รินรดา
“นี่คุณ เข้ามาในห้องฉันทำไม!” ฉันถามคนตรงหน้าที่ถือวิสาสะเข้าห้องของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต
“ก็เดินเข้ามาสิ” เขาตอบกลับอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรสักนิด
“หน้าด้าน! ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!!!” ฉันไล่เขา เพราะไม่อยากเห็นหน้าและพูดคุยกับเขาแม้สักนาทีเดียว
ฉันกลัวว่าฉันจะอ่อนแอจนร้องไห้ให้เขาเห็น เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้หลับก็ร้องไห้จนน้ำตาไม่ไหล
“ทำไมวันนี้ไม่ทำงาน” เขาไม่ตอบ แต่กลับเปลี่ยนเรื่องถามออกมา
“ฉันลาออกไปแล้ว ไม่เห็นใบลาออกหรือไง” ก็เอาไปวางไว้ที่โต๊ะให้แล้วนี่
“แล้วยังไง ฉันยังไม่ได้อนุมัติ อีกอย่างเธอน่าจะรู้กฎดีว่าต้องแจ้งก่อนล่วงหน้า คิดว่ายื่นใบลาออกตอนไหนก็จะได้ออกตอนนั้นหรือไง” อันนี้ฉันรู้ แต่จะให้ฉันทำยังไง ทนทำงานกับเขาต่ออย่างนั้นเหรอ
ฉันทำไม่ได้หรอก
“คุณก็ดึงใครมาทำงานให้คุณก่อนก็ได้” เลขาเก่าของคุณพ่อก็ได้ไม่เห็นยาก
“หึ! ฉันว่าเก็บเงินไว้จ้างทนายฟ้องหย่าฉั
