Kılıcımı babam için çekerim, ama tahttan bir anlık gaflet için değil.”– Destan
***
Gün ağırırken saray sessizliğini bozacak tek şey, uzaklardan gelen at nalı sesleriydi. Şehinşah Derbet, av günlerinde huzur bulurdu. Herkesten uzak, yalnızca birkaç muhafız ve veziri Dumrul ile dağların eteğinde, nehrin yanındaki av köşkünde konaklamışlardı. Derbet’in yüzü sakindi, ama içindeki huzursuzluk gece boyunca uyanık kalmasına sebep olmuştu.
Dumrul, abisinin karşısında oturuyordu. Elinde şarap dolu bir bakır kupa, gözleri Derbet’in ellerindeki av bıçağındaydı. Derbet kuş tüylerini bıçağıyla temizliyor, sessizce bir sonraki ava hazırlanıyordu. Dış elçilerle konuştuktan sonra kafasını toparlayıp düşünmek için ava çıkmaya karar vermişti.
“Yorgun görünüyorsunuz Şehinşahım,” dedi Dumrul sakin bir ses
