Captivated by the Billionaire

Kabanata 1: Unang Pagkikita Si Isabella Reyes ay abalang-abala sa paghahanda ng venue para sa isang napakalaking fashion show sa Makati. Halos dalawang linggo na silang nagbubuhos ng pawis ng maliit nilang event planning company para lang maayos ang malalaking events na ito—maliit man ang kumpanya nila, pangarap niya na makasali sa mas malalaking proyekto balang-araw. “Okay na ba lahat, Isa?” tanong ng kaibigan niyang si Mica, habang tinitiyak na maayos ang mga upuan. “Nasa final check na tayo, Mica. Konti na lang,” sagot niya habang pinapagalaw ang mga ilaw. “Hindi ko pa rin maisip na kami pa ang pinagkatiwalaan ng brand na ito.” Napangiti si Isabella habang niyayakap ng hangin ang malamig na simoy ng hapon. Nakikita niya sa paligid ang mga crew na abala sa pag-aayos ng stage, mga modelo na nag-aaral ng mga lakad, at ang mga sponsor na unti-unting dumarating. Biglang sumulpot sa pintuan ng venue si Sebastian Cruz — isang lalaking may aura ng kapangyarihan. Suot ang tailored suit na halos hindi pumipigil sa kanyang matipuno ngunit eleganteng katawan, mukha niyang matapang pero may misteryosong lamig sa mga mata. Hindi siya katulad ng mga karaniwang binata sa paligid; siya ay tunay na bilyonaryo, CEO ng Cruz Holdings, at isang pangalan na napapakinggan sa buong bansa. Nakita ni Isabella si Sebastian at agad na kumalma ang t***k ng kanyang puso. Hindi niya maipaliwanag, pero may kakaibang gulo ang naramdaman niya sa dibdib. “Huwag kang mag-alala, Isa,” bulong ni Mica. “Kaya mo yan.” Lumapit si Sebastian sa counter kung saan naglalagay ng final list si Isabella. “Hi, I’m Sebastian Cruz. Ang ganda ng event na ito,” bati niya na may ngiting nagtatago ng maraming sikreto. Napangiti si Isabella ng kaunti, pero nanatiling propesyonal. “Salamat po, Sir Sebastian. Sana magustuhan niyo ang magiging palabas namin.” “Sigurado ako,” sagot niya. “Ako nga ang nag-order ng mga highlight seats dito para mas mapanood nang maayos.” Hindi napigilan ni Isabella ang sarili niyang huminga nang malalim. Hindi araw-araw nakikita ang mga taong ganyan ka-mayaman, at hindi rin madali ang ganitong klase ng pressure. Habang nagtutulungan ang team sa backstage, hindi maiwasan ni Isabella na mapansin si Sebastian na nakaupo sa isang VIP lounge, tahimik pero matiyaga ang titig sa mga nangyayari sa entablado. May dalang kape, ngunit halatang iniisip niya ang iba. Lumapit si Mica sa kanya. “Isa, mukhang interesado siya sa event natin ha?” “Hmm, oo nga eh,” sagot ni Isabella, medyo nahihiya. “Pero baka dahil siya ang may ari ng kompanya na tumutulong dito.” Pagkalipas ng ilang oras, nagsimula na ang show. Isinayaw ng mga modelo ang mga makukulay na disenyo habang papalapit ang spotlight kay Sebastian. Sa isang pagkakataon, napatingin si Isabella sa kanya at nagkatinginan sila ng sandali. Tila may sinasabi ang mga mata niya—isang imbitasyon, isang lihim na pag-asa. Pagkatapos ng show, pumunta si Sebastian sa likod ng venue. “Isa, gusto kong makilala ka ng mas mabuti,” sabi niya habang nakangiti. “Sir Sebastian, hindi po ba kayo dapat naka-relax na lang sa hotel?” tanong ni Isabella, medyo nagulat. “Ako kasi, mahilig akong makita ang tunay na effort sa likod ng tagumpay. At ikaw, ikaw ang pinaka-kahanga-hanga sa lahat ng staff dito.” Napakapit ang puso ni Isabella sa mga salita niya. Hindi siya makapaniwala na binibigyang halaga siya ng isang taong ganito. Sa gabing iyon, habang pauwi na si Isabella, hindi niya maiwasang magmuni-muni sa nangyari. Ang dating simpleng pangarap ay nagkaroon na ng kulay—ang kulay ng pag-asa at bagong simula. Habang naglalakad si Isabella palabas ng venue, nililingon-lingon niya si Sebastian na abala pa rin sa pag-usisa sa paligid. Hindi niya maintindihan kung bakit hindi niya matanggal sa isip ang ngiti at ang init na kumalat sa puso niya nang kausap niya ito. Pagdating niya sa labas, tinawagan niya si Mica gamit ang phone. “Mica, salamat ha. Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko hinarap yung mga moments kanina.” “Ang galing mo naman, Isa! Akala ko nga hindi mo kakayanin dahil sa pressure,” sabat ni Mica. “Alam mo, iba talaga kapag may mga tao kang nilalabanan na mas malaki ang estado sa buhay. Parang gusto kong ipakita na kaya ko rin.” Hindi pa tapos ang gabi ni Isabella. Nang makarating siya sa maliit niyang apartment sa Pasig, habang nilalabhan ang mga damit at inaayos ang mga gamit, hindi pa rin niya maiwasang isipin si Sebastian. Parang sa isang iglap, napuno ng kulay ang mundo niya—isang kulay na hindi niya inasahan na darating. Kinabukasan, sa opisina, abala na naman si Isabella sa pag-aasikaso ng mga papeles at schedules ng mga event. Pero sa bawat tunog ng telepono o tawag ng pangalan niya, hindi niya maiwasang mag-isip kung paano siya muling makakadaupang-palad ni Sebastian. Isang text message ang dumating mula sa hindi niya inaasahan: “Good morning, Isa. Sana ay maayos ang araw mo. Kung may time ka, coffee tayo mamaya?” — Seb Napa-ngiti si Isabella habang binabasa iyon. Sagot niya: “Good morning din, Sir Sebastian. Sige, coffee sounds good.” Sa kanilang pagkikita sa isang cozy coffee shop sa BGC, naging mas personal ang usapan nila. Napag-alaman ni Isabella na sa kabila ng kayamanan ni Sebastian, may mga bagay din siyang pinagdadaanan—pressure sa pamilya, expectations, at ang pangamba na baka hindi siya matanggap dahil sa takot masaktan. “I don’t usually open up like this,” sabi ni Sebastian habang nakatitig sa mata ni Isabella. “Pero sa’yo, naiiba.” Napakapit ng dibdib ni Isabella. Sa ganitong sandali, naramdaman niya na hindi lang ito tungkol sa pera o katayuan. Ito ay tungkol sa dalawang taong nagtatangkang magtiwala sa isa’t isa. Sa huling sandali ng kanilang coffee date, dahan-dahan siyang niyakap ni Sebastian, at isang mahinang halik ang ibinigay sa kanyang noo. Parang nagbigay iyon ng pangakong hindi siya iiwan. Pag-uwi ni Isabella, nagmuni-muni siya: Puwede ba akong mahalin ang isang bilyonaryong parang siya? Ngunit higit pa rito, naramdaman niya na siya ay captivated — hindi lang sa yaman, kundi sa puso.