วายุ
“ฝากดูลูกหน่อยสิคะ” เสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เท้าผมชะงักอยู่กับที่ หันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ
“วะ...ว่าไงนะครับ” เสียงถึงกับสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ถามออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเธอพูดกับผม ผมไม่ได้ฟังผิด
“ฝากดูลูกหน่อยค่ะ” รินพูดออกมาอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินขึ้นชั้นบนของบ้าน
ผมมองตามหลังของเธอไปอย่างไม่เข้าใจ แต่ที่มากกว่านั้นคือความดีใจ แม้ว่าเธอจะขอความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย แต่แค่เธอยอมพูดกับผม เห็นว่าผมยังอยู่ตรงนี้ แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้วจริงๆ
ผมพาตัวเองเดินไปนั่งข้างเบาะรองนอนของลูกชายที่กำลังหลับพริ้ม ยื่นนิ้วไปเขี่ยแก้มนุ่มเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยที่นอนอยู่ตรงหน้าคือลูกของผมกับผู้หญิงที่ผมรัก ลูกที่ผมตั้งใจอยากให้มีแก
แม้ตอนนั้นจะด้วยเหตุผลเห็นแก่ตัว แต่ผมก็ตั้งใจที่จะมีแก และผมก็รักแก รักโดยไม่ได้สนใจเรื่องผลประโยชน์ที่เคยสร้างแกเหมือนอดีต แม้ต่อจากนี้ผมจะ
