HOT MAMA ZHENNAIRE (SSPG)

Hindi Makalimut

CHAPTER 4

ENGR. JITSU POV

“s**t… anong nangyari kagabi?” bulong ko habang marahan kong iminulat ang mga mata ko. Ramdam ko agad ang bigat ng ulo ko, parang binagsakan ng semento. Napa-ire ako, pinilit itulak ang sarili ko mula sa malamig na sofa sa VIP room.

“Putangina, lasing na lasing ako…” dagdag kong sabi, mahina pero buo ang pagkabasag ng boses ko. Wala akong kausap, ako lang ako at ang nagkakalat na bote ng mamahaling alak sa mesa.

Pinagmasdan ko ang paligid. Dim light, makapal na usok ng sigarilyo na parang nanatili pa rin sa hangin kahit wala nang naninigarilyo. Hubad ako, pawisan, at parang ninanakawan ng alaala.

Hinawakan ko ang sentido ko. Pilit kong binabalikan ang mga nangyari. May mga flash… tawa ng babae, ungol na dumadagundong sa tenga ko, isang pares ng mga mata na parang sinusunog ako sa titig. Pero lahat malabo, parang slow motion na hindi ko mabuo.

“Hallucination lang ba ‘yon? Tangina naman…”

Tumayo ako, hinanap ang polo ko na nakaladlad sa gilid ng sofa. Dali-dali ko itong sinuot kahit amoy alak at usok. Kinuha ko ang wallet at susi sa mesa, saka dahan-dahang lumabas ng VIP room.

Tahimik na ang bar. Wala nang tugtog, wala nang tawanan. Mga waiter na lang ang nagliligpit ng bote at baso. Isang guard ang ngumiti at nagsabi, “Good morning, Sir.”

Napahinto ako sandali. Tumingin ako sa kanya pero hindi ako sumagot. Diretso lang ang lakad ko hanggang sa tuluyang mabuksan ang pinto ng bar.

Bam. Sinalubong ako ng malamig na hangin ng alas-tres ng madaling araw. Ang kalsada, halos walang tao. Ilang taxi lang ang dumadaan, ang iba’y lasing pa ring sumisigaw sa kanto. Huminga ako nang malalim, pero kahit ang hangin, may halong pait ng kahapon.

Sumakay ako sa kotse ko. Susi. Start. Malamlam ang ilaw ng dashboard. Habang umaandar ako pauwi, hindi ko mapigilan ang sarili kong bumalik-balik sa alaala ng babae. Hindi ko makita ang mukha niya pero ramdam ko ang init ng kamay niya sa dibdib ko. Ramdam ko ang amoy ng buhok niya, pamilyar pero hindi ko alam kung saan ko nakilala.

“Tangina, kung panaginip lang ‘yon… bakit parang gusto ko pa ulit?”

Sa bawat kanto na dinadaanan ko, sa bawat ilaw ng poste na kumikislap, lalo lang akong nalulunod sa mga tanong. Hanggang sa hindi ko na namalayan, nasa harap na pala ako ng gate ng bahay.

Pagpasok ko, pinatay ko agad ang makina. Bumaba ako, medyo alangan ang lakad ko hindi ko maituwid ng maayos. Para akong bagong opera na hindi pa marunong maglakad.

Binuksan ko ang pinto ng bahay. Tahimik. Madilim. Pero hindi ako nagkamali may ilaw na bukas sa second floor, maliit lang, parang mula sa hallway.

Dumeretso ako sa sala, saka marahang umakyat ng hagdan. Mabigat ang katawan ko, pero pinilit ko. At pagdating ko sa hallway, muntik na akong mapamura.

“Kuya?”

Napatingin ako sa kanan. Nakatayo ang bunso kong kapatid, si Aivan, sampung taong gulang pa lang. Naka-pajama, bitbit ang maliit na stuffed toy niya. Medyo nagulat siya sa itsura ko, gulo ang buhok, amoy alak, at parang wala sa sarili.

“Anong… ginagawa mo, Aivan?” hirap kong tanong, medyo buhol-buhol ang dila ko.

“K-kuya… umihi lang ako. Bakit ang gising mo pa rin? Ang lasing mo…” Sagot niya, inosente pero ramdam ko ang pag-aalala sa tono ng boses niya.

Napakamot ako sa batok, pilit na ngumiti kahit lutang pa ang pakiramdam ko. “Wala… wala. Galing lang ako sa trabaho, baby bro. Late lang.”

“Trabaho ba talaga ‘yon, Kuya? Ang baho mo kasi eh… amoy alak ka sobra.”

Tumigil ako. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Pero wala akong nagawa kundi ngumisi lang at lumapit sa kanya. Hinaplos ko ang buhok niya gamit ang nanginginig kong kamay.

“Pasensya na, Aivan. Wag mo na lang sabihin kay Mama, okay?”

Tumango siya, pero kita ko sa mga mata niya yung pagdududa. Bata pa siya pero marunong nang magbasa ng tao. At ngayong gabing ito, sigurado akong nabasa niya kung gaano kabigat ang kinikimkim ko.

“Kuya…” mahina niyang tawag.

“Ano ‘yon?”

“May problema ka ba?”

Napatigil ako. Napatingin ako sa sahig, saka bumuntong-hininga. Lasing pa rin ako, mahirap magsalita ng diretsahan. Pero ang totoo, may problema nga hindi ko lang alam kung paano ipapaliwanag sa kanya.

“Wala, baby bro. Matulog ka na. Ako na ang bahala sa lahat.”

Inakay ko siya pabalik sa kwarto niya. Binuksan ko ang pinto, at hinintay siyang pumasok. Bago niya isinara, tumingin pa siya sa akin.

“Goodnight, Kuya.”

Ngumiti ako kahit basag ang loob ko. “Goodnight, Aivan.”

Pagkaalis niya, bumalik ako sa kwarto ko. Nahiga ako sa kama, hindi na nagbukas ng ilaw. Amoy alak pa rin ang balat ko, at ramdam ko ang pawis na nanunuyo.

Pero higit sa lahat, ramdam ko ang gumugulong tanong sa isip ko sino ang babaeng ‘yon kagabi? At bakit hanggang ngayon, parang hindi ako mapakali?

Bago tuluyang pumikit ang mga mata ko, isang bagay lang ang malinaw: hindi iyon matatapos sa alaala lang.

At sigurado akong balang araw, hahanapin ko siya.

"Damn..."

Pipikit na sana ako para matulog pero, ayun na naman pumasok ulit sa isip ko yung babae. Blurred pa rin, tangina, pero hindi ko maalis. Para akong sira, kasi paulit-ulit yung flashes ng nangyari sa’min kagabi.

“Gagi…” bulong ko habang nakapikit. “Ang sarap nyang bumayo… parang gusto ko pang mangyari ulit ‘yon.”

Parang sinusunog yung utak ko sa alaala. Hindi ko pa man makita nang malinaw ang mukha niya, pero ramdam ko pa rin yung init, yung tapang, at yung halimuyak niya. s**t. Hot na hot yung single mom na ‘yon.

Napangisi ako mag-isa, tapos bigla akong bumulagta nang tuluyan sa kama. Hindi ko na kinaya ang bigat ng alak at antok. Tulog agad.

Kinabukasan.

“Hoy, Jitsu! Hoy, anak! Tumayo ka riyan! Bumabaha na ng araw pero ikaw parang bangkay pa rin diyan sa higaan mo! Aba, Diyos ko po!”

Putangina. Ang boses ng nanay ko, parang sirena ng ambulansya na hindi tumitigil. Idagdag pa, parang machine gun ang bibig niya sunod-sunod, walang preno, walang pause.

“Ma…” utal kong sagot, pilit pinipikit pa ang mata ko. “Five minutes pa…”

“Five minutes ka ng five minutes kagabi pa! Anak, alas-diyes na ng umaga! Ni hindi ka bumaba para mag-breakfast. Ano bang iniinom mo at parang hindi ka na tao kung matulog? Aba’y baka may kababalaghan kang ginagawa ah?”

Napaigtad ako. Tangina, kung alam lang niya yung kababalaghan na tinutukoy niya baka bumaligtad siya sa sahig.

“Wala, Ma… galing lang ako sa trabaho…” sinubukan kong palusot.

“Trabaho raw, trabaho raw! Eh amoy alak ka pa hanggang ngayon! Ano ‘to, trabaho bang tawag diyan o tagayan? Aba, Jitsu, anak, hindi kita pinalaki para maging lasenggo!”

Napakamot ako sa batok habang nakaupo na sa kama. Parang lumulutang pa rin ang ulo ko, at sa sobrang bilis ng pagdaldal ni Mama, hindi ko na alam kung saan ako hihinga.

“Ma… relax ka lang…”

“Relax? RELAX? Eh kung mag-relax ako, sino na lang ang mag-aalaga sa inyo? Aba’y dalawa lang kayong magkapatid, tapos yung bunso niyong si Aivan mas responsable pa sa’yo! Sampung taon pa lang siya pero marunong nang magligpit ng kama! Ikaw? Dalawampu’t walo ka na, anak, pero para ka pa ring estudyanteng lasenggero sa dormitoryo!”

Putangina, sapul na naman ako.

Habang binabanatan niya ako ng walang preno, bigla namang dumungaw si Aivan sa pinto ng kwarto ko, bitbit ang isang mug ng gatas.

“Kuya,” sabi niya, ngiting-aso pa. “Inaway ka na naman ni Mama noh? Hahaha!”

“Tumahimik ka riyan, Aivan!” singhal ko, pero napatawa rin ako kahit papaano.

“Anong tawa-tawa diyan, Jitsu? Ayan, natutuwa ka pa? Aba’y nakakatawa pala ang ina mo ngayon!” balik ni Mama, mas lalo pang dumoble ang bilis ng bibig niya. Para siyang nakikipag-rap battle.

“Mama, please naman…” reklamo ko, halos lumuhod na ako sa kama. “Ang sakit pa ng ulo ko. Paubaya mo na muna kay Lord yung sermon, baka mas madali akong matauhan kapag Siya ang nagsalita.”

“Hoy! Huwag mong idamay ang Diyos dito sa kalokohan mo! Ang Diyos, hindi natutulog at hindi rin naglalasing! Aba’y makapal din ang mukha nitong anak ko!”

Si Aivan, tumatawa na lang sa gilid, parang nanonood ng comedy show. “Kuya, sablay ka na naman. Kung ako sa’yo, tatakbo na ‘ko palabas ng bintana. Baka abutin ka pa ng tanghali d’yan sa sermon ni Mama.”

“Eh ‘di ikaw na matalino,” balik ko sa kanya.

“Wag mo ngang pinapasa ang sisi sa kapatid mo!” dagdag ni Mama, parang hinahabol ang bawat hininga para makapagsalita ng tuloy-tuloy. “Ayan ka na naman, anak. Palusot dito, palusot doon. Ano bang plano mo sa buhay, ha? Wala ka nang girlfriend, tapos puro alak ka pa. Gusto mo bang mamatay nang walang nagmamahal sa’yo? Aba’y wala ka nang iniwan sa tatay mong”

“Tama na, Ma!” mabilis kong sigaw, halos pumutok ang ulo ko.

Tahimik. Ilang segundo lang, pero sapat para makasingit ako ng buntong-hininga.

“Alam mo, anak…” biglang nag-shift ang tono ni Mama. “Mahal kita. Pero hindi mo ako puwedeng pahirapan araw-araw. Lalo na’t may kapatid kang bata pa, tumitingin sa’yo bilang kuya. Kung anong ginagawa mo, baka ‘yon din ang gawin niya balang araw. Gusto mo bang maging lasenggero rin ang bunso mo?”

Napatigil ako. Lumingon ako kay Aivan na nakatingin lang sa akin, hindi na tumatawa. Parang biglang naging seryoso.

Kinamot ko ulit ang batok ko at tumayo. “Ma, promise… hindi na mauulit. Last na ‘yon kagabi. Saka… wala akong ginawang masama.”

Pero sa loob-loob ko, tangina, nagsisinungaling ako. Kasi ang totoo, gusto ko pang maulit. At yung babae na ‘yon… hindi ko pa rin makalimutan.

“Magbihis ka na at bumaba. Kakain tayo. At pagkatapos no’n, ayusin mo yung garahe! At yung mga kalat mo rito sa kwarto, Diyos ko, parang binagyo!”

“Copy, Ma…” sagot ko, parang sundalong sumusuko sa heneral.

Naglakad siya palabas ng kwarto, tuloy-tuloy pa rin ang daldal hanggang makarating sa hagdan. Para talaga siyang machine gun na walang palya.

Si Aivan naman, naiwan sandali sa pinto. Tinignan niya ako, saka ngumisi. “Kuya… kung single mom pala yung iniisip mo kagabi, baka gusto mong ipakilala sa akin. Joke lang!”

“Lumayas ka riyan, Aivan!”

Tumatawa siyang umalis, naiwan akong nakatunganga sa kama, hawak ang sentido at pilit na pinapawi ang sakit ng ulo ko.

Pero kahit anong gawin ko, isang bagay lang ang malinaw hindi ko kayang kalimutan yung gabing ‘yon.

At kahit paulit-ulit akong pagalitan ni Mama, kahit asarin pa ako ng bunso ko… tangina, gusto ko pa rin siyang makita. Yung single mom na ‘yon.