LOAN 2
1224 Words
WARNING: VIOLENCE, s****l, AND LANGUAGE.
R/18!
#COMFYSIANTEHKAYANGKOL
Tahimik ang loob ng sasakyan. Mabagal at maingat ang pagmamaneho ni Hanze habang tinatahak nila ang daan. Sa kabila ng lahat, may kakaibang pakiramdam ng kalmado at komportableng katahimikan na nararamdaman si Dionne.
Hindi niya maintindihan kung bakit siya sumama sa lalaking ito.
Hindi niya alam kung anong pumasok sa isip niya nang buksan niya ang pinto ng kotse at umupo sa tabi nito.
Hindi naman niya ito kilala.
Pero sa kabila ng takot at pag-aalinlangan, nanatili siyang tahimik, nakatingin lamang sa bintana habang pinapanood ang mga ilaw ng lungsod na dumaraan.
Sa unang pagkakataon sa buong magdamag—
parang may sandali siyang pahinga.
Kahit hindi niya alam kung kanino siya sumama.
Tahimik ang loob ng sasakyan. Tanging ang tunog ng ulan na tumatama sa salamin at ang mahinang ugong ng makina ang maririnig.
Nakatingin lamang si Dionne sa bintana. Pinapanood niya ang mga ilaw sa kalsada na dumaraan habang dahan-dahang umaandar ang kotse. Hindi niya alam kung bakit siya sumama sa lalaking ito.
Hindi niya ito kilala.
Hindi rin niya alam kung saan siya dadalhin.
At ang mas nakapagtataka—hindi siya kinakabahan tulad ng inaasahan niya.
Ilang minuto silang walang nagsasalita.
Hanggang sa biglang nagsalita ang lalaki.
"Pagod ka."
Hindi iyon tanong. Parang obserbasyon lamang.
Napalingon si Dionne sa kanya.
"Halata ba?" mahinang sagot niya.
Bahagyang ngumiti ang lalaki habang nakatingin sa daan.
"Medyo."
Tahimik ulit.
Hindi alam ni Dionne kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam sa loob ng sasakyan. Hindi ito mabigat, pero hindi rin komportable. Parang may mga salitang gustong sabihin ngunit pinipiling manatiling tahimik.
"Saan tayo pupunta?" tanong niya maya-maya.
Hindi agad sumagot ang lalaki.
Sandali muna itong tumingin sa kanya bago ibinalik ang tingin sa kalsada.
"Hindi ko pa alam."
Kumunot ang noo ni Dionne.
"Ano?"
"Kung saan mo gustong bumaba," kalmado nitong sagot.
Napatingin si Dionne sa mga kamay niya. Basa pa rin ang manggas ng damit niya dahil sa ulan.
"Wala akong pupuntahan."
Natahimik ang lalaki.
Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita ulit.
"Akala ko uuwi ka."
Bahagyang napangiti si Dionne, pero walang saya iyon.
"Hindi lahat may gustong uwian."
Sandaling napatingin sa kanya ang lalaki.
At sa unang pagkakataon, parang may kung anong pagbabago sa ekspresyon nito—parang may naintindihan siya.
Tahimik ulit ang loob ng sasakyan.
Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita ang lalaki.
"Gusto mo ba ng kape?"
Napakunot ang noo ni Dionne.
"Kape?"
"Mainit," sabi nito habang nakatingin pa rin sa daan.
"Bagay sa ulan."
Hindi niya alam kung bakit, pero napangiti siya nang bahagya.
"Libre ba?"
Ngumiti ang lalaki.
"Depende."
"Sa ano?"
Saglit siyang tiningnan nito.
"Kung magsasalita ka."
Napailing si Dionne.
"Hindi ako masyadong madaldal."
"Okay lang."
Tahimik na sagot nito.
"Hindi rin ako."
Muli silang natahimik.
Ngunit sa pagkakataong iyon—
ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na kasing bigat ng kanina.
At kahit hindi nila alam ang pangalan ng isa't isa,
pareho nilang nararamdaman na ang gabing iyon...
ay hindi magiging ordinaryong gabi.
Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang maliit na convenience store. Mahina pa rin ang ulan, at ang ilaw mula sa tindahan ang tanging nagbibigay-liwanag sa madilim na kalsada.
"Saglit lang," sabi ng lalaki habang binubuksan ang pinto ng sasakyan.
Sumunod si Dionne. Pumasok sila sa loob ng tindahan at naghiwalay ng lakad para mamili.
Ngunit si Dionne ay hindi na naglibot pa.
Agad siyang dumiretso sa seksyon ng mga alak.
Tahimik niyang tinitigan ang mga bote na nakahilera sa estante. Para sa kanya, parang ito lang ang paraan para kahit sandali ay mawala ang pagod at sakit na nararamdaman niya.
Kumuha siya ng isang bote at pinagmasdan iyon sa kamay niya.
"Malakas 'yan."
Nagulat siya nang marinig ang boses mula sa likod niya.
Paglingon niya, naroon ang lalaki. Nakatayo ito sa kabilang gilid ng estante, hawak ang dalawang lata ng kape.
Hindi niya alam kung gaano na ito katagal nakatingin sa kanya.
"Sanay na ako," simpleng sagot ni Dionne.
Tumaas nang bahagya ang kilay ng lalaki.
"Sa alak?"
Umiling si Dionne.
"Sa pagod."
Sandaling natahimik ang lalaki.
Pagkatapos ay lumapit ito at kinuha ang bote mula sa kamay ni Dionne. Tiningnan niya ito saglit bago ibinalik sa estante.
"Kape na lang," sabi nito.
Napakunot ang noo ni Dionne.
"Ano?"
Inabot nito ang isang lata ng mainit na kape mula sa dala niya at iniabot iyon sa kanya.
"Mas bagay sa ulan."
Napatingin si Dionne sa lata ng kape.
Pagkatapos ay napabuntong-hininga siya at kinuha iyon.
"Ang bossy mo," sabi niya.
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
"Hindi pa."
Saglit silang nagkatinginan.
At kahit simple lang ang sandaling iyon, may kakaibang tensyon na hindi nila maipaliwanag.
Para bang pareho silang may gustong itanong—
pero pinipiling manatiling tahimik.
Tahimik ang loob ng convenience store. Iilang tao lamang ang naroon, at mahina ang tugtog ng radyo mula sa counter.
Katatapos lang bayaran ng lalaki ang mga kinuha nilang kape nang lumabas siya sandali para sagutin ang tumatawag sa kanyang telepono.
Naiwan si Dionne sa loob.
Sumandal siya sa isang estante habang hinihintay itong bumalik, iniikot-ikot ang lata ng kape sa kamay niya.
"Miss."
Napalingon siya.
Isang lalaking halatang lasing ang nakatayo sa di kalayuan. Hawak nito ang isang bote ng beer at nakangisi habang tinititigan siya.
"Mag-isa ka lang?" tanong nito.
Hindi sumagot si Dionne. Sanay na siya sa mga ganitong klaseng lalaki kaya nag-iwas lang siya ng tingin.
Ngunit hindi ito umalis.
Sa halip ay lumapit pa ito.
"Ang ganda mo pala kapag malapitan," sabi nito habang tinititigan siya mula ulo hanggang paa.
Humigpit ang hawak ni Dionne sa lata ng kape.
"May kasama ako," malamig niyang sagot.
Napangisi ang lalaki.
"Nasaan?"
Hindi siya sumagot.
Bigla itong tumawa.
"Iniwan ka na siguro."
At bago pa siya makaiwas, biglang hinawakan ng lalaki ang pulso niya.
"Halika, samahan mo na lang ako—"
Ngunit biglang natigil ang lalaki.
May kamay na mahigpit na humawak sa balikat nito mula sa likod.
Dahan-dahan itong napalingon.
Naroon ang lalaking kasama ni Dionne.
Tahimik.
Walang emosyon ang mukha.
Pero mahigpit ang hawak nito sa balikat ng lasing na lalaki.
"Bitiwan mo siya."
Mahina lang ang boses nito.
Pero may kakaibang bigat.
Napangiwi ang lalaki dahil sa higpit ng pagkakahawak sa kanya.
"Oy—ano ba—"
Hindi na nito natapos ang sasabihin.
Biglang hinigpitan pa ng lalaki ang hawak sa balikat niya hanggang sa mapangiwi ito sa sakit.
"Sinabi ko nang bitawan mo siya."
Sa pagkakataong iyon, napansin ni Dionne ang pagbabago sa aura ng lalaki.
Kanina kalmado lang ito.
Ngayon—
parang may malamig na dilim sa presensya niya.
Agad binitawan ng lasing ang pulso ni Dionne.
"Ayos! Ayos!" reklamo nito habang umaatras. "Sa'yo na!"
Mabilis itong lumabas ng tindahan.
Tahimik ulit ang paligid.
Dahan-dahang binitawan ng lalaki ang balikat nito at lumingon kay Dionne.
"Okay ka lang?"
Tumango si Dionne.
"Sanay na ako."
Hindi niya alam kung bakit, pero parang hindi nagustuhan ng lalaki ang sagot niya.
Sandali itong tumitig sa kanya.
Pagkatapos ay iniabot nito ang isang payong.
"Umalis na tayo."
Sabay silang lumabas ng convenience store habang hawak-hawak ang pulsuhan niya. Dun lang nakatuong ang atensyon niya.
Habang naglalakad pabalik sa sasakyan, hindi maiwasang mapaisip ni Dionne.
Tahimik ang lalaking kasama niya.
Pero sa sandaling iyon—
napagtanto niya na hindi ito isang ordinaryong lalaki.
At sa kung anong dahilan...
parang delikado ang taong sumama sa kanya ngayong gabi.
- Writer
