“Büyük yangınlar, küçük fısıltılarla başlardı; Laçin de kendi ateşini böyle yakmaya karar vermişti.”-Yazar
***
Hadravun’a usulca kış iniyordu. Lumar topraklarında kar nadir yağardı belki ama, iliklere işleyen bir serinlik her sabah evlerin taş duvarlarına sinerdi. Sabahın ilk ışıkları, evin içini aydınlatmıyor; soğuk, her yuvaya sessiz bir misafir gibi doluyordu.
Özden ve kızları, Beyge ile Laçin, sabah daha gözlerini açmadan yeni bir günün ağırlığını omuzlarında hissediyordu. Çamaşır, tarla, yemek, hayvan bakımı…İşler bitmiyor, gece olduğunda kemikleri sızlamaktan uyuyamaz hâle geliyorlardı.Başlarını kaldırıp dert yanmaya kalksalar, vakitleri yoktu. Seslerini yükseltseler, güçleri yetmiyordu.
Gürel ise evin ortasında bir sultana dönmüştü.İki oğlunun düğünlerini yapmış, iki gelin getir
