วายุ
“จะกลับกันเลยไหมคะ” ตังเมถามออกมาเมื่อถึงเวลาเลิกงาน ตั้งแต่ผมกับเธอกลับเข้ามาในบริษัทพร้อมกัน เธอก็นั่งอยู่ในห้องทำงานผมจนเลิกงานนี่แหละ
“ไปสิ” ผมบอกเธอก่อนจะลุกเดินออกจากห้องทำงาน และก็เห็นรินรดานั่งอยู่ทั้งที่เลิกงานแล้ว
“พี่วายุ” รินรดาเรียกผมออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนมองหน้าผมเหมือนกับมีอะไรอยากพูด
“วันนี้กลับบ้านเองนะ แล้วนอนเลยพี่คงไม่ได้กลับ” ผมบอกเธอออกไป ช่วงนี้ผมกลับห้องเธอแทบนับครั้งได้ อาทิตย์หนึ่งกลับไปนอนกับเธอไม่เกินสามคืนด้วยซ้ำ
จะให้ทำยังไงก็ผมไม่อยากกลับนี่
“แต่พรุ่งนี้หมอนัดตรวจครรภ์นะคะ” รินรดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าน้อยใจ ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ไปตรวจท้องแค่นี้ไปเองคนเดียวไม่ได้หรือไงกัน
“ไปเองได้ไหม” ผมถามเธอออกไปด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แบบเซ็งๆ
“วา ทำไมทำแบบนี้คะ น้องรินท้องอยู่นะ เป็นสามีแบบไหนกัน” แล้วตังเมก็หันมาทำหน้าและเสียงดุใส่ผม
“ไม
