“ยายขอเข้าไปได้ไหม” เสียงยายดังขึ้นหน้าห้องในเวลาหัวค่ำ
“จ้ะยาย”
“หลานหลับแล้วเหรอ”
“จ้ะ พึ่งกินนมเสร็จเมื่อกี้เอง”
“แล้วเหนื่อยไหม”
“นิดหน่อยจ้ะ แต่มียายกับคนอื่นๆ ช่วยเลยไม่ค่อยเหนื่อย” ฉันตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“ยายหมายถึงเรื่องของเรากับพ่อวาน่ะ”
“.....” รอยยิ้มของฉันหายลงในทันที
“ยังรักเขาอยู่ใช่ไหม”
“.....” เธอไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน สีหน้าแววตาไม่ปิดบังความรู้สึกต่อยาย
“ยายรู้ว่ารินเจ็บปวด รู้ว่ารินกลัว ส่วนวายุเองก็ดูเจ็บปวดและสำนึกผิดเหมือนกัน..”
“ยายเองก็บอกว่ารินต้องเลือกยังไง แต่ลองถามตัวเองดูว่าแบบไหนมันคือความสุขจริงๆ ที่หลานต้องการ แล้วก็เลือกสิ่งนั้นโดยไม่ต้องกลัวสิ่งที่ยังไม่เกิดภายหน้า”
“แล้วถ้ารินเลือกให้โอกาสเขา แล้วเขาหลอกริน”
“นั่นคือสิ่งที่ยายไม่รู้ รินไม่รู้ และตัววายุเองก็คงไม่รู้หรอก ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น มีอะไรมาทำให้ทำนิสัยเสียๆ อีกไหม...”
