The Scaredy Mafia Boss

Chapter 5

Akira's Point of View

"I-Ikaw?!" sabay naming sigaw sa isa't-isa. In all other places, dito pa talaga? Dito pa talaga pinagtagpo muli ang aming mga landas.

"Wait! Magkakilala kayo?" Pumagitna sa amin si Keiton at di makapaniwala sa nasilayan. Let me correct him. Nagkatagpo lang pero hindi magkakilala.

"She's the woman I told you yesterday. The woman who brought me to a pet's clinic. A doctor who brought shame on me!" At may gana pa talaga siyang magtaas ng boses gayong tinulungan ko na nga siya. Pasalamat na nga lang siya at ginamot ko ang dumudugo niyang ulo kung hindi baka napano pa siya. Pero mukhang wala yatang 'sense of gratitude' ang lalaking 'to.

Tinapunan ko lang ng matalim na tingin ang lalaking wala man lang plano magpasalamat. I'm aware that he's scary, but for an unknown reason, confident akong tarayan siya. Pakiramdam ko kasi pipigilan siya ni Keiton if ever he will harm me.

"I'm impressed that she's still alive, Raige. Seems like you're getting weaker nowadays," wika ni Keiton. "Parang dati lang kaunting maling galaw ng iba, pinapatay mo na."

My eyes dilated. Seryoso sila sa pinag-uusapan nila? Hello? Pumapatay talaga siya ng tao?

Nanatili akong tahimik at humakbang papunta sa likod ni Keiton. I sense something wrong will happen if ever hindi ako pupunta sa likod ni Keiton. For the time being, I will use Keiton as my sheild and protector. Nakakatakot silang parehas pero mas magaan ang loob ko kay Keiton kaysa sa lalaking tinawag niyang Raige.

"She is just lucky," Raige murmured and sitted on the couch, forming a number 4 sign with his legs. He gaze at me and placed a playful smile in his lips. "You must be choosen by destiny. You must be choosen to be my new pet to play."

Dahan-dahan kong inilayo ang paningin ko sa kanya at patagong lumunok ako ng sariling laway. Tila bumara ito sa lalamunan ko dala ng takot.

"What brought you here this early?" tanong ni Keiton kay Raige.

"Do you really want me to speak it out with that woman behind you?"

Humarap sa akin si Keiton and hooked something in his pocket. It was his phone, and dialed someone.

"Come to the living room, now," wika niya sa kabilang linya at agad itong ibinaba.

"My driver will drive you home. My apology for not going to drive you home myself. An important matter just came out and we'll have to settle it."

Whoever drives me home will be fine basta hindi lang si Raige. Baka hindi pa sa bahay ang patutunguhan ko, baka sa magiging puntod ko pa niya ako dadalhin.

"It's okay. Thank you!"

Maya-maya lang ay dumating na ang driver na tinawagan ni Keiton. Sumunod ako sa driver at bago tuluyan na makalabas sa bahay o sabihin na nating mansyon to be exact, malakas na sumigaw sa Raige sa akin.

"If we will meet again woman I swear you can't and never escape again!"

Hindi ko na lamang siya ininda at nagpatuloy nalang ako sa pagsunod sa driver.

Hindi ko alam kung ano ang importanteng pag-uusapan nila pero I have a feeling that somehow it is all about killing. Base kasi sa paraan ng pagsasalita nila kanina, they seemed to be well experienced. Parang napakagaan na topic nalang para sa kanila ang pagpatay. Ano ba sila?

"Ma'am pasok na po kayo," wika ng driver matapos niya akong pagbuksan ng pintuan sa kotse. A smile was visible in my lips as I looked into the driver's face, a way of saying thanks before I stepped in to the car.

He immediately closed the car's door and went to the other side to enter. As soon as he entered, he started the engine at mabilis itong pinatakbo.

The space was enveloped with silence, when suddenly, I realized something.

"Ano ba ang trabaho ng boss mo?" tanong ko sa driver dala ng kuryusidad. Sa tingin ko kasi alam niya ang trabaho ng boss niya dahil paniguradong matagal na siyang nagtatrabaho sa mansyon nito. At naisip ko na wala man ako masyadong nakuhang impormasiyon tungkol kay Keiton at ni Raige mula sa kanila mismo, pwede namang sa driver ko nalang kukunin.

"Pasensya na po, maam. Hindi kasi kami pwedeng magsalita o magsabi ng kahit na anong impormasyon tungkol sa kanila. Gustuhin ko mang sabihin maam pero mahigpit po kasi iyong ipinagbabawal. Matatanggalan po kami ng trabaho and worst po..."

Napatigil siya sa pagsasalita na labis ko namang ipinagtataka. I raised my brows more in confusion.

"And worst, what?"

Tumawa siya ng peke at halata ang kanyang pagka-ilang, "Wala, maam. Hindi niyo po kailangan pang malaman. Kung may katanungan po kayo about kay boss mas maganda po na sa kanya mo itanong ng diretso."

"Bakit naman kailangang sa kanya pa mismo itanong kung pwede mo naman sabihin ngayon? Wala namang makakaalam. Sa atin-atin lang 'to Manong Driver. I just really need to know what he actually does, his job," pamimilit ko. There must be something they're actually hiding. Hindi naman nila dapat pagbabawalan ang mga trabahante nila kung wala silang tinatagong sekreto 'di ba? Pero ano nga ang sekretong iyon? Iyon ang dapat kong alamin.

"Maam, pasensya na po talaga pero kahit po wala rito si boss, I, one of the employees of Mr. Villamorre, already pledged my loyalty to him. Which means, I need to follow his orders even behind his back."

Napaawang ang bibig ko dahil sa narinig. I'm impressed how Keiton managed his employees. He must be something... something that earns his employees trust.

My hair covered my face as I slightly bowed.

"I understand. Keiton must be so happy having you as one of his employees. He should be proud having an employee who won't stab him in his back. I'm impressed by you too, Manong. You are too dedicated and as well as committed to your boss," wika ko. I sighed, exhaling huge amount of carbon dioxide together with the hope of knowing that I lost.

"Hindi naman po, maam. Aside from being Mr. Keiton's employee, utang ko rin po sa kanya ang buhay ko. He helped me in times of needs. Siya ang pumulot sa akin, dinamitan ako at binigyan ng trabaho no'ng walang-wala na talaga ako. Sa totoo nga niyan maam e napakabuting tao ni Mr. Keiton. Halos lahat kaming mga trabahante niya ay utang namin ang buhay namin sa kanya. Napakamatulungin niya sa mga taong nangangailangan kahit hindi niya man ito kilala. Kaya hindi nalalayong agad niyang nakuha ang loob at tiwala namin. And to pay him back, we need to serve him with loyalty."

"I see," tangi ko nalang naisagot. I felt a slight pain as I bite my lower lip in guilt. Naguguilty ako sa pag-iisip ko ng masama sa kanya. How dare myself to judge him one-sidedly? What a shame on me!

"Pasenya na po kayo maam ah? Napakuwento pa tuloy ako sa 'yo." Napakamot pa siya sa kanyang ulo.

"It's okay," sagot ko.

"Ganito talaga ako maam e. Gusto ko talagang ipagsigawan sa mundo, kung pwede lang, kung gaano kabuti si Mr. Keiton. But, it's still up to you maam on how you percieve him as an individual," he added.

"Yeah! And I guess I misjudged him..." bulong ko sa sarili.

"Ano po sabi niyo maam?"

"Ahh wala," aniko. "Itabi mo nalang ako diyan sa harap ng malaking bahay."

"Diyan na po ba kayo nakatira, maam? Bakit po may pulis? Sa tingin mo maam, nangyari po ba?"

"Oo, diyan ako nakatira. Sa tingin ko alam ko ang rason, pero hindi ako sigurado. Sige, ihinto mo na ang sasakyan dito."

Tumango naman si Manong Driver at agad na hininto ang kotse katabi nung sasakyan ng mga pulis.

"Salamat, Manong. Pakisabi na rin kay Keiton na salamat. I will repay him some other time," tugon ko.

"Walang anuman, maam! Makakarating po kay Mr. Keiton ang ipinapasabi mo. Ingat po kayo maam," sagot naman ni Manong bago muling pinaandar ang kotse.

Pagbaling ko paharap sa malaking gate ng mansyon nila Alliyah, bumungad sa akin ang mangiyak-ngiyak niyang mukha. Magkatabi sila ni Kirt at kaharap nila ang dalawang pulis. Sa tingin ko, they reported me as missing.

Hindi pa ako nakakagalaw sa kinatatayuan ko, mabilis na tumakbo papalapit sa akin si Alliyah at binigyan ako ng mahigpit na yakap. Isang yakap na alam kong tunay, isang yakap na puno ng pagkamiss, at isang yakap na puno ng kasiyahan. Yumakap ako pabalik sa kanya. Ramdam ko ang kanyang paghikbi kaya hinimas ko ang kanyang likod.

Sumunod naman si Kirt sa kanya at nakisali na rin sa aming pagyayakapan.

"Bakit bigla kang nawala kagabi?" mangiyak-ngiyak pa rin na tanong ni Alliyah habang nakasubsob ang mukha niya sa aking abaga.

Kumalas si Kirt mula sa pagkakayakap, "Ano bang nangyari at saan ka nagpunta? Akala talaga namin may kumidnapped na sa 'yo." Halata sa boses ni Kirt ang pag-aalala. "Buti nalang at okay ka lang."

Kumalas na rin si Alliyah mula sa pagkakayakap sa akin. Pinalis niya ang mga luha sa kanyang mga bata bago ako hinarap.

"Ano ba talaga ang nangyari, Akira?" tanong niyang muli.

"Long story..." sambit ko. "Sasabihin ko sa inyo mamaya. Let's settle some things with the cops first."

Keiton's Point of View

"So, what is it?" direkta kong tanong kay Raige.

"The auction is tonight," simpleng sagot niya. He moved his hand directly towards the glass of juice. "Is this yours?"

I nodded as an answer. Ininom naman niya ito.

The auction. We already planned ahead of time about what to do, but this is too important to just sat quietly and chill. We need to be extra prepared to accomplish our mission with ease.

"I won't be sending more men. The two of us would be enough. Unlike what we planned, this time, I want it to be more quiet and deadly with just the two of us." He stood up and fixed his suit. "Change of plan. Be extra prepared. We're dealing much people here. It's a two versus group." Authority was in his voice. Base sa pananalita niya, kahit nagbago ang plano pinag-isipan niya pa rin ito at talagang pinaghandaan.

"Can you tell me then what to do with the new plan?" I asked. I also fixed my suit and put my hands in my pocket.

"This is what we're going to do..."