinagmasdan niya ang lalaki.
"Hindî ako sumasakay sa kotse ng hindi ko kilala."
Sandaling natahimik ang lalaki.
Pagkatapos ay nagsalita ito.
"Hanze."
Napakunot ang noo niya.
"Hanze Christ Wyatt."
Sa sandaling marinig niya ang pangalang iyon, parang may malamig na hangin na dumaan sa likod niya.
Kilala niya ang pangalang iyon.
Isang pangalan na kinatatakutan ng marami.
Isang pangalan na hindi mo gustong makasalamuha.
At ngayon—
nasa harap niya ang lalaking iyon.
Tahimik siyang tinitigan ni Hanze.
Parang pinag-aaralan ang bawat galaw niya.
"Ngayon," sabi nito sa mababang boses.
"Magpapakilala ka ba..."
"...o tatayo ka lang diyan habang nilalamig?"
Hindi niya alam kung bakit.
Pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.
Takot.
At kung ano pa.
Dahan-dahan siyang lumapit sa kotse.
Hindi niya alam kung tama ba ang ginagawa niya.
Pero sa gabing iyon—
sa gitna ng ulan—
ang pagsakay niya sa kotse ng lalaking iyon...
ang magiging simula ng mundong hindi na niya matatakasan.
- Writer
