Laçin’in ayakları toprağa bastığında, ardında bıraktığı evin soğuk duvarları çoktan silinmişti gözlerinden. Karanlık ormanın içinde nefes nefese koşarken, sanki zincirlerinden kurtulmuş bir yaban atıydı. Her adımıyla geçmişin yükünü biraz daha ardında bırakıyor, geleceğin bilinmezine doğru koşuyordu.
Dağlar… Uzun zamandır hayalini kurduğu özgürlük alanıydı onun için. Doğanın koynunda, insanın insanı ezen kurallarından, zincirlerinden uzak, sadece rüzgârın ve gökyüzünün hüküm sürdüğü yerdi. Soğuk rüzgârlar tenine çarptıkça yüreğinde büyüyen cesaret alevi de daha bir harlanıyordu.
İlk günler yalnızlıkla mücadele etti Laçin. Yalnızlığın sessizliği bazen boğucu, bazen sakinleştiriciydi. Dağlarda yürürken, çam ağaçlarının hışırtısı kulağında yankılanıyor, rüzgârın taşıdığı kokular onu hayat
