“Kimin sözü geçerse, onun bayramı olur bu ocakta.”-Gürel Elkin
***
Laçin, günlerini artık sessiz adımlarla tamamlıyordu. Babası Artuk’un ağır eli, üç ay önce sırtında bıraktığı izleri çoktan iyileştirmişti belki, ama kalbindeki kırık, hâlâ taze bir sancı gibi içini burkuyordu. O günden sonra ne bir itiraz etmişti babasına ne de göz ucuyla bile Gürel’e bakmıştı. Sanki sesi, soluğu, varlığı silik bir gölgeye dönüşmüştü evin içinde.
Özden, başını öne eğmiş, tarlada çalışıyor, evdeki işlerini sessizce yerine getiriyordu. Onun yanında Beyge vardı; beyaz tenli, narin yapılı kızı. Beyge’nin topal bacağı, gün geçtikçe daha da belirginleşmişti. Artık köydeki herkes, yürürken aksayışını fark ediyordu. Kimileri başını çevirip acıyarak bakıyor, kimileri ise uğursuzluk getireceğini fısıldıyordu kend
