ลำนำรัก จักรราศี : เสน่ห์หาผ้าฝ้าย

ฝ้าฝ้าย จริญชญา เด็กสาวที่ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยแต่ว่ามีความสามารถพิเศษด้านการทำอาหาร งานฝีมือ งานคหกรรมต่างๆ เธอล้วนแต่หาตัวจับยาก แม้ว่าอายุของเธอจะเพียงแค่ 22 ปีเท่านั้น การศึกษาระดับปริญญาตรีที่ได้มาด้วยทุนการศึกษาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เธอแสนจะภาคภูมิใจ แม่ครูที่สนับสนุนเธอจนมีชีวิตที่ดีขนาดนี้ต้องภูมิใจมากแน่นอน ณ ผับ ZEEZAR เวลา 23.00 น. ผ้าฝ้ายยืนอยู่หน้าผับหรูที่เธอไม่เคยย่างกรายมาเลยแม้แต่ครั้งเดียวไม่ใช่ว่าเธอไม่ดื่มแต่ว่าเธอชอบนั่งร้านชิลล์บาร์แบบสบายๆ มากกว่าที่ต้องมาเจอเสียงเพลงที่ดังจนแสบแก้วหูขนาดนี้ เธอกวาดสายตามองหา เกรย์ เพื่อนรุ่นพี่ที่แนะนำให้เธอมาที่นี่วันนี้เพราะเขาไปโม้เอาไว้ว่าฝีมือการทำอาหารของเธอดีมากถึงขั้นที่ได้รสชาติอร่อยแบบที่เขาเองยังทำไม่ได้ จนเจ้าของสถานที่นั้นยอมจ่ายถึงเลขหกหลักมีหรือที่คนอย่างผ้าฝ้ายจะไม่มา เกรย์ที่มองเห็นผ้าฝ้ายเดินเข้ามาแล้วนั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งทำท่าจะเดินออกไปรับสาวรุ่นน้องในทันทีแต่เพื่อนรักเจ้าของสถานที่นี้กลับยกเท้าขึ้นพาดพนักพิงของโซฟาในทันทีพร้อมเอ่ยปากขึ้น "มึงจะลุกไปไหนวะเกรย์ เด็กมึงมาแล้วเหรอ?" เอส เมษาทิศ เจ้าของผับ ZEEZAR และเป็นคนยอมจ่ายค่าตัวเชฟพิเศษคนนี้นั่นเอง "เชฟผ้าฝ้ายมาแล้วครับคุณชาย เอาขาของมึงลงไปครับกูจะไปรับน้อง" เกรย์รีบเอ่ยอย่างกวนตีน "กูไปด้วยสิ แต่อย่าเพิ่งบอกนะว่ากูเป็นคนจ้าง กูอยากดูอะไรสนุกๆ " เอสยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์มีหรือที่เกรย์จะไม่รู้จึงปรามอย่างจริงจัง "อย่ารุ่มร่ามกับน้อง เธอไม่เหมือนเด็กในฮาเร็มของมึงไอ้เอส คนนี้กูขอ" เกรย์เอ่ยจริงจังไม่ติดตลกเลยแม้แต่คำเดียว "ไม่รับปากว่ะ เสือกสวยเสียด้วยสิ กูชอบ" อีกคนได้แต่ส่ายหน้าและเดินนำออกไป สาวสวยที่นั่งในห้องต่างมองไปยังทิศทางที่หนุ่มๆ เดินไปพร้อมกับเริ่มนินทาในทันที "มาเป็นเชฟหรือมาทำอะไรกันแน่อ่ะ แหมใสซื่อเนอะ" สาวชุดแดงร้อนแรงกล่าวอย่างไม่ชอบใจ "อย่าไปยุ่งจะดีกว่านะ หน้าที่เราทำงานบนเตียงสวยๆ ให้คุณเขาพอแล้วป่ะ คนอื่นช่างมันดิ" สาวชุดดำเอ่ยอย่างไม่ยี่หร่ะอะไรเลยเพราะทำงานแบบนี้เงินถึงก็พอแล้ว ยังไงนายจ้างก็ไม่เอาเธอทำเมียอยู่ดี สองหนุ่มเดินไปจนถึงตัวสาวสวย ใบหน้ารูปไข่ ปากอิ่มสีเชอรี่ ผิวนวลเนียน ความขาวอยู่ในระดับที่ไม่ได้สว่างมากแต่สะอาดสะอ้านตานั้นเตะใจของเจ้าของผับสุดๆ จนอยากได้มาไว้ในฮาเร็ม ไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนเขาเอ่ยปากห้ามไว้ "ผ้าฝ้าย พี่อยู่นี่" เสียงเรียกชื่อเธอดังอยู่ข้างหลังทำให้เธอหันไปมองในทันทีก็พบเข้ากับรุ่นพี่ที่เธอมองหาและเห็นชายหนุ่มอีกคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี หนุ่มหล่อรุ่นพี่ที่จบไปก่อนหน้าเธอแค่ปีเดียวชื่อเสียงกระฉ่อนไปในทิศทางที่ไม่ค่อยดีนัก "พี่เกรย์ ผ้าฝ้ายมองหาตั้งนานโทรไปพี่ก็ไม่รับสายเลย ผ้าฝ้ายจะกลับแล้วเนี่ย" สาวสวยบ่นงุบงิบอย่างงอแง "พี่ขอโทษครับ นี่ก็รีบลงมาเลยนะพี่เลยไม่รับสายไง เออนี่ คุณเอส นายจ้างของคืนนี้เราไปคุยรายละเอียดกันเลยดีกว่าป่ะตามพี่มา" "สวัสดีค่ะคุณเอส ขอบคุณที่จ้างงานหนูนะคะ" เสียงใสเอ่ยกับเขาพร้อมรอยยิ้มหวานที่ไม่เสแสร้งแต่อีกฝ่ายไม่พูดอะไรเลยนอกจากพยักหน้ารับแค่ครั้งเดียว "หยิ่งชะมัดเลย" ในหัวเธอคิดออกแค่คำนี้เพียงคำเดียวจริงๆ แต่มีหรือผ้าฝ้ายจะสนใจเธอสนแต่เงิน เกรย์ถือวิสาสะจับมือเรียวนั้นพร้อมทั้งดึงมาใกล้ๆ ตัวก่อนจะพาเดินนำไป เอสได้แต่มองการกระทำนั้นของเพื่อนรักอย่างชั่งใจ ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดที่มันหวงเพราะอยากคบเองมากกว่าสินะ แต่ว่าใครจะยอมกันล่ะ ยิ่งคนแบบเขาด้วยจะเอาก็ต้องได้ "ว่าแต่คุณเอสเขาต้องการเมนูประมาณไหนคะพี่เกรย์ หรือให้หนูจัดคอร์สให้เลย" "รอฟังเองดีกว่า มันเอาใจยาก" สองหนุ่มสาวเดินไปคุยกันไปไม่สนใจนายจ้างแบบเขาเลยแต่ก็เข้าใจได้เพราะเธอคงไม่ชินกับสถานที่แบบนี้ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่ชอบเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลยสำหรับเขาเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เธอจะแสดงฝีมือแน่นอน แค่เขาอยากเจอหน้าแล้วอยากชิมอาหารฝีมือเธอเป็นมื้อดึกก่อนนอนแค่นั้นเอง เกรย์เดินนำหญิงสาวมาที่ห้องที่พวกเขานั่งเมื่อสักครู่นี้ สาวนมโตสองคนในห้องต่างรีบลุกขึ้นให้เจ้านายนั่งลงก่อนก่อนที่เธอจะเข้าขนาบข้างซ้ายขวา เกรย์นั่งกับผ้าฝ้ายเพราะไม่อยากให้น้องเกร็งจนเกินไป ส่วนเอสนั้นมีสาวนมโตเอานมเบียดแขนสองข้างอย่างมีความสุข "พี่ชื่อเอสนะครับ คิดว่าน้องผ้าฝ้ายน่าจะพอได้ยินชื่อของพี่มาบ้านแล้ว เพราะเราก็เรียนที่เดียวกันเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมสถาบันกันแค่ต่างคณะแค่นั้นเอง" เอสแนะนำตัวเองอย่างง่ายๆ ไม่พิธีรีตองอะไร "ผ้าฝ้ายพอจะได้ยินชื่อเสียงมาบ้างค่ะ แต่ไม่คิดว่านายจ้างจ๊อบนี้จะเป็นคุณเอส" ผ้าฝ้ายตอบยิ้มๆ ตามปกติของเธอแต่ช่างถูกใจของหนุ่มเจ้าชู้อย่างเอสเสียจริง "อ่ะมึงบอกรายละเอียดน้องเลยว่ามึงต้องการ งานแบบไหน น้องจะได้เตรียมตัวถูก" เกรย์รีบตัดบทอย่างรวดเร็วเพราะเพื่อนเขาจ้องรุ่นน้องสาวอย่างกับจะกลืนกินเขาระแแวงว่าจะยืดยาวเกินไป "อีกหนึ่งสัปดาห์พี่มีงานเลี้ยงรุ่นที่ค่อนข้างหรูหรา รุ่นนี้มีแต่ไฮโซและคนที่กินแต่อาหารระดับสูงมาตลอด อยากได้แบบไม่จำเจและรสชาติดีกว่าภัตตาคารหรู คิดว่าตัวเองมีความสามารถทำมันได้มั้ย? เพราะถ้าไม่ได้ก็ถอนตัวซะพี่จะจ่ายค่าเสียเวลาวันนี้ให้สองหมื่นแล้วเธอก็กลับได้เลย" เอสเอ่ยบอกสิ่งที่ต้องการออกไป เขาไม่ได้ดูถูกอะไรแต่เขาพูดความจริงที่ต้องการ ส่วนผ้าฝ้ายนั้นเหมือนเขาตบหน้าเบาๆ ทั้งที่เธอยังไม่ได้แสดงฝีมืออะไรเลยจึงตกปากรับงานทันที "ผ้าฝ้ายรับงานค่ะและขอค่าจ้างครึ่งหนึ่งตอนนี้เลย อีกครึ่งขอหลังจากจบงานค่ะ ดีลมั้ยคะถ้าดีลก็จ่ายได้เลยค่ะ" สาวสวยตรงหน้าช่างมั่่นอกมั่นใจยิ่งนักว่าเหล่าคุณหนูคุณชายไฮโซเหล่านี้ต้องสยบแด่อาหารของเธอ ในขณะที่ชายหนุ่มนั้นเรียกเลขาหน้าห้องให้ไปนำซองเงินสดที่เขาเตรียมไว้มาให้ ไม่นานซองสีน้ำตาลค่อนข้างหนาก็ถูกว่าบนโต๊ะก่อนจะถูกดันไปตรงหน้าของสาวสวย ผ้าฝ้ายหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาดูเปิดมองเพียงครู่เดียวก็เก็บใส่กระเป๋าสะพายด้วยสีหน้าที่พอใจ "พี่จ่ายเต็มราคาที่จ้าง หวังว่าอาหารของหนูจะทำให้พวกพี่พอใจ รายละเอียดอย่างอื่นให้เกรย์เป็นคนแจกแจงเอง วันนี้หนูกลับได้เลยครับ" เอสพูดเสร็จก็หันหน้าไปซบหนองโพขาวอวบข้างๆ ทันที จนทำให้เกรย์จิ๊ปากอย่างไม่พอใจแล้วจูงมือของผ้าฝ้ายออกมาพร้อมกับบ่นให้คนข้างๆ ฟัง "ขืนออกมาช้ามีหวังหนูได้ดูหนังสดแน่ๆ ไอ้บ้านี่ไม่มีมารยาทสุด พี่ขอโทษแทนเอสมันด้วยนะครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับบ้านดีกว่า ขอบคุณนะคะพี่เกรย์ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" "พี่ไปส่งหนูได้มั้ย?" "ผ้าฝ้ายเอารถแม่ครูมาค่ะ ไม่รบกวนพี่เกรย์ดีกว่า บ๊ายบายนะคะ" ผ้าฝ้ายพาตัวเองเดินออกไปอย่างมีความสุขพร้อมกับคิดว่าจะพาแม่ครูไปหาหมอตอนกี่โมงดี