วายุ
“คุณกลับไปเถอะค่ะ ถือว่าเราสองคนแม่ลูกไม่มีตัวตนต่อคุณนะคะ” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมา มันทำให้ผมเจ็บ เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว
ปึ่ก! ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ผมคุกเข่าต่อหน้าริน แต่ผมก็ไม่อาย และไม่คิดจะสนใจอะไรอีกต่อไป เพราะตอนนี้สิ่งที่ผมต้องทำและสนใจที่สุด คือครอบครัวของผม
“พี่ขอร้อง ฮึก! ให้พี่ทำยังไงก็ได้ ฮือ! ให้พี่ตายต่อหน้ารินก็ได้ แต่ขอได้ไหม ขอโอกาสให้พี่ได้อยู่ดูแลรินกับลูกก่อน แล้วถ้าถึงวันที่รินทนไม่ไหว ถึงวันที่รินคิดว่าพี่ไม่จำเป็นต่อรินกับลูกอีก ฮึก!...”
“รินจะไล่ให้พี่ไปตายที่ไหนพี่ก็ยอมและจะทำตามที่รินสั่งทุกอย่าง ได้โปรด ได้โปรด” ผมขยับเข้าไปขอบเตียงของรินเพื่อจะจับมือเธอ แต่เธอก็เบี่ยงตัวหลบนิดหน่อยทำให้ผมไม่กล้า
“มันต่างกันแค่อย่างเดียวเท่านั้นค่ะ”
“.....” เธอก้มมองหน้าผมด้วยแววตาเจ็บปวด ซึ่งผมก็รอฟังว่าเธอจะพูดอะไร
“ที่ผ่านมารินเคยขอร้องพี่แบบนี้มาตลอด เ
