KABANATA 47
**Bianca's POV ** Hindi ko lubos maisip na bangungot pala ang karugtong ng isang magandang panaginip. Ang akala ko tuloy-tuloy na ang kaligayahan ko sa piling ni Joseph. Isang pangarap na kay tagal kong inalagaan sa isip at puso ko kaya ng maranasan ko ang bawat sandali niyon sa piling niya na tanging sa imahinasyon ko lamang nabibigayan buhay ay kulang ang salitang langit sa piling mo. Ang hapdi na ng mga mata ko, ang sakit pa rin ng dibdib ko, pero pakiramdam ko may malaking butas ang puso ko. Kahungkagan ang tanging nararamdaman ko, iyong tipong parang walang laman sa kaloob-looban ko. Para akong kinatay pero nanatiling buhay. Siguro nga ay karma ko na ito kapalit ng pagiging makasarili ko. Pumihit ako nang higa, paharap kay Joseph. Bigla siyang napatuwid nang upo habang banayad na
- Writer
