“Bazen düşman, en yüksek surların ardında değil, en sessiz sofranın baş köşesindedir.”-Yazar
***
Esem son günlerde sabahlarını başıyla cebelleşerek geçiriyordu. Aynanın karşısında yüzü buruşturulmuş bir kararlılıkla başörtüsünü düzmeye çalışıyor; bir yandan da ellerinin becerisine, sabrına ve zamanın acımasızlığına küfrediyordu. Kumaş bazen elinden kayıyor, bazen yana doğru yamuluyor, bazen de iğne parmak ucuna saplanıveriyordu. İlkinde acıyla irkilmişti, ama şimdi alışmış gibiydi — kan görmek, büyümenin bir parçasıydı artık.
“Dur kızım, bırak da biz bağlayalım,” dedi cariyelerden biri, gülümseyerek Esem’in titreyen ellerine uzandı. Esem başını öne eğdi, utangaç ama minnet dolu bir teşekkür mırıldanarak. Başörtüsü düzgünce bağlanıp da saçlarının çevresine usulca sarıldığında aynadaki gö
