วายุ
“แม่งเอ้ย!” ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียหลังจากกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง
ทำไมเรื่องมันยิ่งวุ่นวายและบานปลายมากขึ้นแบบนี้วะ แม้แต่ตังเมเองก็แม่งไม่รู้อยู่ๆ เป็นอะไรลุกขึ้นมาทวงสิทธิ์ตัวเองทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้ ยิ่งตอนนี้รินรดารู้เรื่องแล้วด้วย ถ้ายิ่งเธอทำให้รินรดาเสียใจ ผมกลัวว่ารินรดาจะทนไม่ไหว แล้วหนีผมไป
แค่สิ่งที่เธอทำตอนเข้ามาหาผมก่อนหน้าจะเกิดเรื่อง ผมทั้งงงทั้งตกใจ แล้วไหนจะคำพูดของเธอที่ขอผมนั่นอีก มันกลับทำให้ผมสงสารและเห็นใจเธอมาก
ทำไมผมต้องมารู้สึกผิดตอนนี้ด้วยวะ
หลังจากมีเรื่องให้ปวดสมอง ผมก็นั่งสงบอารมณ์ตัวเองก่อนจะเริ่มทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน ผมเก็บของและตั้งใจจะรีบกลับคอนโดเพื่อไปคุยกับตังเมให้รู้เรื่อง และก็หวังว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก แต่พอผมเดินออกจากห้องมาก็เห็นรินรดานั่งเอามือกุมหัวตัวเองไว้
“เป็นอะไร” ผมถามเธอขึ้น ก่อนเธอจะเงยหน้ามามองผมด้
