หลังจากจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลเสร็จก็บ่ายคล้อยพอดี พี่วายุพาฉันตรงมายังบ้านของเขาทันทีที่ตอนนี้มีคุณแม่อยู่เพราะคุณพ่อคงจะอยู่ที่ทำงานนั่นแหละ
“จะบอกแม่ก่อนไม่ได้หรือไง รอพ่อเรากว่าจะกลับมาถึงบ้านก็อีกตั้งสองสามชั่วโมง” คุณแม่พูดขึ้นอย่างทนรอต่อแทบไม่ไหวเพราะพี่วายุดันพูดว่ามีเรื่องสำคัญและข่าวดีจะบอกตั้งแต่มาถึง
“ผมอยากพูดทีเดียวพร้อมกันนี่ครับ แม่รอหน่อยไม่ได้เหรอ” พี่วายุเองก็ตอบกลับเหมือนกับอยากแกล้งแม่ตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ ทำให้ฉันได้แต่นั่งยิ้มให้กับความน่ารักของแม่ลูก
“ตาวา รีบพูดมาก่อนที่แม่จะหัวใจวาย ส่วนถ้าแกขี้เกียจพูดกับพ่อแก เดี๋ยวแม่พูดให้ก็ได้” ครั้งนี้คุณแม่เสียงแข็งขึ้นอย่างไม่ยอม เหมือนกับว่ายังไงก็ต้องบอกท่านออกไปเดี๋ยวนี้
“โถ่แม่~” พี่วายุเองก็คงอยากจะรอบอกพร้อมกันจริงๆ นั่นแหละถึงได้อิดออดแบบนี้
“ตา วา” ครั้งนี้น้ำเสียงเรียบนิ่งเยือกเย็นพร้อมกับสายตาที่จ้องเขม็
