-I-
"Kimse doğru söylemiyorsa... -
Havalar değişiyor. Cemreler çoktan düştü, bugün tam iki ay oldu Atıf beni kaçıralı. Hiçbir değişiklik olmadı, dışarda olanlar dışarda kaldı. Karı, koca ve çocuk olmak üzere bir aileymişiz gibi yaşadığımız hayata alışmıştık. Dert olan, sıkıntı çıkaran, peşime dolanan olmadı. Bu değildi olması gereken, olması gereken bir bebek bakıcısı olmam değildi ama düzen öyle kolay gelişmişti ki kapıldık. Atıf'la yedi aylık olan bebeğin emeklemeye başladığı an ki heyecanı birlikte yaşarken, havalarda uçarak birbirimize sarılırken anladım bir tuhaflık olduğunu.
Ben Duru'nun annesi değildim, ben Atıf'ın eşi değildim ve ben bu evde canım isteyerek kalmıyordum. O bebeği kalbime alırdım ama onun düşmesinden korkup, düşünce canımın yandığını hissedecek kadar değil. Bunlar
