Accidentally Meant For You

Chapter 11

Hindi pa rin ako nakaka recover sa gulat ko nang magsalita ulit siya.

"I thought we're going to talk? Why are you just staring at me?" kita ko ng ngisi sa kaniyang mga labi na kinakunot ng noo ko.

"Marunong kang magtagalog?" di pa rin ako makapaniwala. Buti na lang at hindi gano'n kasama ang sinabi ko.

"Yup. All of my friends know how to talk Filipino. Your friends Hogu thought us so..." kibit balikat niya na sabi.

"Okay, I'm impressed." hindi pa rin ako makapaniwala. Hindi naman mahirap aralin ang lengwahe ko, pero lumaki siya rito sa ibang bansa kaya nagulat ako na napaka ganda ng Filipino accent niya.

"After running away for 2 years, you want a divorce?" may diin ang bawat sinasabi niya.

"Look. Just like what I said earlier, ayoko pang matali sa kahit kanino. I ran away because I was afraid, but now I already showed up-"

"You showed up to have a divorce."

"Yes. I waited for you for almost a week. I don't want to missed this chance. I want us to have divorce now." seryosong saad ko dahil ayoko ng humaba pa ang paguusap namin.

"We will have our divorce, but let's have an agreement first."

Kunot noo ko siyang tiningnan. Ano bang gusto nito?

"What?"

"We'll have our divorce but you'll stay and act as a real wife for 6 months. If it won't work out then let's separate." seryosong saad nito.

"Ano bang trip mo?" inis na saad ko.

"Take it or leave it."

"I don't have any choice!"

"I know." Presko niyang saad.

Nagtiim bagang ako bago ko siya tiningnan muli.

"Fine." pagsuko ko. Bigla namang pumasok sa isip ko ang magiging bayarin sa hotel na tinutuluyan ko. If I stay here for 6 months, I always spend 25k a day and I already spent 200,000 pesos in just 8 days of staying here. Paano pa kung 6 months? There are 182 days or 181 days in the span of 6 months, If I will compute my expenses in 6 months staying in the hotel it would probably cost 4,550,000 pesos.

"Are you listening?" Napukaw ni Dwight sa attention ko.

"Hmm, sorry. Pardon?" nahihiya kong saad, na-busy ako sa pagcompute ng magagastos ko kaya hindi ko napansin na nagsasalita pala siya.

"I said, sign this."

May inabot sya sa akin na papel. It is a contract to be exact. Nandoon lahat ng gusto n'yang mangyari sa agreement namin.

Binasa ko muna ang lahat ng nakasulat, bago ko pinirmahan.

"You can stay in my house." saad niya nang maibalik ko sakanya ang kontrata namin.

Nabasa niya ba ang iniisip ko kanina?

"Do you have extra room in your house?"

Alam ko na papanindigan namin ang pagiging mag-asawa namin for 6 months pero ayoko naman na kasama sa gagawin namin ay ang pagtabi sa pagtulog.

"Of course." maikling sagot nya na para bang common sense lang ang kailangan sa tanong ko.

"Okay, meeting adjourned." saad ko at dali daling tumayo. Naiilang na kase ako at sa tingin ko ay hindi ko na kakayanin pang magtagal lalo na sa mga tingin niya na parang tinitingnan ang buong pagkatao ko.

"Thank you for today. I'll go ahead now."

Hindi ko na hinintay na magsalita siya at tumalikod na ako. Hindi pa man ako nakaka tatlong hakbang ay hinila niya ako pabalik.

"Not that fast, Atty."

Tinitigan ko ang kamay n'ya na nakahawak sa braso ko bago ako tumingin sakanya.

I looked at him, but I cannot looked at him for a long time. I was mesmerized and I think he's using his charm to hypnotize me.

"We're done for today, Mr. Kryx." pormal ko na saad at hinila ko ang braso ko mula sa pagkakahawak niya.

"Nah, let's go out first then we will go to your place para maligpit ang mga gamit mo para roon kana sa bahay ko tumuloy."

"Not that fast, Mr. Kryx." pang-gagaya ko sa kaniya. "I'll move into your place, maybe next week."

"Cut the Mr. Kryx, call me Dwight."

"Fine, Dwight." Nakangiti kong saad.

"I'll just call my secretary to cancel my meeting for today."

Hindi pa man ako nakakapagsalita ay nakita ko na may kausap na siya sa telepono.

"Cancel all of my appointments today, Sean. I don't care, just cancel everything... Okay, thanks." rinig kong saad niya sa telepono. Nang matapos siyang makipag usap ay humarap uli siya sa akin.

"Where do you want to go?"

"I'm not going anywhere. Maybe I'll just go back to the hotel."

"Then, I'll take you somewhere. Let's go." hinila niya ako nang marahan palabas sa opisina niya.

"We're not going anywhere." saad ko pagpasok namin sa elevator.

"Maybe you forgot our arrangement. We are acting like a real husband and wife. Don't say no to me." he said in cold voice.

Hindi ko maiwasan na hindi mapairap dahil sa sinabi n'ya. Ano ba 'tong pinasok ko? Pero okay na rin 'to new experience. I love exploring things anyway.

Hinawakan niya ang kamay ko nang makarating kami sa ground floor. Gusto ko sanang hilain ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya pero ang higpit ng hawak n'ya.

"Let me go."

"I'm not gonna let you go."

Aish. Busangot ako nang lumabas kami sa elevator. Hindi nakatakas sa mga mata ko yung mga tao sa paligid namin na nakatingin sa magkahawak namin na kamay.

Nang makalabas kami ay nandoon ang valet na naghanda sa sasakyan niya.

"Saan mo ako dadalhin?"

"Secret. It's for me to know, and for you to find out." Nakangisi niyang saad at kinindatan ako. Ang gasgas ng linya niya pero hindi ko maiwasan na hindi mapangiti.

"I want to go back to the hotel."

Hindi ko alam pero kumabog ang puso ko sa kindat niya, siguro dahil lang 'to sa kaba.

"Let's go somewhere first." saad nito na tila ba wala na naman akong magagawa kundi ang pumayag sa kagustuhan niya.

Umirap ako at sumunod sa kaniya.

"Stop rolling your eyes."

"Stop commanding me."

Hindi naman na siya nagsalita na kaya naman tuloy tuloy na ang lakad namin. Nang makarating kami sa sasakyan niya, pinagbuksan niya muna ako ng pinto bago siya pumunta sa driver seat.

His car is the latest model of Lamborghini. Alam ko 'to dahil nagbabalak akong bumili pero hindi pa kaya ng ipon ko. Baka maging mahirap ako agad kung bibilhin ko 'to.

Namamayani ang katahimikan sa aming dalawa sa byahe. Naka focus na lang ako sa labas para kung sakaling dalhin nya ako sa di ko alam ay aware ako. I don't want to put my guard down.

Nakita ko na pumasok ang sasakyan sa isang restaurant. Kitang kita ko ang engrandeng entrance nito. 1000 dollar lang ang dala ko, sana afford ko.

Nang tumigil ang sasakyan ay agad siyang lumabas para ibigay sa valet ang susi at pinagbuksan ako ng pintuan.

May umasikaso agad sa amin pagpasok at iginiya kami papunta sa dulong part ng restaurant. Tago ito, at hindi ka agad makikita kung may papasok man.

"Here's the menu, sir, and ma'am."

Inilahad niya sa amin ang menu. Muntik na akong malula nang makita ko ang presyo ng bawat isa, anong kakainin ko rito?

Nagtagal ang tingin ko sa menu, samantalang si Dwight ay tapos ng sabihin ang mga gusto niya.

"Ba't mo ako dito dinala? 1000 dollar lang ang dala ko. Hindi ko dinala ang mga card ko. Wala tuloy akong mapili." inis ko na sabi rito. sinadya ko na magsalita ng Filipino para hindi ako maintindihan ng waitress. Nakakahiya naman kung malaman niya na hindi ko afford tas nandito ako.

"I'll pay. Just order what you want."

"K."

Nakakaramdam ako ng hiya lalo na't baka isipin niya na ang hirap ko. It just i don't really know that he is going to bring me here. This restaurant looks expensive, and their food are real expensive.

Tumikhim siya kung kaya't napabaling ako sa kaniya.

"You still owe me an explanation, I guess?"

Kumunot naman ang noo sa sinabi niya. Anong Explanation ang gusto niya?

"I don't think so." malamig ko na sagot.

"I also don't think that what you had say earlier is enough."saad niya. Hindi ko maiwasan na hindi siya tingnan. He has that manly features that can turn every girls eyes when he passed by.

I sighed softly before I started talking. "2 years ago was an accident. We just met accidentally, and got married because of lust. The day after what happened, I woke up in your bed. At first, I thought you brought me into any hotels, but when I leave your room. I guess that was your house. You guards saw me. They think that I am a gate crasher, or a thief, they shoot me. I don't have any thing to protect myself from your bodyguards." pumikit ako ng mariin bago ako nagpatuloy uli."I jump from the veranda, to go to the ground floor so I can escape as fast as I could, but when I saw a lot of bodyguards in the main gate. I panicked. I was harmless that time but they saw me as a threat. I go at the backyard of the mansion, I climb the tree so I can jump the boundaries from your house. I still remember the pain when I jump from there. Do you even know that I can't walk properly because I'm still sore, then I needed to run to save my life? Now your nosy because I run away, of course I will run away! I was so afraid that time, while you are still at your bedroom sleeping like a real king!" Inis na paliwanag ko sa kaniya ng nangyari para tigilan na niya ako kakatanong.

Nakita ko na kumunot ang kaniyang noo pero may bahid ng ngiti ang kaniyang labi.

"You son of a daemon! Stop smiling!" iretable kong saad sakaniya na mas nagpalawak sa ngiti niya.

"I just reminiscing everything. When the guard called me, they said you jump from a very high wall. I got curious of how did you able to escape knowing that my guards are well-trained. I review the CCTV, and I saw everything that you did. I tried to find you, of course, But I can't see any hint of where were you. Until you exposed yourself after a months, but I just let you because I know one day you'll come after me. And look what just happened?" proud na sabi niya na kinabwesit ko lalo.

"Whatever."

Ilang saglit pa ay dumating na ang mga in-order namin. Hindi naman na kami nag tagal roon, nang paalis na kami ay hinigit niya ako palapit sa kanya. Nakapatong ang kaniya kamay sa aking balikat, na pasimple kong inaalis.

"We have an agreement." pagpapaalala niya sa akin para tigilan ko ang ginagawa ko.

Yeah, we have a fvcking agreement.